Ben de İnsanım

Hiç kıskanmamak, kaybetmekten korkmamak mümkün mü? Bunu mümkün kılabilmek adına kendimizi nelerden mahrum bırakıyor olabiliriz?  Peki, ya "başkasının seni sevip sevmediğine takılma, sen önce kendini sev" söylemi hatalıysa?

Bu defa kıskançlığın "kenara atılmışlık" duygusuyla bir olup yoğunlaştığı ve bize neredeyse hayati bir tehlike altında olduğumuzu hissettiren hallerden bahsediyorum. Bölüm içerisinde bahsettiğim kitaplar: Tiffany Watt Smith- Duygular Sözlüğü Simone De Beauvoir- Yıkılmış Kadın

Kendimizi "kaybettiğimizi" hissettiğimiz ve hayatımızdaki insanların da bizi "tanıyamadıkları" hallerimizden bahsedelim biraz da. Yaşadığımız şey sahiden de kendimizi "kaybetmek" mi yoksa henüz tanışmadığımız yanlarımızla karşılaşmak mı?

Bu aslında bir tanışma ve ne amaçla burada bulunduğumu anlatma bölümü. Ancak kaydı durdurup tekrar başlatma isteğime karşı koyma mücadelem, bu bölümün de "Ben de insanım" hallerine dahil olabileceğini hissettirdi bana.  Psikolojik danışman rolümün ortama zaman zaman dahil olup çoğu zaman da mikrofonu yalnızca "Ece"ye devretmesini umuyorum. Düşelim bakalım tavşan deliğinden...