زندگی تازه

خدا اسرائیل را طرد نکرده است. پولس با چهار برهان این حقیقت را اثبات می‌کند و نشان می‌دهد که اگرچه اسرائیل لغزید، اما این لغزش سبب رسیدن برکت و نجات به امت‌ها شد. اکنون، امت‌های نجات‌یافته موجب برانگیختن غیرت یهودیان می‌شوند و سرانجام در آینده، اسرائیل نیز ایمان خواهد آورد.‏

با مطالعه رومیان ۹:‏۳۰ تا ۱۰:‏۲۱ درمی‌یابیم که هم یهودیان و هم غیریهودیان باید با تمام وجود به شخص و عمل عیسی مسیح، به‌عنوان یگانه عدالت خود اعتماد کنند و آنچه را در دل ایمان دارند، به زبان اعتراف نمایند.‏

فصل ۹ بر ما آشکار می‌کند که خداوند بر همه چیز حاکم است؛ او در رحمت خویش و تحقق اراده‌اش، همواره عادل و بی‌نقص است. هرچند شاید درک کامل حکمت او برایمان دشوار باشد، اما دعوت شده‌ایم تا به کلام زندهٔ او اعتماد کنیم و صبورانه منتظر باشیم تا حقایقش را بر ما مکشوف گرداند.‏

بر اساس رومیان ۸:‏۲۶–۳۹، روح‌القدس در ضعف‌هایمان به ما مدد می‌رساند. او ما را تقویت می‌کند تا در اطمینان از محبت خدا، به صورت پسر او (مسیح) شکل بگیریم.‏

در رومیان ۸ می‌آموزیم که با ایمان به مسیح، به مقام فرزندخواندگی خدا نائل شده و وارثان او گشته‌ایم. ما در رنج‌های مسیح شریک می‌شویم تا در جلال او نیز سهیم گردیم. بااین‌حال، رنج‌های زمان حاضر در قیاس با جلال بی‌همتایی که در آینده بر ما آشکار می‌شود، ناچیزند.‏

برای ایمانداران به مسیح، دیگر هیچ محکومیتی وجود ندارد. با این حال، گناه می‌تواند صمیمیت و رابطهٔ شیرین ما با خدا را خدشه‌دار سازد. بنابراین، نجاتی که به واسطهٔ ایمان دریافت کرده‌ایم کامل است: هم ما را از محکومیت حقوقی آزاد می‌کند و هم تباهی درون ما را شفا می‌بخشد.‏

فصل هفت نشان می‌دهد که هرچند شریعت مقدس است، اما انسان در انجام آن ناتوان است و کشمکش درونی دارد. این فصل ما را به این درک می‌رساند که تنها با تکیه بر فیض خدا (و نه تلاش انسانی)، روح‌القدس و کلام خدا قادر به پایداری هستیم و می‌توانیم از افتادگی‌ها برخیزیم. ‏

مطالعه فصل شش آشکار می‌کند که انسان به‌طور طبیعی بردهٔ گناه است، اما تنها با اتحاد با مسیح، از قید گناه آزاد شده و بندهٔ خدا می‌گردد. ثمرۀ آن بردگی، مرگ و جدایی از خداست؛ اما ثمرۀ بندگیِ خدا، قدوسیت و حیات جاودان در خداوند ما عیسی مسیح است.‏

با مطالعه فصل ۶ درمی‌یابیم که با ایمان به مسیح، با مرگ و قیام او متحد می‌شویم. همان‌گونه که مسیح مرد و برخاست، ما نیز نسبت به گناه مرده‌ایم و به حیاتی تازه برخاسته‌ایم تا در تقدس و آزادی زندگی کنیم.‏

رساله رومیان ۵: ۱۲-۲۱ به تشریح پیامدهای گناه بر نسل بشر می‌پردازد: گناه به‌واسطۀ یک انسان، یعنی آدمِ اول، وارد جهان شد و مرگ را با خود آورد؛ و از آنجا که همه گناه کردند، مرگ دامنگیرِ تمامِ بشریت شد. اما در مقابل، با عمل نجات‌بخشِ آدمِ دوم یعنی عیسی مسیح، فیض، پارسایی (عدالت) و حیات جاودان به ایمانداران عطا گردید.‏

با مطالعه رومیان ۵ درمی‌یابیم که عادل‌شمردگی سه مزیّت به‌همراه دارد: برخورداری از صلح با خدا توسط مرگ عیسی بر صلیب، دسترسی به فیض خدا، و امیدِ قطعی به زندگی پرجلال با خدا در آینده.‏

با مطالعۀ فصل ۴ درمی‌یابیم که ایمانِ نجات‌بخش، تکیه بر خود و اعمالمان نیست؛ بلکه اعتماد به وعده‌های خدایی است که راه نجات را با فیض خود، در شخص عیسی مسیح و بر روی صلیب به کمال رسانید.‏

با مطالعۀ فصل سوم درمی‌یابیم که همۀ انسان‌ها گناهکارند، و عادل‌شمردگیِ انسان تنها از راه ایمان به مسیح و کار تمام‌شدۀ او بر صلیب عطا می‌شود؛ این موهبتی رایگان است و نه حاصل اعمال، تا هیچ‌کس نتواند به خود ببالد.‏

با مطالعۀ فصل سوم رومیان درمی‌یابیم که همه، چه مذهبی و چه غیرمذهبی، چه یهودی و چه غیریهودی، زیر سلطۀ گناه هستند. هیچ‌کس عادل یا نیکوکارِ مطلق نیست. گناه تمام وجود انسان را آلوده کرده و همگان را نیازمند انجیل ساخته است. تنها فیض عیسی مسیح قادر است ما را نجات بخشد.‏

با مطالعه آیات ۱۷ تا ۲۹ از فصل دوم، درمی‌یابیم که یهودیان نمی‌توانند تنها با تکیه بر داشتنِ شریعت، بالیدن به خدا و آگاهی از ارادۀ او در پیشگاه خداوند عادل شمرده شوند. چرا که نجات در ظواهر نیست، بلکه تنها ایمان حقیقی به عیسی مسیح راه رهایی است.‏

طبق فصل دوم رومیان، خداوند هر کس را متناسب با اعمالش داوری می‌کند. آنان که زیر شریعت‌اند با معیار شریعت، و کسانی که فاقد شریعت‌اند، بر اساس حکم وجدانشان داوری خواهند شد.‏

آنان که حقیقت انجیل را نادیده می‌گیرند، عذری ندارند و مشمول غضب خدا هستند، چرا که گناه رابطه انسان با خدا و هم‌نوعانش را ویران می‌سازد. اما با پذیرش انجیل و دریافت عدالت خدا، دیگر بیمی از غضب او باقی نمی‌ماند.‏

در آیات ۱ تا ۱۷، پولس خود را غلام و رسول عیسی مسیح معرفی می‌کند که برای خدمت به انجیل فراخوانده شده است. او همه‌را به ایمان، اطاعت و دریافت عدالت خدا از طریق انجیل دعوت می‌نماید.‏

پولس حدوداً در سال ۵۷ میلادی این رساله را خطاب به کلیسای روم نوشت تا با شناخت و درک راستین انجیل یا خبرخوش، آن را به دیگران برسانند و آمرزش و جلال خدا را در مسیح تجربه نمایند.‏

ادعاها و انتقادها دربارۀ رستاخیز عیسی را می‌توان عمدتاً با پنج واقعیت تاریخی پاسخ داد: مرگ او بر صلیب، دیده شدنش پس از مرگ توسط شاگردان، ایمان پولس که دشمن و مخالف مسیحیان بود، ایمان یعقوب برادر ناتنی مسیح، و شهادت به قبر خالی.‏

رستاخیز عیسی مسیح بر پنج واقعیت تاریخی قابل دفاع تکیه دارد که مورد پذیرش بسیاری از محققان عهد جدید هستند: ۱ مرگ بر صلیب؛ ۲ قبر خالی؛ ۳ شهادت شاگردان؛ ۴ تغییر ناگهانی پولس؛ و ۵ ایمان یعقوب (برادر ناتنی ناباورد). انکار این رستاخیز مستلزم ارائه توضیحی منطقی و جامع برای هر پنج واقعیت تاریخی فوق است.‏

رستاخیز مسیح بر اساس پنج واقعیت تاریخی اثبات می‌شود: مرگ او بر صلیب، ایمان شاگردان بر مبنای دیدار با او پس از مرگ، ایمان‌آوردن پولس، اعتراف یعقوب برادر عیسی، و شهادت زنان به دیدن قبر خالی.‏

شواهدی که برای دفاع از رستاخیز مسیح، استفاده می‌شود، شهادت شخصی شاگردان که ایمان خود را بر مبنای مشاهده مرگ و قیام او نهاده‌اند؛ و هم‌چنین، منابع متنی و تاریخی اولیه، که شامل سنت شفاهی، موعظه‌ها، رسالات رسولان، نوشته‌های پدران کلیسا و منابع یهودی است.‏

شاگردان مسیح از سال‌های نخست اعلام کردند که عیسی مصلوب شد، در روز سوم از مرگ قیام کرد و بر آنان ظاهر شده است؛ این پیام کلیدی، که اساس ایمان در قرن اول بود، با شواهد تاریخی قوی تأیید شده است.‏

تمامی منابع و شواهد قرن اول و دوم، اعم از پیروان مسیح، دشمنان و محققان، شهادت می‌دهند و تأیید می‌کنند که عیسی ناصری روی صلیب مصلوب شد و مُرد، و این واقعهٔ تاریخی، اساس نهضت مسیحیت را شکل داده است.‏