Οι σκέψεις που μας κρατούν…

Υπάρχει μια φράση που τη λέμε εύκολα μέσα στη μέρα. Σχεδόν μηχανικά. Σχεδόν χωρίς να το σκεφτούμε. «Είμαι καλά.»

Υπάρχουν στιγμές που δεν ανήκουν σε κανέναν. Ούτε σε αυτόν που τις έζησε, ούτε σε αυτόν που τις προκάλεσε. Μένουν απλώς ανάμεσα. Σαν μια σιωπή που απλώθηκε λίγο παραπάνω απ’ όσο έπρεπε. Σαν ένα βλέμμα που κράτησε δευτερόλεπτα περισσότερα και έγινε αιωνιότητα χωρίς να το καταλάβεις.

Υπάρχει μια στιγμή, λίγο πριν κλείσουν τα μάτια, που όλα αλλάζουν ρυθμό.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά από τη ζωή μας. Απλώς αλλάζουν θέση.

Υπάρχουν πράγματα που δεν χάνονται ποτέ. Απλώς τα σπρώχνεις πιο βαθιά μέσα σου, μέχρι να νομίσεις ότι δεν υπάρχουν πια. Τα απωθημένα δεν φωνάζουν. Δεν ζητούν χώρο. Δεν σε διακόπτουν μέσα στη μέρα.

Αναμνήσεις. Αναμνήσεις που ακροβατούν ανάμεσα στο “γιατί” και στο “πάντα”, λίγο πριν κοιμηθείς.