Op Orthen

Gerrie Schouten-Pels krijgt al vroeg op een aangrijpende manier met de dood te maken. Ze beschrijft het zwarte gat vol weggestopt verdriet van haar moeder en hoe haar zussen zich zorgvol inzetten voor de familie. Dat de dood kwetsbaar maar ook hecht maakt.

Jeannie Ketelaars eert haar zwijgzame opa en onbekende oma.  Ze vertelt over een jeugdtrauma en erfelijke eigenschappen die ook vandaag de dag de kop op steken. 

Roos vertelt over het bewogen leven van haar vader Hans Vlek: een markante, waanzinnige, geniale, onbesuisde, provocerende en hoogbegaafde meer dichter, dan vader. 

Zesenveertig jaar geleden kwamen 248 mensen om bij een vliegtuigongeluk in Tenerife. Sabine vertelt hoe dat was om haar zus, diens man en hun kinderen in een klap te verliezen. “Het noodlottig ongeluk”, zoals door het polygoonjournaal omschreven is tot op de dag van vandaag een afschrikwekkende gebeurtenis.

Wandelend naar het graf van haar broer René, vertelt Corine Smelt een verhaal dat begint bij haar vader en eindigt bij haar zelf.  En route!

De vader van Ngoc-Hân Luu kwam begin jaren 80 naar Nederland. Zijn dochter Ngoc-Hân herinnert hem als een veerkrachtige, dankbare, ondernemende, liefdevolle en vaderlandslievende Bosschenaar.

In het leven van Bosschenaar Eric Alink speelt de dood een belangrijke rol. De dood koos dierbare familieleden en vrienden uit en liet Eric achter om erover te schrijven. De dood als keuze, al dan niet vrijwillig.

Rasechte Bosschenaar Gerton Heyne heeft nogal wat familieleden op Orthen begraven maar het meest bijzonder zijn toch wel zijn broer en zus die door een bizarre gebeurtenis, over een tijdsperiode van 36 jaar met elkaar verbonden zijn.