خط سفید جاده

سلام من باز ازتون عرض میخوام که نتونستم هفته پیش گزارش بدم چون تو جاده بودم و دسترسی به اینترنت نداشتم و چند روز باید رکاب میزدم که خودم رو به مادرید برسونم. شریاط یکم نامناسبی داشتم که تو این گزارش درباره اش صحبت میکنم.

سلام این قسمت 69 مجموعه جهانگرده که من باز در خدمتون هستم. با توجه به اینکه زنجیر دوچرخم کاملا داغون شذه بود و مطمین بودم من رو نمیبره و من رو تو راه خواهد گذاشت تصمیم گرفتم برم مسیر کوهستانی رو تا ببینم چی پیش میاد   

سلام این قسمت 68 مجموعه جهانگرده و من باز از شما عرض میخوام که این گزارش رو دیر ارسال کردم چون تقریبا تمام هفته گذشته رو تو مسیر کوهستانی رکاب میزدم و فرصت پیدا نکردم گزارش رو تهیه بکنم و دسترسیم به اینترنت خیلی محدود بود

روز جمعه میخواستم پاریس رو ترک کنم و برنامه روز جمعه مدرسه هم تاخیر برخورد 

 گزارش 66 از پاریس. 

گزارش 65 از شهری نزدیک بوکسل در پلژیک.   

جمعه هفته گذشته همونطور که گفتم اینقدر خسته و بیهوش بودم بعد از دو روز پر کار رو تو دو مدرسه بین المللی 

خیلی عرض میخوام که هفته پیش گزارشی رو ارسال نکردم چون اینقدر خسته بودم و روز دوچرخه سواری خیلی خیلی سنگینی رو داشتم و مسیری که انتخاب کرده بودم حدود 1600، 1700 متر باید ارتفاع میگرفتم در مجموع و 70 کیلومتر سربالایی داشتم 

قرار شد که سه تا کلاس اموزشی تو مدرسه داشته باشم هفته گذشته و برای همین سفر رو یک روز عقب انداختم و مثل همیشه خیلی خوب بود این ورکشاپ ها. 

  روز اخری که من ترکیه بودم ویزای شینگنم امد و پرواز کردم به سمت زوریخ 

شصت قسمت از مجموعه جهانگرد گذشت و من تو این شصت قسمت گذشته تمام تلاشم بر این بود که بتونم که سفر رو اونجور که هستنش و اون جور که من بهش نگاه میکنم معرفی کنم و راجع به اون موضوعات صحبت کنم. البته بخش عمده از این گزارش ها رو من نمیتوستم وارد جزییاتش بشم و بخش عمده ای رو با توجه به عدم شناختی که مخاطبم از روحیه  و نوع سفر کردن من داشت رو مجبور بودم به نوعی پوشیده نگهدارم و خیلی باز نکنم موضوعات...

تو گزارش قبلی توضیح دادم که نتونستم ویزای شینگنم رو تمدید کنم و تنها گزینه ای که برام باقی مونده بود این بود که بیام اسنانبول 

همانطو که تو قسمت قبل راجع بهش صحبت کردم، شرایط من شرایط خیلی مناسبی نبود تو سوییس. مناسب از این جهت که چون به ظاهر دشوار بود و شناختی خیلی خوبی نداشتم از اینده اون و اینکه قرار چه اتفاقی بیوفته و قراره من چکار کنم، یکم ازاردهنده و سخت بود. ولی خوب هیچ کارش هم نمیتونستم بکنم. به من یه هفته وقت داده بودن که از منطقه شینگن خارج بشم و از طرفی ویزای من چیزی حدود  20 روز ازش میگذشت  و خوب این...

تو ایستگاه قطار دوستای که قرا بود ببینمشون رو دیدم و همه اون شادی رو که من تو وجودشون دیدم و همه اون سرشاری و ذوق و لبخندی که داشتن و با اون اشتیاق دست تکون میدادن که از اونور ایستگاه برم پیششون، پخش عمده ای از اون نگرانی و دلهوره که از تمام شدن پولم همرام بود تو اون لحظه همه چی واقعا از یادم رفت و اینقدر شاد و خوشحال و سرمست بودم از دیدنشون که به هیچ چیز دیگه ای فکر نمیکردم. 

تو قسمت قبل همانطور که گفتم به سمت ژنو حرکت میکرذم اما روزی که به سمت ژنو حرکت میکردم بدنم اصلا جواب نمیداد و خیلی خسته بود. شاید برای این بود که شب قبلش خیلی خوب نخوابیده بودم چونکه تو خونه پل هنری از این تشک های بادی برام گذاشته بود و این تشک بادی  نصف شب شروع کرد هی بادش کم شدن و باعث شد خیلی راحت نخوابم

با گزارشی دیگه از اروپا در خدمتون هستم و در واقع شریک میشم باهم  بخش های کوچکی از سفر چونکه صحبت کردن از خود سفر و بخوای مفصل از سفر بگی و انچه اتفاق میوفته و انچه که هستی و انچه رو که زندگی میکنی خودش ایقدر مفصل و طولانی هست که واقعا یک برنامه 12، 13 دقیقه ای ظرفیت این رو نداره که بخوای خیلی با جزییات درباره سفر صحبت کنی

تو سویس هستم در شهر برن. فکر کنم حداقل 2 هفته اینجا کار دارم و خیلی دوست دارم که باید ببینمشون. اخرین گزارش وقتی بود که زوریخ بودم و اون چند روزی که اونجا بودم کلی اتفاقات داشت.

تو کشور سوییس هستم و مهمون مارگرتا و لوییس یه زوج سوییسی که اولین کمک رو به سفر من کردن و در واقع باعث شروع شدن سفر من شدن هستم. خیلی خوشحالم که بعد 7 سال میبینمشون دوباره.

الان یک سال مدامیه که هر هفته با هم بودیم و بخشی از سفر رو باهم تقسیم کردیم و چقدر خوشحالم که تونستم اینقدر منظم باشم و برنامه رو ادامه بدم

طبق برنامه باید ادامه داستان های گذشته رو بیان میکردم ولی ترجیح دادم که از اینجا از اتریش و از سرما و شدت برفی که اینجا هست بگم 

  تو رستورانی که قرار بود این دوست انگلیسی رو که مهمونش باشم شام خوردیم و رفتیم خونه. همزمان یه پسر ایرلندی با دوست دخترش هم مهمون مارلین بودن. مارلین معلم زبان انگلیسی بود و خیلی کمکم کرد برای زبانم

روز اخر که تایلد بودم روز بارونی بود و قبل ظهر رسیدم مرز کامبوج، قبل از اینکه بخوام ار مرز رد بشم تو قسمت پاسپورت چک برای خروج از تایلند گفتن اول برو ببین راه میدن و بعد بیا اینجا و خوب این نشونه خوبی نبود اصلا. این نشون میداد ممکنه راهت ندن. رفتم تو مرز کامبوج و گفتن که تو نمیتونی وارد بشی …

تو تایلند بودم و بعد از اون شبی که اون اتفاق افتاد و تو اون ابشار من رو با اسلحه بیرون کردن و اون حس حال بدی که ازش داشتم و اون تاثیر ازار دهنده ای که روی ذهن من از تایلند گذاشته بود با اینکه خیلی تجربه خوبی از تایلند داشتم تا قبلش

  بعد از برگشت از مرکز نگهداری از بیماران ایدزی رفتم بانکوک و باید حرکت میکردم سمت کامبوج. خیلی سعی کردم ویزامو تمدید کنم ولی فقط یک هفته تونستم تمدید کنم. 

 سلام دوباره برمیگردیم به روزهای گذشته به سال 2007 موقعی که تو تایلند بودم وداشتم دوچرخه سواری میکردم. بذارید قبل از اینکه ادامه گزارش این سفر بگم و داستان سفرم بعد از جزیزه فی فی رو براتون روایت کنم این خبر رو بدم که از هفته ایتده دو جلسه به گزارشات هفتگی من اضافه خواهد شد و اون جلسه مربوط خواهد شد به داستان سفر من در حال حاضر.