Fikirperver Dergi

Hepimiz farklı hikayelerle doğuyoruz hayatın içine, kimimiz bazı dezavantajlarla, kimimiz sonradan yaşadığımız travmalarla hayatın içinde bir yer bulmaya çalışıyoruz, bu yüzden aslına bakarsanız Her Hayat Bir Hikaye Arayışında ve zaten ‘‘ben’’ dediğimiz şey de yaşadığımız hikayeler toplamı aslında.

Koçluk kavramı diğer pek çok kavram gibi ülkemizde çabuk tüketilen, içi boşaltılan, harcanıp bir kenara atılan değerlerden biri. Koçluk da tabiri caizse değerler çöplüğündeki yerini aldı. Şimdilerde tüketmeye başladığımız değer ise çeviklik. Bu konuya başka bir yazıda değinmek üzere şimdilik raftan indirmiyoruz.

‘’Zaman geçiyor Melek. Önce eskiyorsun,sonra unutuluyorsun. Ama bir kişi bile senden bir iz taşıyorsa o harabelerden yeniden doğuyorsun. İnsanla- rın hayatlarında iz bırakmış olmak ne büyük mutluluk.’’ demişti büyük fabrika- tör ‘’Dedem Hulusi Kentmen’’ kitabını yazmak için dedesiyle röportaj yapan torunu Melek’e. Zaman geçiyor;ama biz seni hiç unutmadık Hulusi Dede.

Ne zamanımız yetiyor ne de zamansızlıklarımız bitiyor. Eskitemediğimiz eskinin yüklerini, gücümüz yetecek mi diye bile düşünmeden, yüklenip yarınlara gitmek için olduğumuz yerde çabalayıp duruyoruz. Bırakıp gitmeyi başarabilecek olan kalbimizin o gücünü keşfetmekten kaçıyoruz. Kendimize olması gereken saygımızdan da geçtim, asla kendimizi saymıyoruz :)

Kısık seste çalan bir şarkı eşliğinde sabahın eşiğine doğru adım atarken buldum kendimi. Sevmek eylemini sorguluyorum bu sıralar.  Saf sevgiyi... Bir insan bir insanı hiçbir beklentisi olmadan sadece saf bir şekilde Küçük Prens’ in gülünü sevdiği gibi masum- ca sevebilir mi diye düşünüyorum. Rastgele Yalnızlık Kulübü’ ne hoş geldiniz sevgili yalnız dostlarım. Sorularımızı ve duygularımızı pay...

Ben, ben uçurtma ipi. Karmaşık rüyalardan çay ocağındaki ıhlamur kokusuyla uyanalı tam on beş yıl oldu.  Çarpışmanın etkisiyle sarsılmış ve dolaşmıştı bedenim asırlık ağacın en zayıf dalına. Tükenmeye yüz tutmuş yaprak kıpırtıları içimi ürpertiyordu. Buraya ait değilim ben. Oysa ne güzeldi önceki zamanım...

Bugünlerde sıkça gördüğümüz, çarpıcı isimleri olan, sadece kendine odaklanmayı, kıyasıya bir rekabeti ve mutlaka kazanmayı öneren, bunun için sırlar ve reçeteler içeren, sıkıştığı noktada da işi “evren”e havale eden, yazarlarının arşa varan egolarıyla samimiyetlerini ve derinliklerini sorgulatan, sosyal sorumsuzluk kokan kişisel gelişim kitaplarından hep uzak dururum. En çok da, o her şeyi çözmüş...

Ey Zaman, sana diyorum yine geçip gidiyorsun ömrümden. Zaman da der ki; “İnsan evladı bu dünyadan geçip gitmeyen ne var ki.” (Bu zamanda baya bilgiç çıktı.) Evet hayatımızda her şey geçip giderken bir gün bizde geçip gideceğiz bu dünyadan. Hayallerimizle, pişmanlıklarımızla, keşkelerimizle ve iyi kilerimizle. İşte doğumla ölüm arasına bize verilen zamanı yaşayıp gideceğiz.

İçimden bir kahve söylemek geldi sana sevgili okurum.  Aramızda kalsın türk kahvesini çok severim her ne kadar elimle yapıp sana ikram edemesemde sen bu yazıyı okurken bir kahve yap kendine şöyle karşılıklı yudumlayalım. Evet hazırsan başlayalım...

‘Anne Avustralya’ da neden yangın çıktı? Peki neden hemen söndürülmedi de o kadar hayvan öldü? Avustralya’ da 110 itfaiye yok muydu anne?’. Bu sorular, bu yılın 1 Ocak’ından itibaren gelen ve yalnızca bir tek olumsuz olayla ilgiliydi. Oysa biz kıyamet gibi bir yıla başlamıştık...

Fikirperest Dergi 8.Sayı sesli haliyle karşınızdayız...    Keyifli dinlemeler dileriz...   Online olarak okumak için: fikirperestdergi.com   İletişim: fikirperestdergi@gmail.com           Instagram: @fikirperestdergi Gelecek ay görüşmek üzere... Yayın Tarihi: 30 Mart 2020