خط سفید جاده

  روز اخری که من ترکیه بودم ویزای شینگنم امد و پرواز کردم به سمت زوریخ 

شصت قسمت از مجموعه جهانگرد گذشت و من تو این شصت قسمت گذشته تمام تلاشم بر این بود که بتونم که سفر رو اونجور که هستنش و اون جور که من بهش نگاه میکنم معرفی کنم و راجع به اون موضوعات صحبت کنم. البته بخش عمده از این گزارش ها رو من نمیتوستم وارد جزییاتش بشم و بخش عمده ای رو با توجه به عدم شناختی که مخاطبم از روحیه  و نوع سفر کردن من داشت رو مجبور بودم به نوعی پوشیده نگهدارم و خیلی باز نکنم موضوعات...

تو گزارش قبلی توضیح دادم که نتونستم ویزای شینگنم رو تمدید کنم و تنها گزینه ای که برام باقی مونده بود این بود که بیام اسنانبول 

همانطو که تو قسمت قبل راجع بهش صحبت کردم، شرایط من شرایط خیلی مناسبی نبود تو سوییس. مناسب از این جهت که چون به ظاهر دشوار بود و شناختی خیلی خوبی نداشتم از اینده اون و اینکه قرار چه اتفاقی بیوفته و قراره من چکار کنم، یکم ازاردهنده و سخت بود. ولی خوب هیچ کارش هم نمیتونستم بکنم. به من یه هفته وقت داده بودن که از منطقه شینگن خارج بشم و از طرفی ویزای من چیزی حدود  20 روز ازش میگذشت  و خوب این...

تو ایستگاه قطار دوستای که قرا بود ببینمشون رو دیدم و همه اون شادی رو که من تو وجودشون دیدم و همه اون سرشاری و ذوق و لبخندی که داشتن و با اون اشتیاق دست تکون میدادن که از اونور ایستگاه برم پیششون، پخش عمده ای از اون نگرانی و دلهوره که از تمام شدن پولم همرام بود تو اون لحظه همه چی واقعا از یادم رفت و اینقدر شاد و خوشحال و سرمست بودم از دیدنشون که به هیچ چیز دیگه ای فکر نمیکردم. 

تو قسمت قبل همانطور که گفتم به سمت ژنو حرکت میکرذم اما روزی که به سمت ژنو حرکت میکردم بدنم اصلا جواب نمیداد و خیلی خسته بود. شاید برای این بود که شب قبلش خیلی خوب نخوابیده بودم چونکه تو خونه پل هنری از این تشک های بادی برام گذاشته بود و این تشک بادی  نصف شب شروع کرد هی بادش کم شدن و باعث شد خیلی راحت نخوابم

با گزارشی دیگه از اروپا در خدمتون هستم و در واقع شریک میشم باهم  بخش های کوچکی از سفر چونکه صحبت کردن از خود سفر و بخوای مفصل از سفر بگی و انچه اتفاق میوفته و انچه که هستی و انچه رو که زندگی میکنی خودش ایقدر مفصل و طولانی هست که واقعا یک برنامه 12، 13 دقیقه ای ظرفیت این رو نداره که بخوای خیلی با جزییات درباره سفر صحبت کنی

تو سویس هستم در شهر برن. فکر کنم حداقل 2 هفته اینجا کار دارم و خیلی دوست دارم که باید ببینمشون. اخرین گزارش وقتی بود که زوریخ بودم و اون چند روزی که اونجا بودم کلی اتفاقات داشت.

تو کشور سوییس هستم و مهمون مارگرتا و لوییس یه زوج سوییسی که اولین کمک رو به سفر من کردن و در واقع باعث شروع شدن سفر من شدن هستم. خیلی خوشحالم که بعد 7 سال میبینمشون دوباره.

الان یک سال مدامیه که هر هفته با هم بودیم و بخشی از سفر رو باهم تقسیم کردیم و چقدر خوشحالم که تونستم اینقدر منظم باشم و برنامه رو ادامه بدم

طبق برنامه باید ادامه داستان های گذشته رو بیان میکردم ولی ترجیح دادم که از اینجا از اتریش و از سرما و شدت برفی که اینجا هست بگم 

  تو رستورانی که قرار بود این دوست انگلیسی رو که مهمونش باشم شام خوردیم و رفتیم خونه. همزمان یه پسر ایرلندی با دوست دخترش هم مهمون مارلین بودن. مارلین معلم زبان انگلیسی بود و خیلی کمکم کرد برای زبانم

روز اخر که تایلد بودم روز بارونی بود و قبل ظهر رسیدم مرز کامبوج، قبل از اینکه بخوام ار مرز رد بشم تو قسمت پاسپورت چک برای خروج از تایلند گفتن اول برو ببین راه میدن و بعد بیا اینجا و خوب این نشونه خوبی نبود اصلا. این نشون میداد ممکنه راهت ندن. رفتم تو مرز کامبوج و گفتن که تو نمیتونی وارد بشی …

تو تایلند بودم و بعد از اون شبی که اون اتفاق افتاد و تو اون ابشار من رو با اسلحه بیرون کردن و اون حس حال بدی که ازش داشتم و اون تاثیر ازار دهنده ای که روی ذهن من از تایلند گذاشته بود با اینکه خیلی تجربه خوبی از تایلند داشتم تا قبلش

  بعد از برگشت از مرکز نگهداری از بیماران ایدزی رفتم بانکوک و باید حرکت میکردم سمت کامبوج. خیلی سعی کردم ویزامو تمدید کنم ولی فقط یک هفته تونستم تمدید کنم. 

 سلام دوباره برمیگردیم به روزهای گذشته به سال 2007 موقعی که تو تایلند بودم وداشتم دوچرخه سواری میکردم. بذارید قبل از اینکه ادامه گزارش این سفر بگم و داستان سفرم بعد از جزیزه فی فی رو براتون روایت کنم این خبر رو بدم که از هفته ایتده دو جلسه به گزارشات هفتگی من اضافه خواهد شد و اون جلسه مربوط خواهد شد به داستان سفر من در حال حاضر. 

میخواستم یکی از جزایر تایلند رو برم اسنورکلینگ کنم و اون جزیره رو خوب بگردم.

تو تایلند بودیم و دوست افریقا جنوبیم رو دیدم و چند شبی رو پیشش بودم. قرار بود دوستم مهدی رو که از چین میخوست بره ایران وتوقفش تو تایلند بود رو ببینم.

تو مالزی بودیم و من از ریک خداحافظی کردم، همانطور که گفتم خیلی خاص بود و چیزی که همیشه تو ذهنم باقی مونده اون حس و حال و اون غم جدا شدن رو که من کمتر تو سفر احساس میکنم رو واقعا احساس کردم

قسمت قبل درباره برنامه ای که الان در حال اجراش هستم رو تعریف میکردم. ولی با توجه به اینکه گزارش های قبلی رو داشتم ارایه میکردم و اون نظم و ترتیبی که گزارشات داشت و اون رونی رو که داشت طی میکرد و برای اینکه اون روند برش نخوره و از اونجایی که ادم بی نظمی هستم و اینکارو خودم مرتب انجام ندم, بعدا سر و جمع کردنش برام مشکل خواهد بود. قرار شد برنامه های چهارشنبه ما کماکان به روال خودش ادامه پیدا کنه و مر...

با توجه به اینکه  عازم سفر هستم، گفتم از شرایط تعریف سفر مالزی بیام بیرون و درباره شرابط الانم حرف بزنم. تصمیم دارم چند ماهی رو در ازوپا سفر کنم

دوچرخه ام تو فرازرهیل خراب شده بود و باید خودم رو یه جوری به شهر بعدی میرسوندم. دو روز تو فرازرهیل موندم 

برای من وارد مالزی شدن وارد جنوب شرق شدن در واقع برابر بود با ورود به یک فضا و یه فرهنگ کاملا جدید و متفاوت بشم

در قسمت قبلی گفتم با چه کیفیتی رسیدم کوالالامپور. حدود ساعت 1 شب رسیدم و چون خیلی دیروقت بود نمیتوستم با کسی که قرار بود خونه اش مهمان باشم هماهنگ کنم. رفتم محله چینی ها و اونجا یه هتل گرفتم. و فردا اون روز سفر و زندگی یکی دوماه ام رو تو مالزی شروع کنم.

همانطور که تو گزارش قیلی گفتم من تو کاتماندو بودم و بدون هیچ دلیلی فقط بخاطر یه حس  اون هتل رو انتخاب کردم و رفتم با وجود اینکه خیلی شرایط بدی داشت و احساس راحتی نمیکردم