MISCHA!

Met een geweldige verhalen garantie. Over een walvis achter het station, hoe hij er als kind voor zorgde dat hij wél een verjaardagsfeestje kreeg, en over zijn onbedwingbare neiging om mensen neer te maaien met zijn blik. Oh en Matthijs komt ook nog even voorbij.

Haar motto? Het leven is een feestje, maar je moet zelf de slingers aantrekken. Want kleding vormt, het verbindt, het verbeeldt. Haar strijd? Meer ruimte! Om te zijn wie je bent, ook al is dat ieder uur weer iemand anders. 

We dragen allemaal iets met ons mee. Aan onszelf de keus of je je eraan wilt ontworstelen of dat je het wilt omarmen. Het is een prachtig thema in haar laatste boek 'Schildpad en ik'. We bespreken de geur van Zweden, haar activisme en waarom we kinderen nooit, maar dan ook nooit mogen onderschatten.

Nadat je dit gesprek hebt gehoord, kun je nooit meer op dezelfde manier naar de film 'Finding Nemo' kijken. Of naar de Zuidas. Of naar ratten in de stad. Want als stadsecoloog ziet hij schoonheid tussen en op de gebouwen die we gedachtenloos passeren.

'I got your back!' Dat is de boodschap die ze aan de kinderen wil geven in haar boek. Trouwens, ook volwassenen zijn gebaat bij het lezen van kinderboeken. Geruststellend als je 's nachts niet kunt slapen en ze zitten boordevol levenslessen. De belangrijkste? Je bent niet alleen.

De dunne scheidslijn tussen de rede en het gevoel, dat houdt hem bezig, zowel in zijn werkende leven als in zijn persoonlijke leven. We spraken over eenzaamheid, zingeving en hoe je soms pas later ontdekt op welke manier je ouders van je hebben gehouden.

Ze ging op zoek naar iets van zichzelf, maar ontdekte toch dat ze daarvoor bij haar moeder moest zijn. En bij haar vader. We spraken over een zoektocht die meer vragen opriep dan antwoorden gaf, en die een prachtige documentaire opleverde. 

Kwetsbaarheid en kracht zijn de thema's die altijd terugkomen in haar werk. We spraken over de kunstwereld, over inspiratie en over jezelf écht leren kennen.

We weten allemaal hoe laat het is, welke crises we moeten overwinnen, welke verantwoordelijkheid we dragen en toch komen we niet in beweging. Daarom schreef hij een boek voor beginnende wereldverbeteraars met de geruststellende gedachte dat minder willen ons meer oplevert. 

We hebben ons best gedaan om de toneelstukjes achterwege te laten. Dus het werd een echt gesprek over talkshows, Rubiales ('mannen moeten gewoon even hun bek houden'), de bijzondere humor van zijn vader en het heerlijke besef dat het leven zo grappig in elkaar is gezet. En, we geven toe: we hebben dit gesprek vooral voor ons eigen plezier gevoerd. 

Hij zit in wat hijzelf zijn vierde levensfase noemt en terugblikkend had hij nog meer risico willen nemen. Dan was hij nóg rijker geweest en was hij gewoon met zijn jeugdliefde getrouwd. We spraken over 25 jaar Business Class, over God, de dood en de liefde. En hij zong mee met 'Mien waar is mijn feestneus'.

Als hij iets moois ziet of hoort, kijkt hij direct om zich heen. Want schoonheid wil je delen. Het is de reden waarom hij muziek maakt. Op een manier die in geen enkel hokje past. Dus treedt hij op met robots, covert hij The Prodigy en laat hij een harp bouwen die wél een lage A heeft. Het geheim van zijn creativiteit? Juist binnen de lijntjes blijven!

Natuurlijk klinkt er snoeiharde muziek. Maar we bespreken ook Omtzigt (nee, hij gaat zich NIET aansluiten), hoe politici in de media verschijnen ('sportjournalistiek'), hoe je cynisme kunt voorkomen en de schoonheid van countrymuziek ('God, pistolen, een trein en er is altijd een hond')

Eén keer per jaar gooit hij zichzelf uit zijn comfortzone. Deze keer met een dancehit, maar dan wel voor het goede doel. We bespreken de grens tussen recht en rechtvaardigheid, hij legt uit waarom hij in tweede, derde én vierde kansen gelooft. En: hij gaat de politiek in zodra hij een partij vindt die cannabis legaliseert.

De kunst van een goede confrontatie, dat bespreken we. Hij legt uit wat het verschil is tussen voortuin -en achtertuin narcisten. Of hij bereid is om zijn eigen vrijheid in te leveren voor zijn werk. En er is een schattig verhaal over die ene keer dat hij als kind Louis van Gaal thuis opbelde.

Inmiddels weet hij wat werkt en wat niet, als het gaat om de bestrijding van misdaad. We spraken over korte termijn oplossingen voor de bühne, de lange termijn gevolgen van bezuinigingen en over de verharding van criminaliteit en waar dat eindigt.

Enigszins onveilig voelt hij zich wel, in dit gesprek zonder draaiboek, maar hij slaat zich er wonderwel doorheen. Hij vertelt welke talkshow hij mist op de tv, waarom Jort Kelder de ideale tafelgast is, waarom hij helemaal klaar is met Trump en hij legt uit hoe hij in zijn eigen leven orde schept in de chaos.

Het Gosse Bouma-licht. Het is inmiddels een begrip geworden. We spraken over wat een goede foto is, waar de grens ligt tussen kunst en commercie en over het voordeel van autodidact zijn.

Ze dook in de wereld van Twitch, want ze wilde aan den lijve ondervinden welk effect dit platform op de beeldvorming van vrouwen heeft, op het schoonheidsideaal. En toen gebeurde het opvallendste en tegelijkertijd het meest voor de hand liggende: ze verloor zichzelf en nam een borstvergroting.

Als familiedetective staat ze altijd aan de kant van het kind, want iedereen heeft volgens haar het recht om te weten wie je ouders zijn. We spraken over de kracht van DNA, Spoorloos en dat weten altijd beter is dan vraagtekens.

Denken is iets wat je overkomt, zegt deze voormalig Denker des Vaderlands, maar je moet je er wel voor openstellen. Durven verdwalen in gedachten. We spraken over ons parasiterende gedrag, de schoonheid van FC Twente en over de troostende werking van filosofie.

Zijn missie? Een betere behandeling van mensen met alvleesklierkanker. Verder spraken we over de kunst van een goed slecht nieuwsgesprek, de schoonheid van chirurgie en zijn carrière als clubarts.

De traan is nooit ver weg bij hem. Als hij muziek luistert of zelf muziek maakt. We bespreken de schoonheid van een blaasorkest. En hij legt uit waarom hij zich verraden voelt als hij Limburgers met een harde g hoort praten.

Op haar tiende besluit ze: ik wil in een band spelen. Alleen de bas was nog vrij, maar dat was misschien wel voorbestemd. Nu is Nana Adjoa, naast bassist, ook singer-songwriter en vindt ze het nog moeilijk naar haar eigen muziek te luisteren. Maar soms denkt ze ook tijdens het luisteren: dit is gewoon gelukt.

Hij is bioloog, presentator, fotograaf, natuurliefhebber en gek op alles wat leeft. En met zijn promotieonderzoek over slangengif in het menselijk lichaam heeft Mátyás Bittenbinder misschien zijn droombaan te pakken. Of nee, is dat toch misschien schrijver van kinderboeken? Het tweede deel komt er al weer aan. Wat wil hij zijn jonge lezers het liefst bijbrengen?