Pokój dla Dwojga, Sezon 3

Toffi i Szuszu są z nami w naszym pokoju dla dwojga... Czy pojawiły się aby wypełnić nam puste gniazdo po wyprowadzeniu się dzieci? Czy czasami nie przekraczamy już granic rozsądku w uczłowieczaniu ich? Mają nawet swoje konto na Instagramie... Dlaczego są takie ważne, choć dla Ciebie i dla mnie z innych powodów...?

Umawialiśmy sie na rozmowę o medytacji, a wyszła nam rozmowa o radości nicnierobienia we dwoje... Bo czy my musimy być wiecznie "busy"? Czy szczęśliwe życie musi być pełne aktywności? A medytacje jak się przekonaliśmy, mogą być bardzo udane albo wcale nie...

Czy Ty wiesz na czym polega moja praca i co w niej jest dla mnie ważne? Czy moje wyobrażenia o tym, czym się zajmujesz są zbieżne z tym jak Ty myślisz o swojej pracy i swoim zawodzie? Spędzamy w pracy tak dużo czasu - czy wystarczająco się tą częścią życia dzielimy... ja po tej rozmowie miałem trochę niedosytu, ale może niesłusznie?

Poczuliśmy, że w zmianach, które przechodzimy jest mieszanka radości, strachu i straty... W jednym czasie, przyszło nam się zmierzyć z dwoma potężnymi zmianami: odejściem dorosłych dzieci z domu i zamieszkaniem zagranicą. Co każde z nas straciło, a co zyskało? A dla nas jako pary - czy to były dobre zmiany?

Czy my mamy w ogóle wspólnych przyjaciół? Ja najbardziej chcialbym się zaprzyjażnić z Tobą... a czy Ty ze mną też? Mamy tak różne oczekiwania wobec przyjażni - jak możemy sobie pomóc w zaprzyjażnianiu się z ludżmi?

Czy Święta w Pokoju dla Dwojga to jest powrót młodych orląt do rodzinnego gniazda? Czy przeciwnie - to spotkanie grona dorosłych ludzi chcących być razem? Czy pielgrzymowanie jest sposobem na łączenie bliskich rozsianych po świecie?

Czy gdy jesteśmy tylko we dwoje możemy mieszkać, gdzie tylko fantazja nam podpowie? Czy Pokój dla Dwojga to jest dom? A jeśli tak, to czy tylko dla nas dwojga czy też dla naszych dorosłych dzieci? Jak to się wszystko komplikuje...

Przez kilkanaście lat byliśmy przede wszystkim rodzicami. Troska o dzieci i ich wychowanie spajało nas najsilniej. I pewnego dnia zostaliśmy w pustym gnieżdzie. Czy boimy sie bycia tylko we dwoje? Czy to jest najtrudniejszy czas dla nas? A może ma szansę być najlepszy?