9ekunst | Serieus over strips

Ook wie nog nooit een boek over Sherlock Holmes gelezen heeft, kent zijn wereld. Daar zorgen de films en series wel voor.  Het verhaal van  De blauwe nevels van Amsterdam  zit stevig in elkaar en het is bijzonder spannend. Het is geen album om half te lezen en later de tweede helft tot je te nemen – als je eraan begint, lees je het uit. 

Wat hier verteld wordt, is geen verhaal over dood als afsluiting, maar over de nabijheid van rouw en verlies als voortdurende toestand. Althans, dat is onze interpretatie. https://9ekunst.nl/2026/01/21/lucien/

Na vier delen komt er een einde aan  De Beestenburcht , het majestueuze dierenepos van Xavier Dorison en Félix Delep. En wat voor een einde.  Het Bloed van de Koning  is niet alleen een sterk slotdeel, het geeft het hele verhaal zijn volle betekenis. Nu pas, nu het boek definitief dicht is, durven we het hardop te zeggen:  De Beestenburcht is een meesterwerk.

Het  Bestiarium  van de werelden van Aldebaran voelt daarin als een logisch en glorierend eindpunt: het boek draait de camera definitief weg van de mensen en richt zich volledig op de levende wereld die al die tijd de echte hoofdrol speelde.

Je zou denken dat een titel als  Ik ben een verdwaalde engel  de poort opent naar een religieus drama of een new age-strip over zelfontdekking. Maar wie  Ik ben hun stilte  van Jordi Lafebre al las weet beter. Achter die poëtische titels schuilt een universum dat vooral excentriek, geestig en melancholiek is. De wereld rond psychiater Eva Rojas.

De kern van  Belleville story  is onverbiddelijk. Het verhaal speelt zich af in één nacht in de criminele onderwereld van Belleville, het multiculturele arrondissement in Parijs.  De beelden zijn direct en trefzeker, het tempo is gecontroleerd en de toon blijft consequent rauw. Het resultaat is een overtuigend en meesterlijk boek.