Θέα απ' τον εξώστη

Το φαινόμενο που κάνει κοινό και κριτικούς να παίρνουν εκ διαμέτρου αντίθετες πλευρές για μια ταινία, το συναντάμε από πολύ νωρίς. Αυτά είναι μερικά από τα έργα που δημιούργησαν διχόνοια και έφτασαν έως και να πάρουν τον χαρακτηρισμό "classics".

Μετά την εστίαση στα πρώτα μηνύματα, κοιτάζουμε τους παραλληλισμούς με τα αληθινά πρόσωπα, την ανώριμα κωμική χρήση των ονομάτων και τελικά το πόσο κοντά βρισκόταν στην πραγματικότητα. 

Χωρισμένο σε δύο μέρη, λόγω της μεγάλης συζήτησης που προκαλεί, αφιερώνουμε ένα επεισόδιο στο σατιρικό αριστούργημα του Stanley Kubrick. Μια κριτική στο πόση δύναμη κρατάνε τα πρόσωπα της εξουσίας, όσο δεν έχουν έλεγχο ακόμα και του εαυτού τους.

Ο μάστορας των horror, των χαμηλών budget και του συνδυασμού των δύο, ακούει στο όνομα John Carpenter. Το They Live από μια διαμαρτυρία για το πως η Αμερική των 80s αντιμετώπιζε την εργατική τάξη, έφτασε σήμερα να βαφτίζεται προφητική και να θεωρείται το απόλυτο cult classic.

Ο Ταξιτζής, 50 χρόνια πριν, κέρδιζε τον χρυσό φοίνικα στις Κάννες και μια θέση στα classics του αμερικάνικου σινεμά. Όμως δεν απευθύνεται σε μια αμερικανική πραγματικότητα, περισσότερο καθολική και μας προειδοποιεί για το τι μπορεί ο καθένας από εμάς να γίνει, όταν απομονώνεται και σταματάει να βλέπει το καλό στον κόσμο.

Οι βιογραφίες για άτομα του θεάματος μας ελκύουν γιατί έχουμε την επιθυμία για πιο ουσιαστική γνωριμία με αυτά τα πρόσωπα, κι ας είναι μονόπλευρη. Θέλουμε να τους δούμε σαν θνητούς, πίσω από τους θεατρινισμούς και τα φαντασμαγορικά τρικ. Μια υποκατηγορία αυτής είναι οι μουσικές βιογραφίες και σε αυτό το επεισόδιο βρίσκουμε μερικές από αυτές και τους λόγους που τις κάνουν σημαντικές.

Αναμένοντας για την Οδύσσεια του Nolan, το μυαλό μας πάει σε όλες τις προηγούμενες. Κάποιες άμεσα, άλλες πιο έμμεσα, αυτές είναι ορισμένες από τις πιο γνωστές μεταφορές ή διασκευές του έπους του Ομήρου.

Οι μαμάδες γιόρτασαν, εμείς τους αφιερώνουμε επεισόδιο και βρίσκουμε τις διαφορετικές αποχρώσεις τους μέσα στο σινεμά.

Ο Paolo Sorrentino είναι ο επόμενος κρίκος στην αλυσίδα της ιστορίας του ιταλικού σινεμά. Συνεχίζοντας τα υπαρξιακά ερωτήματα που κρατούν από την εποχή του νεορεαλισμού, ο Sorrentino προσθέτει ομορφιά, ποίηση και εμμένει στο παρελθόν για τις απαντήσεις στα σημερινά προβλήματά μας.

Το Sinners τράβηξε τα βλέμματα, αφενός λόγω του πρωτότυπου σεναρίου από τον Ryan Coogler, αφετέρου εξαιτίας της πέρασης που αποδείχτηκε ότι είχε την εποχή των βραβείων. Κόντρα στα σχόλια που το θέλουν υπερτιμημένο, εμείς βρίσκουμε όσα μας άρεσαν και μαντεύουμε όσα ήθελε να καταφέρει ο δημιουργός του.

Ο τρίτος κύκλος του Euphoria κυκλοφόρησε και συνεχίζει από εκεί που το άφησε, δηλαδή ανελέητο δράμα, επανάληψη των ίδιων λαθών από τα ίδια άτομα και συνέχεια μιας σεξουαλικοποίησης που ξεκίνησε χρόνια πριν. Και επειδή το Euphoria είναι οι χαρακτήρες του, σε αυτό το επεισόδιο τους γνωρίζουμε έναν έναν.

Ανάμεσα στο πρώτο Rocky και το πρώτο Creed, τον παλιό και τον νέο, το ορίτζιναλ και τον φόρο τιμής, βρίσκει κανείς τις ομοιότητες που περιμένει. Όμως το δημιούργημα του Stallone ήταν που απογείωσε το είδος του sports movie και ήταν μια ωδή στο αουτσάιντερ, ενώ αυτό του Ryan Coogler μια πιστή συνέχεια του. Δύο πρωταγωνιστές ακολουθούν την ίδια πορεία, χωρίς να μοιάζουν καθόλου και τελικά κερδίζουν...

Μετά από κάμποσα χρόνια στην προσπάθεια και με κάμποσα χρόνια απόσταση από την προηγούμενη, το 2016 ο Martin Scorcese βγάζει μια βαθιά θρησκευτική ταινία. Το Silence δεν μας μιλάει για την τέλεια και αμετάβλητη πίστη, όπως θα έκανε με αντίστοιχη ρηχή του είδους, αλλά περισσότερο για το πως η πάλη μας με αυτήν, είναι που μας χαρακτηρίζει. 

Τα νέα, πως το αστυνομικό θρίλερ και αγέραστο classic του Michael Mann θα αποκτήσει sequel, μας κάνουν να κοιτάξουμε σε όσα πέτυχε το πρώτο. Το Heat είναι ένας εξαιρετικός συνδυασμός δράσης και βαθύτερων, υπαρξιακών ερωτημάτων για το αν αξίζει ότι κι αν είναι αυτό όπου αφιερώνουμε τις ζωές μας. Όπως και μια απόδειξη ότι πάντα αξίζει μια δεύτερη προσπάθεια, όσων αφορά την πίστη του δημιουργού στην...

Το Stranger Things μοιάζει σαν να έφτιαξε ένα κόσμο και να φυλακίστηκε σε αυτόν. Το καμάρι της εποχής του streaming, με σημαία τη νοσταλγία, μετά την εξαιρετική αρχή του, ξέχασε την ταυτότητά του. Αφιερώνουμε λίγο χρόνο σε κάθε κύκλο ξεχωριστά, για όσα κατάφερε και όσα στοιχεία του πρέπει να σταλούν στο upside-down.

Το ένα λέει την ιστορία ενός μικρού Βραζιλιάνου που ψάχνει την έξοδο από το προβληματικό περιβάλλον των φαβελών. Ο άλλος είναι ένας Ιρλανδο-ιταλός που καταλαβαίνει ότι η μαφία δεν είναι όσα έβλεπε μέχρι εκείνο το σημείο. Οι ιστορίες των δυο μοιράζονται περισσότερα από το κοινό είδος και οι ταινίες χρησιμοποιούν τα ίδια κόλπα για να γνωρίσουμε αυτούς και τους κόσμους τους.

Ποιος θα ακούσει το όνομα του να ανακοινώνεται; Ποια θα γραφτεί στην ιστορία; Ο πιο γνωστός θεσμός βραβείων θα συνεχιστεί σήμερα το βράδυ, αλλά πριν από αυτόν, δίνουμε τα δικά μας βραβεία στους καλύτερους της χρονιάς.

Ας παραμερίσουμε τις ταινίες για λίγο κι ας κοιτάξουμε το άτομο, τον καλλιτέχνη. Ο Martin McDonagh, ένας εκ των σπουδαιότερων σημερινών σεναριογράφων, όσο κι αν μας φαίνεται ότι τραβάει τα παραδείγματα που φέρνει μπροστά από τα μάτια μας, δεν κάνει τίποτα παραπάνω από το να μας δείχνει τον κόσμο μας. Μας λέει ότι οι φανταστικές τοποθεσίες του δεν απέχουν από τις δικές μας και πως οι χαρακτήρες στα...

Κάποιοι ρόλοι του Robert Duvall αναγνωρίζονται από την όψη. Χαρακτηριστικοί, έντονοι, βαθιοί, ακριβώς όπως οι ερμηνείες του. Ο συγκρατημένος αντιστάρ του αμερικανικού σινεμά μας τους αφήνει για να μάθουμε από αυτούς όσα δεν μας έδειξε ο ίδιος.

Ο Villaneuve σε μια από τις κάμποσες περιγραφές του για την ταινία αυτή, είχε πει ότι γινόμαστε τέρατα προσπαθώντας να πολεμήσουμε άλλα τέρατα. Όσο φριχτή κι αν ακούγεται αυτή η φράση σαν συνειδητοποίηση, το Sicario θα είναι για πάντα εκείνη η ταινία του που θα με τραβάει περισσότερο.

Παίρνοντας από τα δικά του λόγια, το σινεμά του Bela Tarr ήθελε να μας κάνει πιο δυνατούς, ακόμα κι αν σε ξεγελάει εκ πρώτης όψεως. Ο πιο σκοτεινός σκηνοθέτης της Ευρώπης έφυγε από τη ζωή, αλλά μας αφήνει πίσω την αλήθεια, που τόσο εκτιμούσε.

Μια από εκείνες τις εξαιρετικές ταινίες που ανά τα χρόνια πολύ πιθανόν να περάσουν απαρατήρητες, είναι το Rango. Από τον μετρ της ευφάνταστης δράσης, Gore Verbinski, ένα αριστούργημα του οποίου οι ρίζες φτάνουν στο υπαρξιακό. Όσκαρ καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων και ένα παράσημο για την εκσυγχρόνιση εκείνου του είδους που το έχει περισσότερο ανάγκη. 

Αν θεωρήσουμε την εποχή των βραβείων κάτι σαν την μέρα που παίρναμε βαθμούς στο σχολείο, το The Apprentice αδικήθηκε. Άξιζε περισσότερα απ' όσα τελικά πήρε. Δεν είναι η τέλεια ταινία, αλλά είχε ορισμένα τέλεια στοιχεία και πέτυχε κάθε σκοπό της. 

Η επανάληψη, σαν μήτηρ πάσης μαθήσεως, είναι ο δρόμος για να μάθει κανείς και το γούστο του. Το πότε κάτι του μοιάζει διαφορετικό απ' ότι το θυμόταν, αν έγινε καλύτερο ή χειρότερο με τον καιρό. Εμείς τεστάρουμε τους εαυτούς μας με τις ταινίες του 24.

Ο Rob Reiner έφυγε από τη ζωή και άφησε πίσω του μια σπουδαία καριέρα. Απ' όλη τη δουλειά του όμως ξεχωρίζει το The Princess Bride, το τόσο κλισέ παραμύθι που γίνεται αντι-κλισέ.