sesimin içi

bugün,hayatın çözülmesi mümkün olmayan bir düğüm olduğunu düşünüyorum yarın ne düşünürüm bilinmez...burdan çıkış yok dediğim yer belki hayat ,belki zihnimdeki hayat ve belki sadece düşüncelerim.

"büyük acılarla yara almış insanlara, zaman her şeyin ilacıdır lafı küfür gibi gelir" der Canan TAN Ha unutmadan, gölge olmak için bile ışığa ihtiyacın var

Vergilius dedi ki: Oğul burada belki canın yanar ama ölmezsin -Dante , Araf

kitaplarla karşılaşırız ve öyle tanış oluruz çünkü kitaplar sessizce yaşarlar ve okumasını bilenlerle tanış olduktan sonra ses sahibi olurlar ...

Bugün bunları söylüyorum çünkü ağırlaştıkça taşımasının zor olduğunu ve hepimizin pandora kutusu sahibi olduğunu öğrenmeye çalışıyorum...

Dostoyevski keşke demenin ağırlığına şöyle değiniyor: “Aslında insanı en çok acıtan şey, hayal kırıklıkları değil. Yaşanması mümkünken, yaşayamadığı mutluluklardır.”

Bu aralar havalar pek güneşli değil parçalı bulutlu bende. Ara ara görüyorum güneşi ama bulutların altında dinlendikten sonra güneşi görmek daha zevkli değil mi sizce...

yaralarınızı sevin çünkü "Aldığın yara, Işığın sana akacağı yerdir." der RUMİ ve gerçek kahramanlar çok yara alanlar yada çok yara açanlar değillerdir............

her birimiz savaşcıyız hayatımızda, nefes almayı dahi unuttuğumuz kanlı savaşlar sonucunda bize kalanlarla devam ederiz ,bize kalanlar nedir kalmasını istediğimiz nedir bakalım ....bu uzun bir yol uzun çetin bir savaş