Tuğçe Tezer'le Şehir Defteri

🐈 Antakya’da depremin 14. ayına yaklaşıyoruz. Depremden etkilenen yüzleri önce anlaşılır nedenlerle insan hayatı, yıkılan yapılar, çöken ekonomi, tahrip edilen doğaya dair endişelerimiz üzerinden konuştuk. Fakat orada yıkılan yapıların altında, kentlerimizi paylaştığımız en güzel canlılar, belki de kentin en kırılgan yüzünü oluşturan hayvanlar da vardı. Bu hafta Günaydın Antakya’da konuğumuz, Dör...

Yerel seçimlerin bir hafta öncesindeyiz. Partiler, adaylar, isimler, şaibeler, seçim otobüsleri, pankartlar, gürültü, … Aynı süreçte Antakya’da gündelik yaşamın her bir adımı ise türlü zorluklarla bezeli. Hâl böyle olunca, yerel seçimlerin Antakyalılarda depremden sonra iyileşmeye dair herhangi bir heyecan ya da umuda yol açmadığını görmek zor değil. Ama konu Antakya olunca, umut hep var. Bu hafta...

Eski Antakya'nın sokaklarından yağmur suları süzülüyor. Etrafını saran mimozaların ortasında, doğal yatağında özgürce akan Asi Nehri'ni, Roma Köprüsü bütün zarafetiyle süslüyor. Şehirdeki dolaysız ama telaşlı neşenin kaynağını pek fazla düşünmeye gerek yok. Kısaca, "Antakyalı olmak" diyebiliriz. Derken, 6 Şubat geliyor, Antakya'da bildiğimiz hayata dair nerdeyse her şeyi kötü...

Antakya’da depremin dört yüzüncü gününe yaklaştık. Bu kadar uzun bir zamanda Antakyalıların hayatında henüz asgari yaşam koşullarının sağlanmasına uzağız. Özlenen deprem öncesi yaşamın güvenli koşullarda yeniden kurulabilmesi ise, ancak Antakyalıların asgari müşterekte buluşması, gereksinimlerini kendisi, komşusu, hemşehrileri için bir yurttaş hakkı olarak talep etmesiyle mümkün. Bu aşamada biz uz...

Bu hafta Antakya'daki bir avludan gelen sese kulak veriyoruz. Karşılıklı sabah kahvemizi içerken, biraz dertleşiyoruz. Son bir seneye, uğraştığı olmayacak işlere; geride kalanlara, başka yerlere gidenlere, biz uzaktakilere uğradığımız sohbette Antakya kendisine yakışanı yapıyor ve konuyu umuda ve dayanışmaya getiriyor. Antakya'nın iyileşeceğini ve bu iyileşmenin ancak ve sadece Antakyalıla...

6 Şubat’ın ertesi günleri. Antakya’da her yer toz içinde. Kentin altyapısı tümüyle çökmüş, yapıların çoğu hasarlı, nüfus büyük kayıplarının yanında, sayısız sorunla uğraşmak zorunda. Depremden bir yıl sonra Antakya’da henüz birçok insan için hiçbir şey yoluna girmedi. İlk günlerin karanlığı, yerli yerinde duruyor. Göçle gidenlerin geri dönüş için, konteyner ve çadırlarda yaşam mücadelesi verenleri...

Depremden sonra Antakya'ya her yeni gidiş, yeni soru işaretleriyle gözleri arkada bırakan bir geri dönüşle sonlanıyor. Büyük bir çaresizliğe dair sohbeti birkaç dakika arayla takip eden neşe, her defasında şaşırıyor. Enkazın kaldırılmasıyla iyice görünür hale gelen büyük boşlukların hüznünü, Asi nehri, Habib-i Neccar dağı ve nergis çiçeklerinin uyumlu buluşmasının üstüne, dünyanın her yerinden...

Önceki günlere benzeyen bir günün bitişinde, senelerce “6 Şubat” olarak hatırlayacağımız bir zamana uyanmamızın üzerinden bir yıl geçti. Çok şey oldu, çok söz söylendi. Fakat doğrusunu isterseniz, Antakya’da henüz iyi yönde pek bir şey değişmedi. Herkes bazı zamanlarda bir ucundan tuttu sürecin, ya da Antakya’nın. Bazen iyi, bazen kötü niyetlerle. Fakat geldiğimiz aşamada, kendimizi epeydir sezdiğ...

Yeter ki sen de bir ışık yak, bir dua et, bir mum yak, elinde buhurla ya da nergislerle Asi nehrinin kenarına, zeytin ağacının yanına, yanımıza gel. 6 Şubat’ta yitirdiklerimizin yasını beraber tutalım, gidenleri beraber analım. Önce yasımız, sonra umudumuz ortaklaşsın.