Sewagatha - The Website of Sewa vibhag of Rashtriya swayamsewak sangh (RSS)

औरंगाबाद जवळील एका छोट्या गावात राहणाऱ्या भीमा आजीचे डोळे आज पाण्याने भरून आले होते कारण काय ! तर सरकारी कागदपत्रावर आज पहिल्यांदा तिने आपल्या पेनने सही केली होती ,अंगठा नव्हता उठवला.

लद्दाखकी खूबसूरत वादियों में 2010 में जब बादल  फटा तो कई जिंदगियां तबाह हो गईं। नीरज भी उन्हीं में से एक था। इस जलजले ने इस मासूम से उसका सबकुछ छीन लिया था।

घर के बाहर खड़ी शववाहिनी व आंगन में मृत पति की देह ! वर्षों पहले किये गये संकल्प को पूरा करने का इंतजार कर रही थी। दूसरी ओर नादान बच्चों के स्वर अपनी मां के विद्रोह में बुलन्द हो रहे थे - हम माटी के साथ कोई छेड़छाड़ नहीं होने देंगे,यह तरीका गलत है, हम अंत्येष्टि पूर्ण करेगें ।

ही कहाणी आहे एका कर्तुत्ववान गावाची, असेगाव, जेथील गावकऱ्यांनी आपल्या स्वतः च्या बळावर गावाच भाग्य बदलून टाकल. धुळे जिल्हातील साक्री तालुक्यातील बारिपाडा,हे ते गाव. गावात केवल 94 कुटुंब, ती सर्व वनवासी बांधवांचीच.

भारती तो क्षण आयुष्यात कधीच विसरू शकत नाही, ज्या वेळी एका रस्ता अपघातात तिने आपले आई वडील गमावले होते. एवढेच नाही, तर आपला डावा पाय, व उजवा हात गमावल्याने तिच्या आयुष्यात अर्थ राहिला नव्हता.

औरंगाबाद के पास एक छोटे से गांव खामखेडा में 65 वर्ष की भामा आजी की आंखें भर आई जब आज पहली बार वह सरकारी कागजों पर अंगूठे की जगह अपनी कलम से हस्ताक्षर कर रही थी।

आठवीं कक्षा यानि महज 13-14 वर्षकी उम्र, ये वो समय होता है जब किशोर जिंदगी का ककहरा सीखना शुरू ही करते हैं। इसी अपरिपक्व उम्र में चार बालको ने अपने सहपाठी मोनू पर स्कूल के नजदीक खेत में बीयर की टूटी बोतल से कई वार किए।

देशाच्या इंटरनेशनल ज्युनिअर फुटबाल टीम ला गेल्या पाच वर्षांपासून सातत्याने चार प्रतिभाशाली खेळाडू अहमदाबादच्या एका सरकारी शाळेने दिले आहेत ही खरोखरच एक अविश्वसनीय गोष्ट आहे.

तुमची निवृत्ती योजना काय आहे.?अजून विचार केला नाही?मग विचार करा!!कारण समाजाला आणि देशाला तुमची खूप गरज आहे।

अडीच वर्षाच्या मुलाचे वजन फक्त सहा किलो, हे बघून हृदयाचा ठोकाच चुकला.मनापासून देवा या मुलाला वाचव अशी प्रार्थना करत असतानाच,वास्तवात काय होणार आहे,ते समोर दिसत होते.

भारती अपने जीवन का वह पल कभी नहीं भूल सकती जब एक सड़क दुर्घटना ने उसके माता-पिता को तो छीन ही लिया साथ ही उसका बांया पैर और दाहिना हाथ उसके जीवन को अधूरा करके चले गए। मात्र 6 वर्ष की मासूम भारती के लिए भाग्य ने सभी दरवाजे बंद कर दिए थे।

आपका रिटायरमेंट प्लान क्या है??? अभी तक नहीं सोचा? तो सोच लीजिए¡¡ क्योंकि समाज को व देश को आपकी बहुत जरूरत है।

કોરોના કાળમાં જ્યારે બધી શાળાઓ બંધ હતી અને બાળકોને ઘરની બહાર જઇ રમવાની અનુમતિ પણ નહોતી ત્યારે મોબાઇલ પર વ્યર્થ સમય બગાડવાના બદલે સમયનો સદુપયોગ કરવાનો માર્ગ દિલ્હીના બાળકોએ શોધ્યો. લોકડાઉનના સમયમાં સેવા ભારતી દિલ્હી, દ્વારા શરુ કરવામાં આવેલા Each one teach one કાર્યક્રમથી ડીપીએસ, જીડી ગોયંકા, મોડર્ન સ્કૂલ જેવી પ્રતિષ્ઠિત શાળાઓના 1200 થી વધુ બાળકોને જોડી આંબેડકર બસ્તી, વાલ્મિકી બસ્તી, રવિદાસ કેમ્પ,...

આઠમુંધોરણએટલેકે13- 14 વર્ષની ઉંમર આ એવો સમય હોય છે કે જ્યારે કિશોર જીવનની બારાક્ષરી શીખવાની શરૂઆત જ કરે છે. આવી અપરિપક્વ ઉંમરમાં ચાર બાળકોએ પોતાના સહપાઠી મોનૂઉપરસ્કુલનીનજીકનાખેતરમાંબીયરનીતૂટેલી બોટલથી ઘણા ઘા કર્યા. મોનૂસૌભાગ્યશાળીરહ્યો કે જેના પેટમાં કાચના ટુકડા ઘૂસી જવા છતાં જીવિત રહ્યો પરંતુ આ ચાર  કિશોરો માટે 10 સપ્ટેમ્બર 2012 ના રોજ જીવનના બધા દરવાજા બંધ થઇ ગયાં.

જો ખેતી કરવાની પદ્ધતિ બદલવામાં આવે અને બજારમાં વચેટીયા દૂર કરવામાં આવે, તો નાના અને મધ્યમ પ્રકારના ખેડૂતો સારું એવું કમાઇ શકે, આ વાત પોતાના પ્રયોગોથી સબિત કરી છે કર્ણાટકના સાવયવ કૃશિ પરિવારે, ચાલો મળીએ એક સાધારણ ખેડૂત ચન્દ્રપ્રકાશને. તુમકર જીલ્લાનું નાનકડું બિલગેરેપાલ્યા નામના નાનકડા ગામનો આ ખેડૂત કઠીન પરિશ્રમ કરીને પણ માંડ ભરણ પોષણ જેટલું કમાવી શકતો.

કાળના ક્રૂર પ્રહારે તેમનાથી તેમના સ્વજનો છીનવાઇ ગયા હતા. વનવાસી (જનજાતિ) ક્ષેત્રોના આ નિર્ધન અનાથ બાળકોનું બાળપણ ક્યારેય ખતમ ન થવાવાળી લાચારીની અંધારી ગુફામાં વીતી જાત જો વાત્સલ્ય મંદિરમાં તેમને સ્નેહભર્યો છાંયડો અને શિક્ષણનો પ્રકાશ ન મળ્યો હોત.

પૂણેની ઝુંપડપટ્ટીઓમાં મોટો થયેલો પ્રજ્ઞાચક્ષુ ચન્દ્રકાંત આજે તે જ અંધશાળાનો પ્રાચાર્ય છે જ્યાં તેણે પોતાનું શિક્ષણ લીધું હતું. આ જ પ્રમાણેની કથા સંતોષની પણ છે. મલખમમાં રાષ્ટ્રીય સ્તરનો ખેલાડી અને પૂણે પોલિસમાં હવાલદાર સંતોષનું બાળપણ પણ અત્યંત ગરીબીમાં અને અભાવોવાળું હોત, જો તે સ્વરૂપવર્ધિનીના સંપર્કમાં ન આવ્યો હોત.

मां के साथ चाय ठेले पर ग्राहकों को चाय पिलाते समय मनीषा अक्सर ये सोचती थी कि क्या वह दसवीं कक्षा भी कभी पास कर पायेगी ? गणित व विज्ञान में वो शुरू से काफी कमजोर थी।

बेंच पर डरी सहमी दुबकी हुयी पंद्रह बरस की एक बच्ची कभी डरकर अपनी मां के आँचल में सिमट जाती व कभी फूट-फूटकर रोने लगती। मां की हालत तो और भी बुरी थी, उसकी आखों में एक असहनीय वेदना थी, मानो उसका सबकुछ लुट गया हो।

When it was difficult for Baban Dagdu, a poor potter, to make pottery and make his ends meet in the city, he returned to his village Shive and started farming in his small field. Suddenly destiny turned everything just like a spin of coin, his 40 quintal crop caught fire after five months of sweat and blood.

कृष्णा को पढ़ाई कभी रास नहीं आती थी। अंग्रेजी व गणित के अलावा बाकी विषय उसे जरा कम ही समझ आते थे। कभी-कभी तो एक ही कक्षा में दो साल भी निकल जाते थे। आज वही कृष्णकुमार बमनके मध्यप्रदेश के बालाघाट नगर में एमपीईबी में असिस्टेंट इंजीनियर है।

17 वर्ष की उम्र तो दुनिया छोड़कर जाने की नहीं होती। किन्तु वो.तो मृत्यु के समक्ष चुनौती बनकर खड़ा था । जिनके नौनिहालों को वो खाली कनस्तर व लट्ठों के सहारे मौत के मुँह से निकाल लाया था उन सब का रो रो कर बुरा हाल था।

ભીષણ આગની જ્વાળાઓ અને ચારેબાજુ બચાવો બચાવોની ચિત્કાર. જ્યાં જુઓ ત્યાં બસ ગુંગળાવતો ધુમાડો અને વરસતા આગના અંગારાઓ. મૃત્યુના આ તાંડવની વચ્ચે ફસાયેલા માનવજીવનો ચિત્કાર કરતા લાચાર દેખાઇ રહ્યા હતા.

વર્ષ 2018 જુલાઇના મધ્યમાં ચોમાસુ હજું શરુ જ થયું હતું, દેશના બાકી ભાગોમાં વરસાદ રાહતની હેલી વરસાવતો હતો ત્યાં કેરલમાં કાંઇ ઠીક નહોતું.

Among the millions of devotees who came to bathe the Ganges at the ChandiGhat in Haridwar, there was a young man who saw tears in the eyes of Alaknanda, the suffering of mother Ganga begging for theleprosy patients who lived on her ghat.