پیام محبت

مسیح نه تنها وضعیت انسان را در مقابل خدا تغییر می‌دهد بلکه طبیعت واقعی او را نیز متحول می‌سازد. وقتی روح‌القدس در ایماندار ساکن می‌شود او را از درون دگرگون می‌سازد.‏

مسیح کاری را که برای انجام آن آمده بود به کمال رساند. او دروازۀ آسمان را برای همۀ ایمانداران گشود. در زخمهای او شفا، در مرگ او حیات، در محنت او بخشش و در رنج او نجات وجود دارد.‏

انسان به چیزی بیشتر از یک سر‌مشق و نمونه احتیاج داشت. او نیازمند یک نجات‌دهنده بود. مسیح یک بار برای همیشه به خاطر گناهان بشر مُرد تا هر کس به او ایمان آورد نجات یابد.‏

نجات عظیم و بی‌نظیر مسیح ابعاد گسترده‌ایی دارد. با دریافت نجات عیسی مسیح از طریق ایمان می‌توان با خدا مصالحه کرد و تولد تازه یافت و محبت حقیقی خدا را در قلب و زندگی تجربه کرد.‏

گناه، بیماری هلاک کننده‌ای است و انسان دچار این بیماری می‌باشد. برای رفع این بیماری مهلک و به‌جهت بهبود و سلامت انسان چاره‌ای هست و آن عیسی مسیح است که خود کفارۀ گناهان ماست.‏

گناه انسان را از خدا جدا می‌کند و مزد و نتیجۀ گناه موت است. از طریق عیسی مسیح می‌شود خدا را شناخت و با او رابطه‌ای شخصی و قلبی داشت و حیات ابدی را دریافت کرد.‏

هیچ عاملی چون شریعت عادلانۀ خدا نمی‌تواند ما را به گناهکار بودن‌مان متقاعد نماید. وقتی به کتاب مقدس توجه می‌کنیم و خود را با معیار کلام خدا می‌سنجیم خود را گناهکار می‌بینیم.‏

بر اساس کلام خدا همه گناه کرده‌اند و از جلال خدا محرومند. برای اثبات این که ما گناهکار هستیم و نتوانستیم به آن کمالی که خدا انتظار دارد برسیم، می‌توانیم خود را با استاندارد ده فرمان خدا بسنجیم.‏

وضعیت دست نخوردۀ کفن مسیح در قبر و ظاهر شدن او بر شاگردان در مکانهای مختلف بر این شهادت می‌دهند که در حقیقت عیسی مسیح از مردگان قیام کرده و زنده است.‏

ورود و خروج عیسی از این جهان فرا‌طبیعی بود. بدن مسیح ناپدید شد اما نه توسط انسانها بلکه توسط خدا برخیزانیده شد. شواهد رستاخیز مسیح بسیار قوی هستند.‏

در عیسی هیچ اثری از گناه دیده نمی‌شد زيرا در او هيچ اثری از خودخواهی نبود. چنین وارستگی به ‌معنای محبت می‌باشد و خدا محبت است. خدا محبت خود را نسبت به ما ثابت کرده‌ است زیرا وقتی هنوز گناهکار بودیم، مسیح به‌خاطر ما مرد.‏

مسیح برخلاف ما انسانها بی‌گناه بود و به همین علت می‌توانست نجات‌دهنده باشد. عیسی در تعالیمش بر بیگناهی خود شهادت داد و این نشان می‌دهد که او شخصی بی‌نظیر با شخصیتی منحصربه‌فرد است.‏

عیسی مسیح به شیوه‌های مختلف خود را معرفی کرد. با توجه به ادعاهای صریح و غیر‌صریح و عملی او، در می‌یابیم که تنها مسیح می‌تواند نجات بخشد و انسانها را برای حیاتی جدید برخیزاند.‏

هر کس که در جستجوی حقیقت است باید حاضر باشد که به ادعاهای مسیح توجه نماید زیرا از این طریق پی خواهد برد که واقعاً او کیست.‏

انسان برای یافتن حقیقت بایستی بجوید و بطلبد تا آن را پیدا کند. اگر جستجو نکنیم هرگز نمی‌توانیم حقیقت را کشف کنیم.‏

خداوند در شناساندن خود به انسان پیش‌قدم گردید و درعیسی مسیح سخن گفته و عمل کرده است. مسیح آمد و کلمه انسان شد و در میان ما ساکن گردید تا انسانها را نجات بخشد و از گناهانشان رهایی دهد.‏

بر طبق کلام خدا زندگی انسان محدود به این دنیا نیست. روح ایمانداران در آسایش و در حضور خدا خواهد بود و تا ابد در بهشت خدا زندگی خواهند کرد و آینده‌ای پرشکوه خواهند داشت.‏

خداوند ما عیسی مسیح فقط دو آیین را به صورت مشخص برای کلیسا مقرر فرمود، یکی تعمید و دیگری عشای ربانی. عیسی از شاگردان خواست که عشای ربانی را به یادبود او انجام دهند.‏

هر ایماندار باید عضو یک کلیسای محلی باشد و با ایمانداران راستین ارتباط و مشارکت داشته باشد. کلیسای محلی محیطی مناسب را برای تغذیه و رشد و مشارکت و خدمت ایمانداران فراهم می‌کند.‏

خدا همه چیز را زیر پای مسیح نهاد و او را رأس کل کلیسا ساخته است. کلیسا سرآغاز و مقدمۀ ملکوت خدا در این جهان می‌باشد.‏

کلیسا، جمع ایماندارانی است که با یکدیگر رابطه دارند و هدف آنها به‌هم مرتبط است. کلیسا یعنی بدن مسیح و ایمانداران واقعی باید جای خود را در این بدن بیابند و برای پیشرفت ملکوت خدا متحداً عمل کنند.‏

اگر کاملاً زندگی خود را به روح‌القدس بسپاریم او به ما کمک خواهد کرد که تسلیم وسوسه و گناه نشویم و پیروزمندانه زندگی کنیم. او در پیکار با نفس ما را یاری می‌دهد و پیروز می‌سازد.‏

خدا واحد است، اما در این وحدانیت و یگانگی خود دارای سه شخصیت متمایز می‌باشد. خدای پدر، پسر خدا و روح‌القدس. روح‌القدس نگه‌دارنده و قوام بخشندۀ نظام هستی است.‏

شخصی که به عیسی مسیح ایمان می‌آورد و نجات می‌یابد از نظر خدا پاک و مقدس به‌حساب می‌آید. او باید در اعمال و رفتار خود نیز این پاکی و قدوسیت را به‌عمل آورد.‏

رابطۀ ما ایماندارانِ به مسيح با خدا تحت ضوابط و مقررات و شریعت نیست، بلکه رابطۀ ما بر مبنای محبت است. خلقت تازه یا تولد دوباره نخستین موهبتی است که در اثر نجات، نصیب شخص ایماندار می‌گردد.‏