Aşeka

Bazen beklemek, kavuşmaktan daha çok yorar insanı. Ama öyle anlar vardır ki, tüm bekleyişlere değer. Orhan Veli Kanık'ın o naif ama sarsıcı mısraları, Aşeka Podcast serisinde Şahin Toker’in sesiyle yeniden canlanıyor.

Çoğu insan için bir son, bir karanlık veya bir korku olan ölüm; Üstad’ın kaleminde "güzel" bir vuslata, mülk aleminden melekût alemine geçişe ve gerçek bayrama dönüşüyor.

Nazım Hikmet’in dört duvar arasından dünyaya, en çok da "maviye" seslendiği o eşsiz an... "Bugün Pazar", sadece bir günün hikayesi değil; özgürlüğün, toprağa dokunmanın ve insanın doğayla olan koparılamaz bağının şiirleşmiş halidir.

Zamanın her şeyi iyileştirmediğini, sadece alıştırdığını biliyoruz. Murathan Mungan’ın kalemiyle hayat bulan bu dizelerde, bir aşkın gürültülü bitişini değil; sessizce, harf harf geri çekilişini konuşuyoruz. Sevgiyi yok etmek yerine onu daha azına razı etmenin, hatıraları rafa kaldırmanın ve 'kendine dönmenin' buruk hikayesi...

Melih Cevdet Anday, Bize Bağlı şiiriyle evrenin devasa çarklarını insanın minicik kalbine sığdırıyor. Güneşin doğuşundan denizlerin mavisine, ağaçların tomurcuğundan yıldızların parlaklığına kadar her şey; aslında bizim bakışımızda, bizim sevgimizde gizli. Bu bölümde, dış dünyayı değil, o dünyayı anlamlandıran 'içimizdeki bizi' konuşuyoruz.

İnsan en çok kendine uzak, en çok kendisiyle yakın... Edip Cansever’in şiir evreninde bir yolculuğa çıkıyoruz. Aşeka Podcast’in bu bölümünde Şahin Toker, 'Uzak Yakınlık'ın o ince sızısını, eşyalarla ve şehirle kurduğumuz o tuhaf bağı inceliyor. Zamanın içinde kaybolurken aslında neyi arıyoruz? Mesafeler sadece kilometrelerden mi ibaret, yoksa ruhumuzun kıvrımlarında mı gizli? Gökyüzünün ve kentin...

Bazı şiirler sadece okunmaz, yaşanır. Edip Cansever’in ellerimize bıraktığı o kırmızı karanfil; aşkın, dostluğun ve insan olmanın en somut, en dokunulabilir hali gibidir. Yer çekimine kafa tutan bir umudun, elden ele gezen bir yaşama sevincinin hikayesidir bu.

Aşk, sadece iki insan arasındaki bir bağ değil; insanın kendi içindeki o büyük boşluğu bir başkasının ateşiyle doldurma çabasıdır. Edip Cansever, bu şiirinde bizleri duyguların en saf ve en yakıcı haliyle yüzleştiriyor.

Sevmek yetmediğinde, hatıralar başkalarının olduğunda başlar asıl şiir. Ceyhun Yılmaz’ın ölümsüz eseri 'Başkaları Sevmiş Seni', şimdi Aşeka Podcast’te

Küçük İskender’in kaleminden dökülen, hüzünle umudun, gidişle kalışın o ince çizgisinde yürüyen bir başyapıt: Yağmura Çok Teşekkür Ederim. Şairin yeraltı edebiyatından süzülen aykırı sesiyle, hayatın içindeki o sert ama bir o kadar da naif gerçekliğe dokunuyoruz.

Adın bahardı... Ve ben, o baharın ortasında buz tutmuş bir kış gibi kalakalmıştım

Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel, kelimelerinse kifayetsiz olduğunu.

Edebiyatın "yüksek" basamaklarından inip sokağın tam ortasına, nasırlı ayakların yanına çöken bir başyapıt: Kitabe-i Seng-i Mezar. Orhan Veli, bu şiiriyle sadece bir mezar taşı yazıtı sunmaz; bize tarihin tozlu sayfalarında asla yer bulamayacak olan "küçük adamın" trajedisini ve sadeliğini anlatır. Süleyman Efendi, ne büyük savaşların kahramanıdır ne de derin felsefi acıların sahibi... Onun en büy...

Bazı sevgiler vardır; kelimelere sığmaz, sadece hissettirir. İçimizdeki o tarif edilemez "his boşluğu" ve ansızın gelen "iç burkulması", aslında kalbimizin kapasitesini gösterir bize. Çok sevince anlarız ki; sevmek sadece bir eylem değil, birini hayatının en aydınlık köşesine, gün ışığının vurduğu o pencere kenarına yerleştirmektir.

Cahit Zarifoğlu’nun "Yedi Güzel Adam"dan biri olarak bıraktığı o derin iz, sadece kelimelerde değil, kelimelerin bittiği yerdeki o muazzam sessizlikte gizlidir. "Bitti o şiir, başka mısra gerekmez" derken, aslında söylenebilecek her şeyin kalpte tamamlandığını hatırlatır bize.

arasına sıkıştırdığımız sevgiler; ertelenmiş bakışlar ve söylenmemiş sözler... Behçet Necatigil, bu şiiriyle bize aynayı tutuyor: Sevmeye vaktimiz mi yoktu, yoksa sevgiyi yarınlara bırakarak onu eksilttik mi?

Bazı şehirler sadece haritada bir nokta değil, insanın içinde dindiremediği bir ağrıdır. Atilla İlhan’ın kaleminden dökülen İstanbul Ağrısı, sadece bir kenti değil; o kentin sokaklarında kaybolan bir ruhun fırtınalarını, imkansız aşklarını ve bitmek bilmeyen o derin melankoliyi anlatır.

Aşkı sadece bir duygu değil, bir varoluş biçimi olarak tanımlayan Ataol Behramoğlu’nun ölümsüz eseri "Aşk İki Kişiliktir", Aşkın paylaşıldıkça çoğalan ama her zaman o iki kişilik mahremiyete sığınan doğasını, ayrılığın gölgesinde bile bitmeyen o ortak hafızayı dizelerle yeniden keşfediyoruz. Şiir, bize bir kez daha fısıldıyor: Ne yaşanırsa yaşansın, bir aşkı ayakta tutan şey, iki insanın birbirind...

Her sevdanın bir Sadri Alışığı bir Filiz Akın’ı vardır..