Julia Keilowa. Projektantka

Bogatsi o wiedze historyczną dotyczącą projektowania proponujemy sprawdzić, jak obecnie przebiega tworzenie sztuki użytkowej i w jaki sposób są przygotowywani do pracy młodzi adepci i adeptki tej dziedziny. Zaprosiliśmy do współpracy studentki i studentów warszawskich uczelni - Akademii Sztuk Pięknych oraz School of Form. Chcieliśmy dowiedzieć się, jak postrzegają projektowanie i jak widzą siebie...

W latach 30. nie tylko Julia Keilowa projektowała dla firm platerniczych. Wiadomo, że tworzyli dla nich także inni twórcy, ale najczęściej nie znamy ich nazwisk, dlatego że nie dbali tak, jak Keilowa o to, żeby przedmioty weszły do użytku wraz z nazwiskiem. Na wystawie prezentujemy kilkanaście prac metaloplastycznych, których styl wskazuje na rękę Keilowej, ale nie ma pewności, że są to jej dzieła...

Z dzisiejszej perspektywy życie Julii Keilowej postrzegamy jako przykład emancypacji zawodowej kobiet oraz dizajnu. W latach 30. XX wieku była młodą artystką, profesjonalistką realizującą ambicje w dziedzinie projektowania przemysłowego. Dla firm, z którymi współpracowała, jej wzory były powiewem nowoczesności, elegancji i artystycznego sznytu. Prezentowano je zatem na prestiżowych wystawach i dba...

Zaprojektowane przez Julię Keilową przedmioty wyróżniają: wyrazisty styl, wyważona kompozycja oparta na matematycznych proporcjach, dążenie do harmonii, rytmiczność i elegancja. Artystka chętnie zestawiała ze sobą podstawowe bryły geometryczne: stożki, walce, kule, graniastosłupy. Ich układ jest czytelny i precyzyjnie dopasowany, zrównoważony. Mimo silnego zanurzenia w geometrii przedmioty nie są...

Julia Keil, z domu Ringel (1902-1942) to polska rzeźbiarka i metaloplastyczka. Urodziła się w Stryju w rodzinie żydowskiej. Do gimnazjum chodziła we Lwowie i Wiedniu. W 1922 roku wyszła za mąż za Ignacego Keila. W 1924 roku rodzina zamieszkała w Warszawie. Rok później Keilowa rozpoczęła studia w Państwowej Szkole Sztuk Pięknych na wydziale rzeźby. Od 1932 roku nawiązała współpracę z warszawską fir...

Po pierwszej wojnie światowej projektantki coraz częściej przekraczały krąg działań artystycznych tradycyjnie wiązanych z zajęciami kobiecymi. Do dziedziń uznawanych za niekobiece należało m. in. złotnictwo i metaloplastyka. Zawody te, ze względu na przepisy cechowe i obyczaje, przez długi czas mogli wykonywać jedynie mężczyźni. W wyniku postępującej emancypacji bariery uprzedzeń i społecznego prz...

W pierwszych dekadach XX wieku coraz więcej kobiet zawodowo zajmowało się twórczością artystyczną. Warto tutaj podkreślić zwłaszcza ich rolę w procesie emancypacji wzornictwa. Kobiety aktywnie uczestniczyły w działaniach środowisk i stowarzyszeń artystycznych, które nadawały ton ówczesnej sztuce, takich jak paryska bohema, Warsztaty Wiedeńskie czy rodzime Warsztaty Krakowskie. Artystki związane z...

Art déco to styl popularny w Europie i Ameryce w latach 20. i 30. XX wieku, widoczny w architekturze, rzeźbie, malarstwie i grafice, a także sztuce użytkowej. Odwoływał się do awangardowych koncepcji artystycznych kubistów, orfistów, ekspresjonistów i futurystów. Akcentował konstrukcję, eksponował walory tworzywa, perfekcję wykonania, funkcjonalność projektu. Charakteryzowało go zamiłowanie do geo...

Julia Keilowa projektowała przedmioty codziennego użytku w stylu art déco, a artystyczne wykształcenie i doświadczenie rzeźbiarskie sprawiły, że wypracowała własny, wyrazisty styl. Dzięki popularności platernictwa, techniki pokrywania wyrobów z metali nieszlachetnych cienką powłoką srebra lub złota, przedmioty jej projektu trafiły na salony II Rzeczpospolitej, a sama Keilowa zyskała sławę i uznani...