فرزندان نور

آدم و حوا، صاحب دو پسر به نام‌های قائن و هابیل شدند. خدا هدیۀ قائن را نپذیرفت، زیرا قائن به ‌اعمال خود تکیه کرده بود. قائن، برادر خود هابیل را به‌قتل رساند و به‌جای توبه، خدا را سرزنش کرد.‏

به‌جهت گناهِ آدم و حوا، تمام نسل بشر، گناهکار محسوب شدند و دچار مرگ روحانی و جسمانی گشتند. خدا به آدم و حوا وعده داد که نجات‌دهنده‌ای برای رهایی بشر از نسل زن خواهد فرستاد.‏

آدم و حوا، مرتکب گناه شدند. آن‎ها از امر خدا سرپیچی کردند، میوۀ ممنوعه را خوردند و متوجه برهنگی روحانی و جسمانی خود شدند. انسان، هرگز قادر نیست با تلاش خود برهنگی روحانی خود را بپوشاند.‏

خدا، انسان را ازلحاظ روحانی شبیه خودش آفرید. خدا خود ازدواج مرد و زن را بنياد نهاد و آن‌ها در پاکی و قدوسیت باهم زندگی می‌کردند. اولین مرد و زن وقتی خلق شدند، رشد یافته بودند.‏

خدا، فلک، نور، گیاهان، خورشید و ماه و ستارگان، ماهيان و پرندگان، حیوانات و انسان را در شش روز آفرید. کار آفرینش عالم هستی توسط هر سه شخص الوهیت، یعنی پدر، پسر و روح‌القدس انجام شد.‏

خدا، آسمان‌ها و زمین و هرآنچه که در آن‌ها وجود دارد را در شش روز آفرید. دنیا و تمام خلقت، بر وجود خدای قادر مطلق، آفرینندۀ کل عالم هستی، شهادت می‌دهند.‏

نق زدن، عدم ‌اعتماد زن و شوهر نسبت به یکدیگر، دخالت فامیل، ناله و احساس عجز و ضعف مداوم، طرزفکر و زندگی غلط و نداشتن وقت پرستش خانوادگی، از عوامل دیگر طلاق می‌باشند.‏

ازدواج جوانان بی‌تجربه، داشتن روابط جنسی قبل از ازدواج، ناسازگاری، مشکلات مالی و بی‌نظمی در خانواده، عوامل و مشکلاتی هستند که باعث طلاق می‌شوند.‏

ازدواج مقدس است و مانند رابطۀ مسيح و کليسا می‌باشد. کتاب مقدس در‌خصوص طلاق در دوران فیض می‌فرماید که، تنها به یک دلیل و آن‌ هم به‌خاطر خیانت و زنای یکی از طرفین، طلاق امکان‌پذیر است.‏

داستان ازدواج اسحاق و ربکا، نمونه‌ای زیبا از یک ازدواج مقدس است و دارای نکات ارزشمندی برای ما می‌باشد. خواست خدا این است که ما روابط جنسی خارج از ازدواج نداشته باشيم و پاک زندگی کنيم.‏

ازدواج را خدا بنیان نهاده و امری مقدس و رابطه‌ای دائمی است. انتخاب همسری مناسب و مطابق با ارادۀ خدا، کاری دشوار است و مستلزم حکمت و هدایت الهی می‌باشد.‏

یعقوب در انتهای رساله، دربارۀ بازگشت عیسی مسیح و پایان اين جهان صحبت می‌کند و ما را تشویق می‌نمايد که با صبر و استقامت، سختی‌ها را تحمل کنیم و منتظر آمدن خداوند باشیم.‏

یعقوب، دربارۀ رابطۀ ما با خدا و روابط و برخوردمان با دیگران به ما هشدار می‌دهد. ما نباید تهمت بزنیم و از کلمات توهین‌آمیزاستفاده نماييم، زیرا حکم خدا این است که یکدیگر را محبت کنیم.‏

حکمتی که از عالم بالا نيست، دنیوی، نفسانی و شیطانی می‌باشد. اما با فروتنی و اطاعت از خدا و کلام او، می‌توانید حکمت آسمانی خدا را دریافت کنید.‏

وقتی با روش‌های انسانی و تکیه بر قدرت و استعداد خود زندگی کنیم، شکست خواهیم خورد. اما زمانی که روش زندگی ما در اطاعت از خدا شکل گرفته باشد، زندگی مبارک و پُر‌ثمری خواهیم داشت.‏

چون قيام و برخاستن عيسی مسيح از مردگان، حقيقتی غير قابل انکار است، همۀ ايماندارانِ واقعی او نيز همانند او قيام خواهند کرد و برای هميشه در حضور خدا خوشبخت و سعادتمند خواهند زيست.‏

اگرچه، کفن عيسی که از پارچه‌های کتانی نوار مانند و آغشته به مواد مختلف تشکيل شده بود، سفت و محکم بر جسد او چسبيده بود و هرچند، سنگ بزرگ مهر و موم شده‌ای بر مقبرۀ عيسی قرار داشت و نگهبانان مقبره را نگهبانی می‌کردند، اما عيسی کفن و قبر را خالی گذاشت و از مردگان قيام نمود.‏

آدم و حوا وقتی گناه کردند، چشمانشان به روی برهنگی خود گشوده شد و خود را با پوششی کاذب و نابجا که خودشان ساخته بودند، پوشانیدند! امروز، در این جمعۀ صلیب، عیسی، برۀ واقعی خدا، برهنگی روحانی ما را با قربانی خود می‌پوشاند.‏

یکی از القاب عیسی، برۀ خداست که بیانگر این واقعیت است که او مانند بره‌ای به‌خاطر گناه بشر قربانی می‌شود. خدا در عهد عتیق تصاویر زیادی از برۀ قربانی یعنی عیسی مسيح را به انسان آشکار کرده‌ است.‏

عیسای بی‌گناه و عادل، به خاطر گناهان ما تسلیم مرگ گردید و با مرگ خود بر صلیب جریمۀ گناهان ما را پرداخت کرد، و پس از سه روز از مردگان قیام نمود تا هر که به او ایمان آورد عادل محسوب شود.‏

کسی که به‌دنبال انسان گمشده است، خدای پُرمحبت می‌باشد. مسيح، مظهر خدا به جهان آمد تا ما را پيدا کند و نجات دهد. مسيح می‌خواهد به او ايمان آوريم و از او خوشی و آرامش و محبت دريافت کنيم.‏

عيسی مسيح پادشاهی کاملاً متفاوت بود و با همۀ پادشاهان زمينی تفاوت داشت. او عادل و صاحب نجات و فروتن بود. پادشاهی مسيح، هرگز پايانی نخواهد داشت و ايمانداران واقعی، با او سلطنت خواهند کرد.‏

یکی از وقایع مهم در انجيل مقدس، ورود پیروزمندانۀ مسیح به اورشلیم است. عیسی، پادشاه صلح و سلامتی، به اورشلیم آمد تا نجات را به ارمغان بیاورد. اما او در آينده برای داوری جهان خواهد آمد.‏

یعقوب، از دو نوع حکمت صحبت می‌کند. حکمت دنیوی یا نفسانی و شیطانی، که میوۀ آن حسد تلخ و تعصب است و حکمت آسمانی، که سرشار از رحمت و ثمرات نیکو و بی‌غرض و بی‌ريا می‌باشد.‏

بسیاری از گناهان و شرارت‌ها توسط زبان به‌انجام می‌رسد. زبان و کلام ما، همان چیزی است که در فکر ما می‌گذرد و فکر ما زمانی اصلاح می‌شود که تسلیم خدای راستين گردد.‏