Mila’s Audiodagboek

Gisteren bleef zij alleen achter in zijn woonkamer. Hij verdween uit beeld. En toch bleef ik kijken. Dat klinkt misschien als een klein detail, maar voor mij veranderde het iets. Want ineens kon ik mezelf niet meer vertellen dat mijn aandacht voor haar alleen jaloezie was. Vanavond waren ze weer samen. En terwijl ik eerst dacht dat ik vooral naar hem keek, merkte ik iets waar ik niet goed raad mee...

Eergisteren vroeg ik mezelf voor het eerst af of jaloezie wel het hele verhaal was. Of ik die vrouw misschien niet alleen zo goed onthoud omdat zij bij hem op de bank zit. Vandaag kwam ze weer langs. En toen gebeurde er iets kleins dat voor mij ineens behoorlijk groot voelde. Hij verdween uit beeld. Zij bleef. En ik ook. Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Gisteren heb ik iets gedaan waar ik nog steeds een beetje ongemakkelijk van word. Ik heb mezelf bewust zichtbaar gemaakt. Licht aan. Gordijnen open. Haar los. Zelfs lipgloss. Allemaal omdat ik antwoord wilde op één vraag: Kijkt hij naar mij? Ik kreeg geen antwoord. Tenminste... geen antwoord waar ik iets mee kan. Maar ik ontdekte wel iets anders. Ik wilde dat hij keek. Dat was al ingewikkeld genoe...

Gisteren bleef één vraag hangen. Niet: weet hij dat ik kijk? Maar: wat zou ik doen als ik zeker wist dat hij het weet? Vandaag heb ik daar iets heel verstandigs mee gedaan. Ik heb geprobeerd het uit te zoeken. Niet door naar hem toe te gaan. Niet door te zwaaien. Niet door contact te zoeken. Ik deed eigenlijk bijna niets. Ik zorgde er alleen voor dat ik zichtbaar was. Bewust. En wachtte af. Dat kl...

Gisteren keek hij niet weg. Dat klinkt misschien als een klein detail. Dat was het voor mij niet. Ik stond met mijn verrekijker voor het raam terwijl zij naast hem op de bank zat. Hij draaide zijn hoofd mijn kant op en bleef kijken. Niet geschrokken. Niet verbaasd. Gewoon... kijken. Sindsdien zit er één vraag in mijn hoofd die ik er niet meer uit krijg: Wat als gisteren helemaal niet de eerste kee...

De vorige keer vergat ik tijdens het opnemen van mijn eigen memo waar ik mee bezig was. Ik praatte tegen mijn telefoon, liep naar het raam en begon hem gewoon live te volgen. Pas toen ik de stilte terughoorde, besefte ik hoe ver dit inmiddels in mijn normale leven is gekropen. Vanavond kwam zij weer. De vrouw die inmiddels zonder zoeken zijn keuken vindt. Die weet waar de glazen staan. Die haar be...

Gisteren vertelde ik dat ik hem miste. Niet hem als persoon. Maar zijn aanwezigheid. Zijn licht. Zijn routine. En dat ik mezelf erop betrapte dat ik zijn leven probeerde te reconstrueren aan de hand van een lege woonkamer, een plant, een mok en een boek. Dat was confronterend. Ik dacht eigenlijk dat het niet gekker kon worden. Tot ik vanavond mijn memo wilde opnemen. En halverwege volledig vergat....

Gisteren realiseerde ik me dat mijn gordijnen de hele avond open hadden gestaan. Ik liep vrijwel naakt door mijn woonkamer, zonder erbij stil te staan wie mij allemaal had kunnen zien. Niet alleen hij. Ook de oudere vrouw, andere buren en iedereen die toevallig naar boven keek. Vandaag deed ik daarom precies het tegenovergestelde. Mijn jaloezieën stonden bijna helemaal dicht. Mijn lampen bleven ge...

Gisteren vertelde ik iets wat ik maanden voor mezelf heb gehouden. Dat ik zijn leven bijhoud. Niet in mijn hoofd. Maar in een notitie op mijn telefoon. Zesenzeventig regels. Ik had nooit gedacht dat ik dat hardop zou zeggen. En toch voelde dát niet als het meest confronterende moment van de week. Dat kwam vandaag pas. Door iets heel simpels. Iets wat waarschijnlijk iedereen weleens overkomt. Allee...

Soms vertel je iets zo vaak niet...dat het bijna voelt alsof het niet bestaat. Ik heb de afgelopen maanden best eerlijk geprobeerd te zijn. Over de nieuwsgierigheid. Over de jaloezie. Over de vrouw. Over de verrekijker. Maar er is één ding...dat ik nog nooit hardop heb uitgesproken. Niet omdat ik het vergeten was. Maar omdat ik me ervoor schaam. En misschien...is dat ook precies de reden waarom ik...

Ik besefte ineens dat ik mezelf niet eens meer verstop. Ik stond gewoon midden voor het raam. Met een kop thee in mijn hand. Alsof dat de normaalste plek in mijn woonkamer was geworden. Dat vond ik misschien nog wel enger dan alles wat daarvoor gebeurde. Want sommige veranderingen merk je pas op als ze al lang normaal voelen. Vanavond kwam zij weer langs. En ik dacht dat ik inmiddels wel wist hoe...

Pas zwaaide een oudere vrouw naar me. Tenminste... ik denk dat ze naar mij zwaaide. Sindsdien blijft één gedachte door mijn hoofd spoken. Misschien ben ik helemaal niet zo onzichtbaar als ik altijd dacht. Misschien zien mensen veel meer... dan ik zelf doorheb. Vanavond betrapte ik mezelf op iets wat me eerlijk gezegd behoorlijk liet schrikken. Niet omdat iemand iets zei. Niet omdat iemand me aansp...

De vorige keer zag ik weer een schaduw. Of ik dénk dat ik een schaduw zag. Dat blijft inmiddels een belangrijk verschil. Ik heb er de hele zaterdag over nagedacht. En eerlijk? Ik kwam er niet uit. Misschien was het iemand. Misschien was het een reflectie. Misschien wilde ik gewoon heel graag dat er iets te zien was. Vanavond gebeurde er iets veel kleiners. En misschien juist daarom veel confronter...

Er bleef één beeld de hele dag door mijn hoofd spoken. Niet die plant. Niet dat mysterieuze zwarte voorwerp. Maar die glimlach. Ik probeerde mezelf ervan te overtuigen dat ik er veel te veel achter zocht. Dat lukte... tot vanavond. Want er gebeurde iets wat ik al weken niet meer had gezien. Of misschien juist wél. De schaduw. Ik dacht eigenlijk dat ik dat hoofdstuk inmiddels had afgesloten. Dat bl...

Maandag zag ik iets heel kleins gebeuren. Hij gaf een plant water, verschoof de pot een paar centimeter en keek daarna even naar buiten. Heel even verscheen er een glimlach op zijn gezicht. Misschien glimlachte hij om een bericht op zijn telefoon. Misschien dacht hij aan iets grappigs. Misschien had die glimlach helemaal niets met mij te maken. Toch bleef juist dát moment de afgelopen twee dagen i...

Zaterdagavond gebeurde er iets waar ik de hele zondag over heb nagedacht. Niet omdat het groot was. Juist omdat het zo klein was. Een oudere vrouw keek mijn kant op. Tenminste... zo voelde het. Daarna gingen aan de overkant ineens de gordijnen dicht. Ik heb het moment tientallen keren opnieuw afgespeeld in mijn hoofd. Gisteren heb ik daarom bewust geen memo opgenomen. Niet omdat er niets gebeurde....

Gisteren kwam ze weer langs. Ze lachten. Dronken wijn. En ik ontdekte iets waar ik me misschien nog het meest voor schaam. Niet dat ik jaloers was. Maar dat ik niet eens meer wist of ik hoopte dat hij níét naar mij keek. Die gedachte bleef de hele nacht door mijn hoofd spoken. En vanavond gebeurde er iets waardoor die vraag alleen maar groter werd. Niet door hem. Door iemand anders. Tenminste...da...

Dat zwarte voorwerp staat er nog steeds. Ik weet nog steeds niet wat het is. En misschien is dat inmiddels belangrijker geworden dan ik wil toegeven. Ik heb mezelf de afgelopen dagen meerdere keren betrapt op iets wat eigenlijk heel vreemd is. Ik kijk niet meer alleen naar hem. Ik kijk naar alles om hem heen. Naar zijn woonkamer. Zijn lampen. Zijn spullen. En vooral... naar wie er binnenkomt. Vana...

Gisteren zette hij iets op zijn vensterbank. Een klein zwart voorwerp. Niet groot genoeg om het vanaf mijn appartement goed te kunnen herkennen. Maar wel groot genoeg om mijn hele avond over te nemen. Sindsdien heb ik werkelijk alles bedacht. Een speaker. Een fotolijst. Een beveiligingscamera. Een verrekijker. Een projector. Een slimme sensor. En misschien is het uiteindelijk gewoon... helemaal ni...

Na de afgelopen weken dacht ik eigenlijk dat ik alles wel zo'n beetje had gezien. Een tas. Bloemen. Een vrouw. Een klein lampje. Een schaduw. Een badkamerdeur die nét niet helemaal dichtging. Ik begon zelfs te wennen aan mijn eigen nieuwsgierigheid. Dat klinkt misschien vreemd. Maar mensen wennen blijkbaar aan de raarste dingen. Vanavond gebeurde er iets wat eigenlijk heel onschuldig leek. Hij...

Eergisteren ging de badkamerdeur langzaam dicht. Dat was alles. Geen spannende onthulling. Geen groot geheim. En toch bleef dat beeld de hele nacht in mijn hoofd hangen. Misschien niet eens vanwege hem. Misschien vooral vanwege mezelf. Ik betrapte mezelf erop dat ik steeds vaker dingen doe waar ik een paar maanden geleden hard om had gelachen. Andere kleding. Mijn haar vaker los. Lipgloss terwijl...

Gisteren besefte ik dat ik niet eens wist hoe hij klonk. Ik zag hem bellen. Ik zag hem lachen. Ik zag zijn mond bewegen. Maar ik hoorde niets. Dat bleef de hele dag in mijn hoofd zitten. Niet zijn stem. Juist het ontbreken ervan. Vanavond gebeurde er iets wat eigenlijk heel alledaags was. Iemand ruimt zijn keuken op. Loopt naar de badkamer. Meer niet. Toch bleef ik kijken. Veel langer dan ik eigen...

Gisteren schoof hij zijn gordijn een klein stukje dicht. Niet helemaal. Net genoeg om me af te vragen waarom. Misschien wilde hij gewoon minder licht in huis. Misschien scheen de televisie in het raam. Misschien zat er totaal geen betekenis achter. Maar natuurlijk bleef ik erover nadenken. Vanavond kwam er een andere gedachte bij. Een gedachte die eigenlijk heel simpel is, maar die me ineens niet...

Gisteren betrapte ik mezelf erop dat ik inmiddels meer onthoud dan ik eigenlijk zou willen. Ik hoef nog maar een paar seconden te kijken en mijn hoofd vult de rest vanzelf in. Dat vond ik eerlijk gezegd best confronterend. Dus besloot ik vanavond iets uit te proberen. Geen groot experiment. Gewoon iets kleins. Ik wilde weten of het echt tussen mijn oren zat. Of dat ik inmiddels zo gewend ben geraa...

Gisteren kwam Daan langs. We aten pizza, dronken cola en heel even voelde alles weer normaal. Tot hij mijn verrekijker oppakte en ineens stil werd. Sindsdien probeer ik mezelf ervan te overtuigen dat ik dingen zie die er misschien helemaal niet zijn. Dus besloot ik vandaag iets anders. Niet stoppen. Niet testen. Gewoon... normaal doen. Want hoe moeilijk kan het zijn om één avond níét steeds naar d...