Ήμουνα νια και γέρασα... (και μυαλό δεν έβαλα από το 1985)

Καλοκαίρι 2001. Όλοι το έβλεπαν να έρχεται. Όλοι εκτός από εμένα. Ο Χρήστος ήταν φίλος. Ή τουλάχιστον έτσι πίστευα. Μέχρι που ένα τριήμερο στη Μύκονο, μερικές τυχαίες στιγμές και μια κουβέντα πουδεν ξέχασα ποτέ, άλλαξαν τα πάντα. Ένα επεισόδιο για τον πιο απρόσμενο έρωτα της ζωής μου. Έναν έρωτα που ήρθε αθόρυβα, χωρίς προειδοποίηση και χωρίς να ζητήσει την άδειά μου. Και κάπως έτσι, από το «αποκλ...

Η άνοιξη του 2001 φτάνει στο τέλος της. Η επιστροφή από την Καραϊβική, ένα απρόσμενο τηλεφώνημα στον Χουάν Χοσέ, η φθορά της σχέσηςμε τον Νίκο και η στιγμή που αρχίζω να καταλαβαίνω ότι το πρόβλημα δεν ήταν ο χωρισμός. Ήταν η αναμονή. Το τρίτο και τελευταίο μέρος της ιστορίας «Ο Χουάν Χοσέ δεν χωρούσε στη βαλίτσα».

Μάρτιος 2001. Η Καραϊβική αποδεικνύεται ακόμη καλύτερη απ' ό,τι φανταζόμουν. Ιππασία δίπλα στη θάλασσα, μαρέγκε, τροπικές παραλίες, ένας αξέχαστος Μιγκέλ και ένας Χουάν Χοσέ που παραλίγο να χωρέσει στη βαλίτσα της επιστροφής. Το δεύτερο μέρος της πιο εξωτικής περιπέτειας του ημερολογίου μου.

Πρωτοχρονιά 2001. Ένας έρωτας που δεν οδηγεί πουθενά, οικογενειακά προβλήματα, οικονομικό άγχος και μια ζωή που μοιάζει να βρίσκεται σε αναμονή. Μέχρι που τρεις φίλες αποφασίζουν να κάνουν κάτι εντελώς παράλογο. Στο πρώτο μέρος της τριλογίας «Ο Χουάν Χοσέ δεν χωρούσε στη βαλίτσα», η Pink C θυμάται τις μέρες πριν από το ταξίδι στην Καραϊβική και την αρχή μιας περιπέτειας που δεν θα ξεχάσει ποτέ.

Λίγο πριν αποχαιρετήσουμε το 2000, ανοίγω για μία τελευταία φορά το ημερολόγιο εκείνηςτης χρονιάς. SMS που περίμενα με αγωνία, τηλέφωνα που δεν απαντήθηκαν, ανασφάλειες που σήμερα μεκάνουν να χαμογελώ και μερικές σκέψεις που αποδείχθηκαν πολύ πιο αληθινές απ'όσο πίστευα τότε. Ένα μικρόbonus επεισόδιο για το τέλος μιας χαοτικής χρονιάς και το ξεκίνημα μιας καινούργιας.

Το δεύτερο μισό του 2000 με βρήκε να βλέπω κάποιους ανθρώπους για πρώτη φορά καθαρά. Έναν γάμο που είχε τελειώσει πολύ πριν τελειώσει πραγματικά. Έναν πατέρα που ήξερε να ζητάει… αλλά όχι να δίνει. Και μια ζωή γεμάτη βραδινές βάρδιες, ξενύχτια, οικονομικό άγχος, λάθος έρωτες και “θα τα καταφέρω somehow”. Αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο προσωπικά επεισόδια μέχρι τώρα. Καιναι… η επιστήμη ακόμα σηκώνε...

Το καλοκαίριτου 2000. Χωρισμένη. Μάνα. Single μετά από δέκα χρόνια. Και συναισθηματικά εντελώς χαμένη. Σε αυτό τοεπεισόδιο διαβάζω αποσπάσματα από το ημερολόγιό μου και μιλάω για εκείνη τηνπερίοδο της ζωής μου που μπέρδευα την εμμονή με τον έρωτα, περίμενα τηλέφωναπου δεν έρχονταν ποτέ και ταξίδευα μέχρι την Κρήτη για λίγες ώρες πάθους καιπολλές μέρες κλάματος. Μύκονος,καλοκαιρινές γνωριμίες, inte...

Millennium panic, διαζύγιο, “Κ” μέσα στο ημερολόγιο, Privilege, Cubanita, Village,ξενύχτια, σπατάλες, πολύ φαγητό και ακόμα περισσότερο χάος. Στο Επεισόδιο 38 διαβάζω τις πρώτες σελίδες του ημερολογίου του 2000. Τη στιγμή που τελείωσε ο γάμος μου, τις παράλληλες σχέσεις, τους ανθρώπους που μπαινόβγαιναν στη ζωή μου και τον πιο κινηματογραφικό χωρισμό που έχω ζήσειποτέ. Ένα επεισόδιο πιο ωμό, πιο ε...

Γάμος,απιστίες, Μύκονος, κρυφά SMS και ένα dial-up modem που έκανε “τιιιν-κρρρρρ”. Στο επεισόδιο «Ου μοιχεύσεις»,  μιλάω για έναν γάμο πουέσβησε αργά και σχεδόν αθόρυβα. Για δύο ανθρώπους που ζούσαν ήδη παράλληλες ζωές πριν χωρίσουν επίσημα. Από τη Λίνακαι τη Γεωργία… μέχρι τη Μύκονο, το πρώτο internet και έναν έρωτα που έμοιαζε με έξοδο κινδύνου. Ένα επεισόδιο γεμάτο late 90s νοσταλγία, χιούμορ,...

Σε αυτό το επεισόδιο μοιράζομαι την πιο σουρεάλ εμπειρία της ζωής μου: την εγκυμοσύνη και τη γέννα της κόρης μου. Από την ανάγκη για μια “κανονική” οικογένεια, σε μια εγκυμοσύνη γεμάτη αντιφάσεις,και σε μια γέννα που κράτησε ώρες, δοκίμασε τα όριά μου και τελικά… με άλλαξε. Με πόνο,χιούμορ, εξάντληση, τύψεις και πολλή αγάπη,αυτή είναι μια ιστορία μητρότητας όπως πραγματικά είναι. Χωρίςφίλτρα. Χωρί...

Σε αυτό το επεισόδιο δεν υπάρχει ημερολόγιο. Υπάρχει μια ατζέντα, με μικρές καθημερινές σημειώσεις… και πίσω από αυτές, μια σχέση και ενας γάμος που δεν χάλασε ξαφνικά— ήταν έτσι από την αρχή. Μια πεθερά με κλειδί και χωρίς κουδούνι. Μια αδελφήπου ζήλευε τον αδερφό της σαν δικό της. Ένα σκυλί που πέρασε από το κρεβάτι στομπαλκόνι. Και μια γυναίκα που έμεινε — γιατί ένιωθε ότι χρωστάει. Μέσα από μι...

Υπήρχε μια εποχή που όλα τα λέγαμε “φυσιολογικά”. Στο λεωφορείο. Στο σινεμά. Στη δουλειά. Πράγματα που σήμερα θα είχαν όνομα. Τότε… δεν είχαν. Σε αυτό το επεισόδιο, γυρνάω πίσω —όχι για να θυμηθώ… αλλά για να πω αυτά που δεν ειπώθηκαν ποτέ σωστά. Μια διαδρομή. Ένα παρκάκι. Μια στιγμή που άλλαξε τον τρόπο που περπατάς, που κοιτάς πίσω σου, που ζεις. Και μια αλήθεια που πολλοί ακόμα δεν καταλαβαίνου...

Σε αυτό το επεισόδιο επιστρέφω στο 1990, στα τελευταία μου ημερολόγια… και σε έναν έρωτα που τότε έμοιαζε απόλυτος. Μιλάω για τη συγκατοίκηση, τους χωρισμούς, τις υποσχέσεις που έγιναν βάρος… και ένα καλοκαίρι στη Σαντορίνη που έμοιαζε βγαλμένο από ταινία. Μόνο που,όπως συμβαίνει συχνά… το καλοκαίρι έμεινε εκεί. Και εγώγύρισα πίσω σε μια πραγματικότητα που δεν ταίριαζε πια με αυτό που ένιωθα. Ένα...

Σε αυτό το επεισόδιο αφήνω για λίγο τα ημερολόγια και γυρνάω σε κάτι άλλο: στις δουλειές. Στην ανάγκη να σταθείς στα πόδια σου. Στην ψευδαίσθηση ότι “τώρα ξεκινάει η καριέρα”. Από ένα τουριστικό γραφείο με κουβάδες και σφουγγαρίστρες… σε μια ναυτιλιακή με μοκέτες, συμβόλαια και “προοπτική”. Και κάπου εκεί… ανάμεσα σε υπερωρίες, πίεση και έναν κόσμο που δεν ήταν ποτέ δικός μου… άρχισα να καταλαβαίν...

Μια ιστορίαπου ξεκίνησε χωρίς λόγο. Και συνεχίστηκε… ενώ όλα έδειχναν ότι δεν έπρεπε. Μέσα από ταημερολόγια του 1990, διαβάζω ακριβώς τι έγραφα τότε — και επιστρέφω σε μια περίοδο όπου έβλεπα τα σημάδια… αλλά δεν τα άκουγα. Έναν άνθρωποπου δεν μου άρεσε. Μια σχέση που ξεκίνησε από εγωισμό, περιέργεια… και λίγο παιχνίδι. Και μια σειρά από red flags που αγνόησα, ένα ένα. Γιατί καμιάφορά δεν ερωτεύεσ...

Ενήλικη ζωήvs Pink C – 1-0. 1989-1990. Η περίοδος που τελειώνουν τα “θα δούμε” και ξεκινάει το “τρέχα”. Ένας έρωταςπου ξεκίνησε σαν σωτηρία και κατέληξε μάθημα. Δουλειά από τα 18, σχολή, γλώσσες, πίεση… και η πρώτη φορά που καταλαβαίνεις ότι δεν προλαβαίνεις να τα σκεφτείς όλα. Γιατί κάπουεκεί, απλά… σε προλαβαίνει η ζωή. Ένα επεισόδιο για το πότε χάνεσαι μέσα σε κάποιον και το πότε αρχίζεις να ψά...

Καλοκαίρι 1989. Οι πανελλήνιες τελείωσαν, το σχολείο αποτελεί πλέον παρελθόν και η ζωή αρχίζει να ανοίγεται μπροστά μου με τρόπους που δεν περίμενα. Σε αυτό το επεισόδιο διαβάζω το ημερολόγιο μιας περιόδου γεμάτης αντιθέσεις:άγχος για το μέλλον, έρωτα, ελευθερία, διακοπές στη Σαντορίνη και την πρώτη μου δουλειά. Ήταν το καλοκαίρι που κατάλαβα ότι η ζωή δεν χωράει σε βιβλία, ούτε σε βαθμούς εξετάσε...

Στο σημερινό επεισόδιο του «Ήμουνα νια και γέρασα» ανοίγουμε μια σελίδα από το ημερολόγιο του 1989. Μια περίοδος που η δική μου σχέση φαίνεται να πηγαίνει καλά εστω για λιγο καιρό — και έτσι το ενδιαφέρον μου στρέφεται… στις σχέσεις όλων των άλλων. Ζευγάρια γεμάτα εντάσεις, συνήθειες, ζήλιες και περίεργες ισορροπίες. Και μια έφηβη που προσπαθεί να καταλάβει τον κόσμο των σχέσεων παρατηρώνταςτους γ...

Το 1988 δενέκανε θόρυβο όταν μπήκε. Έκανε όταν τελείωσε. Ήταν ηχρονιά που έμαθα ότι τα “σ’ αγαπώ” δεν έχουν όλα το ίδιο βάρος. Ότι το σώμα ξέρει πριν από το μυαλό. Ότι οι συγγνώμες που δεν χρωστάς πονάνε πιο πολύ. Έξω ο κόσμοςμιλούσε για πολιτικές εντάσεις, Ολυμπιακούς, μεταρρυθμίσεις, νέα εποχή. Μέσα μου γινόταν η δική μου μεταρρύθμιση. Από τον ΆΑστον Βασίλη. Από το μπέρδεμα στον Στάθη. Από τον σ...

Στα 17 μουγράφω ότι όλα πηγαίνουν καλά. Είμαι ερωτευμένη. Νιώθω γυναίκα. Κάνω σχέδια να φύγω από το σπίτι πριν δώσω πανελλήνιες. Πιστεύω ότι βρήκα τον άνθρωπό μου. Και όμως,όσο πιο ήσυχα είναι τα πράγματα, τόσο πιο πολύ φοβάμαι. Σε αυτό τοεπεισόδιο διαβάζω τις σελίδες μιας περιόδου γεμάτης ένταση, πάθος, οικογενειακέςανατροπές και πίεση για το «μέλλον». Μια 17χρονη που νιώθει τα πάντα στο μέγιστο....

Αύγουστος – Σεπτέμβριος 1988. Μια 17χρονη που λέει πως δεν είναι ερωτευμένη. Αλλά θέλει να ολοκληρωθεί. Θέλει ισορροπία. Θέλει “ιστορία”. Στάθης: καλός, δοτικός, σχεδόν ιδανικός. Θανάσης: παιχνίδι. Παναγιώτης: ελπίδα. Βασίλης: οριστικό delete. Ανάμεσα σε φροντιστήρια, Δέσμες, λαχεία, καλοκαιρινές επιστροφές, club paranoia και οικογενειακούς καβγάδες, γράφω για το μόνο πράγμα που με καίει: Δεν θέλω...

Ένα τέλοςπου ήρθε πρώτο. Ένα χάος. Και μια αγκαλιά στο ταξί που δεν υποσχέθηκε τίποτα. Σε αυτό τοεπεισόδιο διαβάζω τις σελίδες όπου άρχισα να χάνω τον εαυτό μου. Χωρίς δράμα, χωρίς ωραιοποίηση. Μόνο όπως γράφτηκαν. Μια εφηβικήσχέση που τελειώνει. Μια περίοδος σύγχυσης. Και η συνειδητοποίηση — πολλά χρόνια μετά — ότι χρειάστηκαν 34 χρόνια καιπολλά λάθη για να επιστρέψω σε μένα. Αυτό δενείναι επεισό...

Δεν ήταν οέρωτας το δύσκολο. Ήταν όσα έπρεπε να κουβαλάει μαζί του. Σε αυτό τοεπεισόδιο επιστρέφω στην άνοιξη του 1988, εκεί που ένα φιλί μπορούσε να γίνει λόγος για ντροπή και η αγάπη έπρεπε να χωράει μέσα σε κανόνες. Δεν μιλάωγια σωστό και λάθος. Μιλάω για τα πρώτα μου συγγνώμη για πράγματα που δεν έφταιγα. Για εκείνη τη στιγμή που αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι η σιωπή καμιά φορά μαθαίνεται. Ακο...

Κάποιες σκέψεις γράφονται στα δεκαεπτά και σε ακολουθούν για πάντα. Όχι επειδή είχαν δίκιο — αλλά επειδή ήταν αληθινές. Σε αυτό το επεισόδιο επιστρέφω στον Μάρτιο του ’88 και διαβάζω μια σελίδαόπου ο χρόνος κάνει έναν μικρό κύκλο: οι νέοι κοιτάζονται με φόβο, οι μεγάλοιμε καχυποψία και κάπου στη μέση αλλάζουν οι ρόλοι. Όπως γράφτηκε τότε. Όπως το ακούω σήμερα.

Υπάρχουν στιγμές που, όταν συμβαίνουν, δεν ξέρεις πώς να τις γράψεις. Κι έτσι απλώς τις καταγράφεις. Σε αυτό το επεισόδιο γυρίζω πίσω στον Μάρτιο του 1988 και διαβάζω το ημερολόγιο όπως το έγραψα τότε. Νοσοκομείο, φόβος, σύγχυση, ένα γράμμα γραμμένο με καρμπόν και μια ηλικία που νόμιζε ότι όλα πρέπει απλώς να αντέχονται. Δεν προσπαθώ να εξηγήσω. Δεν προσπαθώ να δικαιολογήσω. Απλώς διαβάζω. Και χρό...