Wai's Postbox

၁၉၉၀ ကာလများဆီက ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ငယ်ဘဝအိပ်မက်တွေ....

❝ မနှင်းတို့အိမ် ❞ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ရောက်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ နယ်စပ်မြို့လေးမှာ ကြုံရဆုံရတာတွေရယ်၊ အိမ်ပြန်ဖို့ရာ ဝေးနေသေးတဲ့ အိမ်လွမ်းသူတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်လွမ်းနာရယ်။

ငယ်ငယ်ကအိမ်အကြောင်း မှတ်စုချရေးရင်း ငယ်ဘဝကို ခဏပြန်သွားရတာ ပျော်ဖို့လည်းကောင်း၊ ဝမ်းနည်းဖို့လည်းကောင်းပါတယ်။ကိစ္စရပ်တော်တော်များများက မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာပဲရှိတော့တာ အပြင်မှာ မရှိနေတော့ဘူး။အိမ်အကြောင်းတွေးရင်း မှတ်မှတ်ရရ ရှိလှတဲ့ အိမ်နီးချင်းတွေအကြောင်းလည်း ပြောရမယ်။ အဲ့ဒီ ခေတ်ကာလက ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုတွေအကြောင်း လူနေမှုဘဝတွေရောပေါ့။ငယ်ငယ်က အိမ်နီးချင်းတွေနဲ့ ဘယ်လို အမှတ်တရတွေရှိကြလဲ၊ နတ်ကန္နား ပွဲတွေရော က...

အိမ်လို့ပြောလိုက်ရင် ဘာကို သတိတရ အောက်မေ့မိလဲ။ ဘာကို ပြေးမြင်လဲ။ အမေရိကန်မော်ဒန်ကဗျာဆရာမကြီး ဂါးထရု(ဒ်) စတိုင်းန်ရဲ့ ကိုယ်တိုင်ရေး အတ္ထုပ္ပတ္တိစာအုပ်မှာ နာမည်ကြီးတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိပါတယ်။ 'There is no there there' 'အဲဒီမှာ အဲဒီမှာ မရှိတော့ဘူး' တဲ့။ ဆရာမကြီး စတိုင်းန်ဟာ သူမရဲ့မွေးရပ်ဇာတိကို နှစ်၃၀ကျော်လောက်မှပြန်ရောက်ပြီး အရာရာဟာ လုံးဝပြောင်းလဲသွားတာတွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမ ခလေးဘဝကနေခဲ့တ...

တိတ်ဆိတ်ပြီး သေးငယ်တဲ့ မြို့လေးတစ်မြို့ ၊ တောအုပ်ရဲ့အစွန်း၊ လူနေအိမ်တွေ အဝေးမှာ.....ဘယ်သူမှ မပက်သက်ချင်တဲ့ အိမ်တစ်လုံးရှိတယ်။ ပြတင်းပေါက်တွေကို သစ်သားပြားတွေနဲ့ ပိတ်ဆို့ထားတယ်။ နံရံတွေက အက်ပြီး ခေါင်မိုးက ပြိုပျက်နေတယ်။ သစ်ပင်ခြုံနွယ်တွေက အိမ်ကို ဖုံးလွှမ်းထားတယ်။ခပ်လှမ်းလှမ်းကကြည့်ရင် အိမ်ကို ကောင်းကောင်း မမြင်ရနိုင်ပါဘူး။ဒါပေမယ့် အဲ့အိမ်ရဲ့ ရာဇဝင်တစ်ခုကတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိတယ်။ ညအချိန်မတော...

1518 ခုနှစ် , Strasbourg မှာ ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့၊ ထူးဆန်းပြီး အဖြေရှာမရနိုင်တဲ့ ဖြစ်ရပ်မှန် ''Dancing plague of 1518'' အကြောင်းကို တင်ဆက်ထားတာပါ။ သာမာန်နေ့တနေ့လို လှုပ်ရှားသွားလာနေကြရင်း ပွဲတော်ကာလလည်းမဟုတ်၊ တေးဂီတသံတွေလည်း မရှိဘဲ အမျိုးသမီး တစ်ယောက် ရုတ်တရက် ကလိုက်ရာကနေ......။

တိုက်ခန်းအဆောင် တစ်ခုမှာ အခန်းတွေက ကပ်နေတော့ ဘေးအခန်းတွေက ရန်ဖြစ်သံ၊ ရယ်မောသံ၊ ငိုကြွေးသံ၊ ဆူညံသံတွေကို အတိုင်းသားကြားနေရတယ်။ အဲ့ဒီအခန်းတွေထဲ အခန်း တစ်ခန်း ကတော့ တခြားအခန်းတွေထက်ကို  ပို ဆူညံတယ်။ အဲ့ဒီအခန်းမှာလူငယ် ကောင်လေး တစ်ယောက်တည်းနေထိုင်တာ။ညဘက်ဆို သီချင်းတွေ အကျယ်ကြီး ဖွင့်တတ်တယ်၊ ဂိမ်းကို ဆူညံနေအောင် ဆော့တတ်တယ်၊ အနံ့ပြင်းတဲ့ အစားအစာတွေကို ညအချိန်မတော်မှာ လုပ်စားတတ်တယ်။  တစ်ခါတစ်လေ သူ့လိုပဲ...

ကျွန်တော်ရဲ့ ဇာတိမြို့လေးက တောင်ကြားက ခပ်ခေါင်ခေါင်နေရာလေး။ ကျနော့် မိဘတွေ အဘွားရှိရာ မြို့ဆီ ကျနော့်ကို ကျောင်းတက်ဖို့လိုက်ပို့ကြတယ်၊   အဖွားရဲ့ မြို့လေးက ဆောင်းတွင်းမှာ သိသိသာသာ အေးလာတယ်၊  ညဘက်ဆို အပြင်ထွက်တဲ့သူလည်း နည်းလာတယ်၊ မဖြစ်မနေက လွဲရင် အပြင်မထွက်ကြတော့သလိုပဲ။ ကျောင်းမှာ ကျနော့်အတန်းဖော်က တီးတိုးပြောတယ်။ ညစျေးကြီး ပေါ်လာတော့မယ်တဲ့၊ သူ့ကြည့်ရတာလည်း တခုခု ဖြစ်နေသလိုပဲ။ .... ကျောင်းမှာ အချိန...

ည ၁၂ နာရီ ထိုးကာနီးမှာ အမည်မသိ နံပါတ်တစ်ခုက ဖုန်းမြည်လာတယ်၊ အသံစာတိုတစ်စောင်ချန်ထားခဲ့တယ်။ နားထောင်လိုက်တော့ ရုတ်တရက် လန့်သွားတယ်။ဘာလို့ဆို ကိုယ့်အသံကိုယ် ပြန်ကြားလိုက်ရလို့...။အသံက ထိတ်ထိတ်လန့်လန့်နဲ့ တိုးတိုးလေး ပြောနေတာ“တံခါးမဖွင့်နဲ့။ ဘာဖြစ်ဖြစ် တံခါးမဖွင့်နဲ့။”ည သန်းခေါင်ကျော်မှာ တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရတယ်။ရုတ်တရက် ဖုန်း ထပ်မြည်လာတယ်။ နောက်ထပ် အသံစာတိုတစ်စောင်။စောစောကအတိုင်း ကိုယ့်အသံပဲ၊ ဒီတခ...

ကျွန်တော်အသက် ခုနစ်နှစ်မှာ ကျွန်တော့်အစ်ကို အိမ်နားက ရေကန်မှာ ဆော့ကစားရင်းနဲ့ ရေနစ်သေဆုံးခဲ့တယ်။ အဲ့ကတည်းက ခြောက်ကပ်သွားတဲ့ မိသားစုလေးဟာ အကို့ရဲ့ အခန်းကို အမှတ်တရတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ပြတိုက်တစ်ခုလို ပိတ်ထားခဲ့တယ်။ မိသားစုရဲ့ အဝေး တခြားနေရာသစ်တစ်ခုကို ပြောင်းရွှေ့ရမယ့်အချိန်မှာ အကို့အခန်းထဲ အမှတ်တရ တစ်ခုခု ယူဖို့ ဝင်ခဲ့တယ်။ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာ တစ်ခု ကျွန်တော်တွေ့လိုက်တယ်။