Kendine Psikolog

Kalbin halleri vardır; daralır, genişler, sıkışır. Ve her hal bir imtihan değildir. Bazen insan sadece bir halden geçiyordur. Bir mola ver. Bazı molalar seni en doğru yere taşımak için vardır.

Neden iyi bir dinleyici olabiliyorken, anlatıcı olmayı seçmiyoruz? Neden kabuğumuza çekilip, yükleri biraz daha sırtımıza bindiriyoruz? Yardım istemek, acizlik değildir. Yardım istemek, farkındalıktır. “Nerede zorlandığımı görüyorum” demektir. Ve zaten iyileşmek de tam olarak burada başlar. Sevgiyle, şifalanarak.. Hepimiz için kocaman bir iyi ki.

Hepimiz anlaşılmak istiyoruz, değil mi? Peki bu kadar anlaşılmak isterken, neden konuşmayı seçmiyoruz? İş hayatında…Arkadaşlıklarda…Aile içinde…İlişkilerde.. Gündelik hayatta, en sıradan temaslarda bile, sanki karşımızdaki insanlar özel bir yeteneğe sahipmiş gibi bizi anlamalarını bekliyoruz. Hadi gelin artık birlikte değişimi, gelişimi, dönüşümü seçelim.

Bu bölümde, başkalarına değil önce kendimize çizdiğimiz sınırları konuşuyoruz. Yorulduğumuz halde devam ettiğimiz anları, “sorun değil” deyip kendimizi geri plana attığımız yerleri ve kendimize daha nazik olmanın ne anlama geldiğini… Sınır koymanın yalnızlaştırmadığını, aksine neyin ve kimin gerçekten bizimle olduğunu daha net gösterdiğini birlikte hatırlıyoruz. Kulak verirken kendinize biraz alan...

Kaygının en sevdiği oyun: kıyastır Sen başkasının hayatını değil, kendi yolunu yaşıyorsun. Aynı hızda gitmek zorunda değilsin. Aynı sırayla ilerlemek zorunda hiç değilsin. Bugün attığın küçük bir adım, hiç atılmamış binlerce “keşke”den daha değerlidir.

Mükemmel kararlar vermek zorunda değilsin. Doğru olanı seçmek zorunda değilsin. Düşünme. Analiz etme. Motivasyon bekleme. Sadece bir tanesini seç. Ve harekete geç.

Bu bölümde “Kader mi, seçim mi?” sorusuna tek bir doğru aramıyoruz. Sadece kaderin getirdiklerini inkâr etmeden, seçimlerimizin gücünü hatırlıyoruz. Belki her şey bizim kontrolümüzde değildir; ancak verdiğimiz tepkiler, durduğumuz yer, yürümeye devam etmek… İşte orası bize ait. Suçu kadere atmadan, her şeyi omuzlarımıza yüklemeden. Dengede kalmayı öğrenerek. “İlerlemeye devam et.”

Günlük hayat. İlişkiler. Zihinsel kalıplar. Yanlış bildiklerimiz. Doğru sandıklarımız. Bazen bir film sahnesi. Bazen bir kitap cümlesi. Bazen de sadece bir fark ediş anı. Burada kimseyi düzeltmiyoruz.
Kimseye öğüt vermiyoruz.
 Sadece kendimize alan açıyoruz. Eğer sen de zihninde aynı cümlelerin dönüp durduğunu hissediyorsan,
 eğer bir yerlerde sıkışmışlık tanıdık geliyorsa,
 eğer değişim fikri san...