Coś Obejrzanego

Podczas pakowania na wakacje należy pamiętać o zabraniu kremu przeciwsłonecznego i różowych okularów nostalgii, blokujących szkodliwe promieniowanie nieprzepracowanych traum naszych rodziców

Cate Blanchett mówiąca po niemiecku trafia na listę dość nieoczywistych, ale bardzo przerażających, klasycznych postaci z horroru.

Przysięgam, ja naprawdę widziałem ten film w kinie. A to że recenzja ukazuje się wtedy, gdy 1080p trafiło do internetu, to niefrasobliwe planowanie z mojej strony. Gdybym wiedział, to bym nie poszedł. 

Rzeczy, których nie wolno mówić na głos, ale wszyscy wiedzą, że około połowa ładunku humorystycznego w tym filmie wynika z irlandzkich akcentów oraz kompletnie abstrakcyjnego zapisu najprostszych imion.

Po dłuższej, bo prawie piętnastoletniej chwili namysłu dochodzę do wniosku, że nie potrzebuję nowego Shreka, więcej Kota w Butach wystarczy.

Mateusz Łapot. Józef Poznar. Wszystko wszędzie naraz. Marcel Muszelka w różowych bucikach. Niewidomy człowiek, który nie chce obejrzeć Titanica. Duchy Inisherin. IO. Filmy i seriale o bogatych, białych ludziach, którzy na wakacjach przeżywają coś traumatyczno-terapeutycznego. Rok 2022. Coś Obejrzanego.

Biorąc pod uwagę jego ostatnie wyczyny, jestem zdziwiony, że nowego Avatara nie reżyserował Jan Holoubek. Może nie byłoby tak efekciarsko, ale wyszłoby taniej, może nawet bardziej emocjonalnie i chętnie bym zobaczył jak społeczność Na'vi by się zjednoczyła w trakcie wielkiej powodzi. 

Nie wiem, ale przez 35 minut się zastanawiam na głos.  Tegodekadowe zestawienie Sight & Sound najlepszych filmów w historii zdaniem ludzi kina można znaleźć tutaj . Wersja reżyserska jest z kolei tu . 

Gdyby ten film nakręcił Jan Jakub Kolski, to nazywałby się "Jasminum" i byłyby w nim uduchowione wtręty polskiej kościółkowatości. Całe szczęście nakręciła go Léa Mysius więc jest w nim największy banger Bonnie Tyler.

Wiadomo, że romansidła kreują nierealne oczekiwania wobec związków, erotyki kreują nierealne oczekiwania wobec seksu, ale żeby arthouse kreował nierealne oczekiwania wobec wakacji, to pierwsze słyszę. 

Jak to coś nie dostanie żadnej nominacji, to się wścieknę że zmarnowałem czas na oglądanie. Jak dostanie jakąkolwiek statuetkę, to się wścieknę w imię zasady.

Darren Aronofsky, Brendan Fraser, dramaturgia jednego pomieszczenia. Wiele rzeczy ma swoje comebacki w The Whale. Ale nie byłoby dosłownego wieloryba na ekranie, więc naprawdę może widzowi towarzyszyć wewnętrzne rozdarcie.

Czasami film nie musi być wybitny, wystarczy żeby się podobał. Fajnie gdyby wzruszał, ale dalej nie wiem czy to zasługa Jamesa Greya i Anthony'ego Hopkinsa w tym filmie, czy to kwestia oglądania filmu na kacu o 10:00 rano. 

Dla fanów Davida Bowiego - pozycja obowiązkowa. Dla niefanów - ciekawe przeżycie. Można na trzeźwo, można się wspomagać, ale bardziej tripowo niż czilerowo. 

Bones and all to film tak smakowity, że trawiłem go kilka razy. Za każdym razem zwracałem. Smacznego. 

Tak, jestem jesieniarą, do świąt przygotowuję się dopiero wtedy jak po dwudziestu pięciu filmach na Americanie zaczynam tęsknić za Love, Actually i Znachorem. Kogo ja oszukuję, za Znachorem tęsknię przez cały rok. 

Trudno jest mi się przemóc do nazwy „Ród smoka” dlatego, że wymiatanie za dzieciaka w grę półsłowek sprawiło, że za każdym razem jestem bliski powiedzenia „Smród oka”.

Gdybym dostawał złotówkę za każdy film w którym Sebastian Fabijański gra Kaszuba to miałbym dwa złote - niby niedużo, ale i tak zajebiście dziwne że w ogóle się to zdarzyło.

Nigdy się nie spodziewałem, aby anachronizm pozycji seksualnych pokazywany w filmie okazał się istotnym aspektem fabularnym, ale Olivia Wilde i w tym aspekcie potrafi zaskoczyć. Może nie wystarczy to do przykrycia wszystkich dram, które krążyły wokół tego filmu, ale wciąż to jakiś pozytyw.

W takich chwilach obwiniam Chińczyków za wynalezienie czarnego prochu.

👉 👉

Trzeba mieć spore ego, żeby okrasić film tytułem, który nienawistni krytycy z rozkoszą wzięliby za najkrótszą recenzję danego dzieła. Ale w przypadku nowego filmu Jordana Peele'a nie mają ku temu możliwości.

Życzą sobie państwo ataku paniki do zamówienia, czy wystarczy mobbingowy terror kuchennych koszmarów w Chicago?

Filmy o których uznałem, że wspomnieć warto i tutaj wspominam. Ale nie wszystkie polecam. Niewidomy człowiek, który nie chce obejrzeć „Titanica”, reż. Teemu Nikki The Souvenir pt. II i inne filmy w ramach retrospektywy Joanny Hogg Boy from Heaven, reż. Tarik Saleh L'evenement , reż. Audrey Diwan Głupcy, reż. Tomasz Wasilewski Niewiarygodne, ale prawdziwe , reż. Quentin Dupieux i wiem, że jego imię...

Dwa spośród wymienionych filmów są polskie. Dwa były nagrodzone w Cannes. Dwa mają w sobie osiołki. Dwa się dzieją we Włoszech na plaży. Dwa są całkiem niezłe, a dwa inne są okropnymi paszkwilami, które nigdy nie powinny powstać. Ten co zostaje nie jest jakoś świetny, ale przynajmniej nie jest okropny. Czyli Nowe Horyzonty w pełni.