Kendine Terapi

Bu bölümde erteleme davranışıyla ilgili tüm bildiklerini unutturacak şeylerden bahsediyorum. Doğru bildiğin ne kadar yanlış varsa, hepsini çöpe atacaksın.

Bu bölümde diyetlerden değil, yemekle kurduğumuz ilişkiden konuşuyoruz. Neden bazen aç olmadığımız halde yiyoruz? Sağlıklı beslenmek neden irade meselesinden çok bir sistem meselesi olabilir? James Clear'ın Atomik Alışkanlıklarkitabından, psikoloji araştırmalarından ve kendi deneyimlerimden yola çıkarak; alışkanlıklar, duygusal yeme, sezgisel yeme ve öz-şefkat üzerine samimi bir sohbet yaptık.

Çünkü bazı çocuklar gerçekten yaramaz değildir. Sadece kimsenin ifade edemediği duyguları davranışlarıyla anlatıyordur. Hadi konuşalım :)

Bazen hiçbir şey hissetmiyormuş gibi geliyorsa, bu bir şeylerin bittiği değil; belki de zihnin seni korumaya çalıştığı anlamına gelir. Bu bölümde duygusal anesteziyi, yani hissizleşmeyi konuştum. 

Bu bölümde İyi Evlat Sendromu’nu masaya yatırıyoruz. Sevilmek için kendinden vazgeçenleri, “hayır” diyemeyenleri, hep güçlü görünmek zorunda hissedenleri… Ve en önemlisi, içten içe yorulan o sessiz tarafı. Kendini hep “iyi” olarak tanımladıysan, muhtemelen bu bölüm biraz canını sıkacak. Ama merak etme, bazen iyileşmek biraz rahatsız edici başlar.

Herkese iyi olmaya çalışırken kendine ne kadar kötü davrandığını hiç fark ettin mi? Bu bölümde “iyi insan olma” meselesini bir erdem gibi değil, bir zorunluluk gibi yaşayanları konuşuyorum.

“Kendini koruman gereken insanlar” dediğimizde kimleri kastediyoruz? Bu insanları nasıl fark ediyoruz ve kendimizi savunmaya geçmeden nasıl mesafe koyabiliyoruz? Hadi gel hepsini tek tek konuşalım.

Bu bölümde sosyal karşılaştırmanın psikolojik kökenlerini, özgüvenle olan ilişkisini ve neden bizi kendimizden uzaklaştırdığını konuşuyorum.

Bu bölümde mutsuzluğun nasıl düzen haline geldiğini konuşuyorum. Ve belki de en zor soruyu soruyoruz: Bu hayat senin seçimin mi, yoksa alışkanlığın mı? Dinlerken rahatsız olabilirsin. Zaten bazı bölümler iyi hissettirmek için değil, uyandırmak içindir.

Bazen insan hiçbir şeye geç kalmamışken geç kalmış gibi hisseder. Bu bölümde geç kalmışlık hissinin zamandan mı, yoksa kıyaslamaktan mı beslendiğini konuşuyoruz. “Artık çok geç” cümlesinin nasıl bir tuzak olduğunu ve asıl meselenin hız değil yön olduğunu hatırlıyoruz.

Bu bölümde şu sorunun etrafında dolaşıyoruz: İnsanları neden değiştirmeye çalışıyoruz ve neden bu iş neredeyse hiç işe yaramıyor?

Birlikte bir duygusal ilk yardım çantası hazırlıyoruz. Kriz anında elinin altında olması gereken küçük ama işe yarayan yöntemleri, nefes tekniklerini, bedenle çalışmayı, zihni sakinleştiren cümleleri ve toparlanma yollarını paylaşıyorum.mail adresim: mgydanismanlik@gmail.com

Bu bölümde seni zihninle bedenin arasında yıllardır süren o gizli oyunun içine çekiyorum. Plasebo seni iyileştirirken, nocebo nasıl hasta ediyor… hepsini konuşuyorum. İnançların, beklentilerin ve kafanda kurduğun hikâyelerin bedenine nasıl dokunduğunu duyunca biraz gerileceksin, biraz şaşıracaksın. Zihnin düşündükçe bedenin nasıl şekil alıyor, gel birlikte çözelim.

Bu bölümde, o hiç doymayan duygusal iştahın nereden geldiğini, neden bazı ilişkilerde daha da arttığını ve nasıl fark edilebileceğini konuşuyorum.

Bu bölümde travmatik ve yoğun duygulu anıların neden yıllar geçse de zihinlerde capcanlı kaldığını, beynin nasıl çalıştığını ve bununla nasıl baş edilebileceğini konuşuyorum. Günlük hayattan örneklerle, bilimin ışığında hafızanın bu tuhaf ama çok insani tarafını dinlemek ister misin?

Bazen bizi durduran şey dış dünya değil, kendi içimizdeki görünmez eldir. Bu bölümde, kendini sabote etmenin 5 incelikli yolunu konuşuyorum; yani başarıyı, sevgiyi ve huzuru ellerimizle nasıl sabote ettiğimizi. Korkuların, bilinçdışının ve eski inançların bu sessiz oyununu fark etme zamanı.

Bazen düşünmek iyi gelir, ama fazla düşünmek yorar. Overthinking, zihnin durmadan aynı cümleleri çevirmesidir. Bu bölümde, bu kısır döngüden nasıl çıkabileceğini konuşuyoruz.

Bazen yaptıklarımızı, hissettiklerimizi, hatta sessizliğimizi bile açıklama ihtiyacı hissederiz. Sanki yanlış anlaşılmaktan değil, hiç anlaşılmamaktan korkarız. Bu bölümde, neden sürekli kendimizi açıklamak zorunda hissettiğimizi konuşuyorum.

Dizilerden bilimsel araştırmalara, toplumsal kodlardan terapi odalarına uzanan bu bölümde, affetmenin hem yüzünü hem gölgesini keşfediyoruz. Çünkü affetmek bazen barış değil, kendine armağan ettiğin en sessiz vedadır.

Bu bölümde aşk sandığımız bağımlılığı ve iç içe geçmiş bu kavramları ayırt etmek üzerine konuşuyorum.

Bu bölümde kendimizle olan barışı inşa etmeye devam ediyoruz.

Bu bölümde, içsel çatışmaların kökenlerini, öz-eleştirinin psikolojik etkilerini ve kendine şefkat geliştirme yollarını ele alıyorum. Daha dengeli bir içsel dünya için ilk adımı birlikte atıyoruz.

Birlikte olmak, yalnızlığı bitirmiyor. Bazen en büyük sessizlik en yakınından gelir. Bu bölüm, ilişkideki görünmeyen yalnızlığa dair.

Yetersizlik duygusu, çoğu zaman en büyük başarılarımızın bile tadını gölgeler. Bu bölümde o gölgeye ışık tutuyorum.

Travma, sadece büyük felaketlerin adı değil… Bazen sessizce yaşadığın küçük sarsıntılar da hayatını kökten değiştirebilir. Bu bölümde, görünmeyen acıların derinliğine iniyoruz.