Kökten Toprağa

“Bıktım ben kendimden zaten.” Ne kadar tanıdık bir cümle, değil mi? Bu bölümde; kendimiz sandığımız şeylerle gerçekten kim olduğumuz arasındaki farkı konuşuyoruz. Tekrar eden davranışlarımız… alışkanlıklarımız… “ben buyum” dediğimiz yanlarımız…Hepsi gerçekten biz mi, yoksa zamanla oluşmuş birer örüntü mü? Bu bölüm biraz da “ben buyum” dediğimiz şeylerin ne kadarı gerçekten ben? sorusunu soruyor.

Vedalar gerçekten bir anda mı olur? Yoksa içimizde bir şey tamamlandığında mı gerçekleşir? Bu bölümde vedalaşmayı konuşuyoruz. Bırakmak, bırakamamak, tamamlanmamış temaslar ve “hoşça kal kadar” dediklerimiz.

Atmaya kıyamadığımız, belki de hiçbir zaman atmayı tercih etmeyeceğimiz eşyalar vardır. Bir zamanı, bir ilişkiyi ve o zamanki halimizi taşırlar. Bazen bir nesneyi saklamak, aslında bir bağı saklamak gibidir.

Hayal kırıklığı hepimizin hayatında karşılaştığı ama konuşması bazen zor olan bir duygu. Bu bölümde beklentiler, karşılanmayan ihtiyaçlar ve hayal kırıklığının bize ne anlatmaya çalıştığını konuşuyoruz. Bazen başkalarından, bazen hayattan, bazen de kendimizden… Belki de bu duygu bize ihtiyaçlarımızı yeniden fark etme fırsatı verir.

Bu bölümde, görülme ve bilinme ihtiyacının köklerine bakıyoruz. Neden bir başkası tarafından anlaşılmak ve fark edilmek istiyoruz? Bağ kurmak, aidiyet ve güven duygusuyla bu ihtiyaç nasıl şekilleniyor?

Bazen bugünkü hislerimizi anlamak için biraz geriye bakmamız gerekir. Çünkü kökler sadece geçmişte kalmaz; bugünümüzü de besler. Kökten Toprağa’nın bu ilk bölümünde, bu yolculuğun neden başladığını, neden “kökler” ve neden “toprak” dediğimizi konuşuyorum. Bir psikolog olarak değil sadece, bir insan olarak; ilişkilerle, duygularla ve insan olma hâliyle kurduğum temastan bahsediyorum. Bu bölüm bir t...