خط سفید جاده

بعد از جدا شدن از دوستای فرانسوی باید حرکت میکردم به سمت کاتماندو. وقتی نقشه رو نگاه کردم مسیری که به سمت کاتماندو حرکت میکرد یه مسیر کوهستانی بود در حاشیه رودخوانه که حدود 200 خورده کیلومتر بود رو نقشه 

تو قسمت قبل به اینجا رسیده بودیم که رسیده بودم نپال و اون شب کذایی رو کنار اون محلی که برای مرده سوزی بود گذروندم

داستان هند تمام شد و بعد دیدن واراناسی بطرز خیلی ناگهانی تصمیم گرفتم بجای رفتن به کلکته که به صمت مالزی حرکت کنم، برم نپال 

ساعت 5 صبج رسیدم به هتلی در واراناسی و تجربه جدید از هند

بعد از تجربه عروسی های هندی، بعد یک دو روز دوچرخه سواری رسیدم به دهلی. از قسمت قدیمی شهر وارد شدم و مواجه شدم با حجم زیاد از ترافیک، ادم، شلوغی و به طبع الودگی

  ادامه سفر هند

من سفر نپالم تمام شد و برگشتم ایرلن. برگردیم به سفر هند 

داشتم داستان هدد رو تعریف میکردم ولی یه سفر پیش امد و امدم نپال و ترجیح میدم در این قسمت درباره نپال حرف بزنم

من رسیده بودم به مقر چهاردهمین دالایی لاما

داستان پاکستان تقریبا تمام شد. بعد تر اسلام امد چند روز رفتم لاهور رفتم و یک دو روز لاهور بودم و بعدش رفتم هند

به اینجا رسیدیم که من به اسلام اباد بودم و با توچه با برخوردی که با من شد از طرف خانه فرهنگ من به مدت 10 روز رفتم خونه یه خانوم امریکایی. اینجا اولین زمانی بود که من در تقابل با یه انسان دیگه با یه فرهنگ دیگه قرار گرفتم.

تو قسمت 23، سفر پاکستان رو شروع کردیم؛ ابتدای سفر فیزیکی چطور شروع شد و به چه شکل اغاز شد و اون مسیری که داره طی میکنه تو مسیر سفر رو داشتم شرح میدادم. 

تو 22 قسمت اخری بیشتری چیزی که مد نظرم بود که بیشتر صجبت بشه ازش و در واقع به شنوده منتقل بشه، این حسی بود که تو سفر داشتم، این حسی بود که با سفر داشتم  و از سفر داشتم. در واقع اون تقابلی بود من تو سفر داشتم با زندگی چون سفر برای من سنبل زندگیه، عین خود زندگیه

در قسمت قبل به اینجا رسیدیم که من در شانگهای سرگردان بودم و به این نتیجه رسیده بودم که باید به ایران برگردم و هیچ گزینه دیگری برای مطرح نبود و انگار مسیر من در ایران دنبال میشه اما این همه حقیقت نبود …

سفر به شانگهای برای تمدید ویزای چین 

ادامه سفر چین و چالش بی پولی و نمیدونستم چه اتفاقی قراره بیوفته و منتظر یه اتفاق خوب بودم

ادامه سفر چین

اتفاقات در طول زندگی روزمره همه ما میوفته ولی تفاوتش اینه که وقتی تو سفری و تنهایی و زمان زیادی برای فکر کردن و اندیشه کردن داری، اتفاقات رو بهتر میبینی و اتفاقات رو بیشتر مطالعه میکنی و  بیشتر تجزیه و تحلیل میکنی و به تبعش درس بیشتر از اتفاقات میگیری ..

من جوابم به اون عده که میگن دنیا خیلی کوچیکه اینه که میگم بشین رو دوچرخه ات و شروع کن به سفر کردن، شروع کن دیدن، تجربه کردن و گاه گاهی یه نگاه کوچولو به اطلس بنداز ببین کجایی. چقدر کار کردی و چقدرش رو دیدی. اون وقت میفهمی که دنیا چقدر بزرگه و ما ادم ها کجای کار هستیم

امیدوارم این چند روز تعطیلات بهتون خودش گذشته باشه. من هم چند روز اول سال رو مشهد بودم پیش خانواده. الان برگشتم پاوه که کاری رو که شروع کردم تمام کنم. فکر کنم یه ده دوازده روز دیگه مونده و بعد از این که تمام شد اگر خدا بخواد برمیگردم شیراز که دوچرخه ام رو بردارم و بعدش نمیدونم چه اتفاقی میوفته. بزار هر اتفاقی افتاد همون رو دنبال میکنیم…

امروز یک فرودین 1391 بود. روز تغییر سال. روزی که ما ارزو میکنیم مقلب القلوب و محول الحول و الاحوال رو از خداوند. سال تغییر پیدا کرد و باز میشد شادی رو در وجود مردم دید و جنب و جوش رو در جامعه دید..

این قسمت باز میخواهم درباره داستان های سفر صجبت کنم. فکر کنم تا الان دوستانی که سفرنامه من رو دنبال کرده اند  پیش زمینه از نوع سفر من دارند که من بدون هیچ برنامه ای سفر میکنم و هیچ اطلاعاتی از قبل برای خودم اماده نمیکنم و صرفا میرم تا ببینم که چه اتفاقی میوفته. خوب حالا تو ابن رفتن و برم ببینم چه اتفاقی موفته یه قاعده کلی وجود داره …

همچنان در پاوه و ادامه داستان قسمت دوازده هم

هنوز در پاوه هستم و تا وقتی اینجا هستم علارغم اینکه زندگی جریان داره اما اتفاقات خاصب درونش اتفاق نمیوفته که بخوام راجع بهش صحبت کنم. برای همین ترجیح میدم از خاطرات سفر بگم. درباره غلبه کردن به یکی از بزرگترین ترس های سفر … پول

تو قسمت میخوام درباره مهمانوازی صبجت کنم، درباره برخورد مردم با با یه مسافر یه مهمان