Homilie - dźwiękowy zapis posługi

Mędrcy ze Wschodu. Trzech mężczyzn, o których wiemy tylko tyle, że wystarczyło im NADZIEI by po odczytaniu znaków wyruszyć w nieznane. NADZIEJA musiała im towarzyszyć każdego dnia, pomagając przezwyciężać zniechęcenie, strach, znużenie… i doprowadziła ich do celu. Ich przeciwieństwem zdaje się być Herod. On odrzuca NADZIEJĘ, której źródłem są narodziny Jezusa. Skutki - tragiczne. Chciałoby się nap...

„Nadzieja zawieść nie może” bo jej źródłem jest Bóg, który chce być z nami i dlatego stał się jednym z nas.

Krótka homilia w DPS „Ostoja” o tym, że warto spojrzeć na Maryję, która tajemnice swojego Syna poznaje, rozważa, a docelowo - ta tajemnicą żyje dzięki miłości.

Nie strach, a nadzieja może być źródłem siły do długotrwałego działania. Nadzieja prowadziła Maryję i Józefa przez trzy dni poszukiwania Jezusa. Nadzieja może prowadzić do Niego także i nas.

Męczeństwo św. Szczepana ukazuje sens Bożego Narodzenia - otwarte Niebo i nadzieję zbawienia.

Prolog św. Jana, to dość niezwykłe pochylenie się nad tajemnica wcielenia. Nie ma tu stajenki, nie ma żłobka. Jest za to mowa o Bogu, który spełnia obietnicę, stając się człowiekiem - jednym z nas, dla nas.

Maryja po Zwiastowaniu wyrusza do Elżbiety. Dzięki z nią radość i jest gotowa służyć. Ten kto doświadcza spotkania z Bogiem przeżywa nie pozostaje zamknięty w sobie.

Homilia podczas rorat dla kandydatów do bierzmowania.

Homilia do uczestników konferencji Zuchmistrzowskiej.

Homilia w czasie rorat dla dorosłych.

Niepokalane Poczęcie pokazuje, że w przygotowanie na przyjście Syna Bożego, to nie tylko zaangażowanie człowieka. To także dzieło Boga. Warto o tym panniers, by nie przeszkadzać i współpracować.

Co znaczy „czuwać i modlić się w każdym czasie”? Jak starać się o to by „mieć Boga zawsze przed oczami”? Co pięknego jest w słowach „uważajcie więc na siebie”? Bez słowa o postanowieniach czy innych praktykach, za to o tym, że Adwent jest przypomnieniem o przychodzącym Chrystusie. A On przychodzi codziennie.

Być ministrantem, to mieć serce związane z ołtarzem; na wzór Samuela, który spał w pobliżu Arki Przymierza - wręcz fizycznie trwał przy Bogu.

Prawda nie zależy od opinii.

O byciu cierpliwym.

Trzeba nauczyć się stawać przed Bogiem szczerze, w całokształcie swojego życia, nawet jeśli wydaje się ono warte tylko jeden grosz.

Napisałem „homilia”, choć bardziej jest to kazanie. Ewangelia o przykazaniu miłości i początek listopada stały się okazją, do przypomnienia nauki o odpustach. Warto zgłębić temat i podjąć wyzwanie, bo z miłosierdzia dla zmarłych, które świadczymy zyskując odpusty, rodzi się całkiem sensowny pomysł na życie w świętości i pięknej relacji z Bogiem.

Medytacja o sekwencji Dies irae.

Słowa Jezusa, nieco ukryte w ciągu błogosławieństw - „z mego powodu” - jako klucz do odczytania tego szczególnego programu prowadzącego do świętości.

Ten, kto uznaje Chrystusa Królem otrzymuje szczęście. Tym szczęściem noszonym w sercu powinien świadczyć o dokonanym przez siebie wyborze i przyciągać nim innych do Boga.

Wyznanie wiary Bartymeusza, liturgiczne wołanie Kyrie eleison i moja wiara (bądź jej brak), która za nim stoi. Bądź jak Bartymeusz. Wierz.

Być przełożonym, znaczy być sługą, to znaczy kimś zatroskanym o innych , a dopiero w drugiej kolejności o siebie.

Doświadczyć przebaczenia i uwierzyć w przebaczenie, którym obdarowuje Bóg.

Ze zbawieniem jest jak z miłością. Kupić się go nie da. Tak samo jak miłość, można je przyjąć i na nie odpowiedzieć (albo i nie).

Trochę się rozgadałem, nawet jak na siebie. Ale temat wydaje się ważny, więc tak jakoś wyszło. To jest homilia o tym jaki plan co do małżeństwa da się wyczytać z dzisiejszej Ewangelii. A więc o dojrzewaniu, odpowiedzialności, dorosłości, czasie poświęconym na poznanie drugiej osoby… o współpracy z Bożą Łaską. Czyli o tym co zwiększa znacząco szanse na udane małżeństwo.