فرزندان نور

باید بچه‌ها را زمانی که کار و رفتاری درست انجام می‌دهند، تشویق کرد. تنبیه کودکان نیز باید در هر حالت با انگیزۀ محبت همراه باشد، زیرا هدف، اصلاح آنها می‌باشد.‏

کودک باید به‎شکلی پرورش یابد که تصویر درستی از خود داشته باشد. آنها نباید خود را بیشتر یا کمتر از آنچه که هستند تصور کنند. تشویق و تنبیه به‌موقع، باعث ایجاد اعتماد به‌نفس واقعی در کودک می‌شوند.‏

والدین باید در آرامش، نوزاد را در آغوش گرفته و با او صحبت کنند و شرایط مناسبی برای احساس امنیت او فراهم سازند. بهترین نوع محبت به کودکان، محبت مسیحی است که با انضباط همراه می‌باشد.‏

خیلی از خصوصیات شخصیتی انسان در شش سال اول زندگی شکل می‌گیرند. پس اگر در این دورۀ مهم، والدین اصول تربیتی درستی را به‌کار ببرند، بنیاد محکمی برای شخصیت فرزند خود ساخته‌اند.‏

مهم‌ترین اصل در تربیت کودک، محبت می‌باشد. همان‌گونه که خدا در مسیح، محبت فداکارانۀ خود را آشکار کرد، ما نیز باید فرزندان خود را محبت کنیم. تأدیب و انضباط نیز جزئی از محبت می‌باشند.‏

تمام شرایط روانی و جسمی مادر در دوران بارداری، تأثیر مستقیم بر شکل‌گیری شخصیت کودک دارد. والدین باید زمانی که از هر نظر آمادگی دارند، صاحب فرزند شوند.‏

فرزندان نه از سخنان ما، بلکه از رفتار ما الگو می‌گیرند. همۀ ما تحت تأثیر محیط خانواده و مدرسه و فرهنگ جامعۀ خود هستیم. کتاب مقدس توجه خاصی به مقام کودکان و تربیت آنها در خانواده دارد.‏

کلام خدا، معتبرترین منبعی‌ست که واقعیت وضعیت روحانی انسان را آشکار کرده است. انجیل، ما را مطلع می‌سازد که با تکیه بر فیض خدا و به‌وسیلۀ ایمان به مسیح، تمام گناهان‌مان آمرزیده و پاک می‌شود.‏

خدا، در ذات الهی خود پاک و عادل است و گناه و بی‌عدالتی ما میزان راستی و عدالت خدا را تغییر نمی‌دهد. در مقایسه با خدای قدوس، ما آدميان گناهکاريم و برای نجات، به فیض خدا در مسیح نیازمندیم.‏

يکی از اهداف پولس برای نوشتن این رساله، به زیر کشاندن انسان گناهکار و مغرور از تخت خیالی‌اش بود، تا انسان درک کند که گناهکار است و با توبه و ایمان به مسیح، هدیۀ رایگان نجات را دريافت کند.‏

همۀ انسان‌ها فرق خوب و بد را می‌دانند، اما کسی نمی‌تواند شریعت را به‌طور کامل رعایت کند. با ایمان به مسیح و مرگ و قيام او، حیات جاويدان می‌يابيم اما بدون مسیح، توسط شریعت محکوم خواهیم شد.‏

داشتن شریعت و انجام قوانین مذهبی کافی نیست، بلکه شخص باید به مسیح ایمان بیاورد که نجات یافته و از حیات جاويدان بهره‌مند گردد. فقط با ایمان، نجات حاصل می‌شود و اعمال نیکو، نتیجۀ نجات است.‏

خدای مهربان در مسیح، انسان را به سوی خود، دعوت می‌کند. مهربانی خدا، شخص را به توبه هدایت می‌کند. قدم اول برای ایجاد رابطه با خدا توبۀ واقعی و قدم بعدی ايمان به مسيح است.‏

پولس به افرادی که ظاهراً ديندار بودند و برای نجات بر اصول اخلاقی تکیه می‌کردند، هشدار می‌دهد. یک فرد مسیحی نباید دیگران را بی‌جا قضاوت کند، بلکه در‌پی یافتن نکات مثبت در اشخاص ديگر باشد.‏

وقتی انسان از خدا دوری می‌کند و مطیع امیال و هوس‌های خود می‌شود، خدا اجازه می‌دهد تا انسان ننگ گناه و عواقب اعمال ناپاک خود را تجربه کند. بت‌پرستی پست‌ترین مرحلۀ گناه و شرارت انسان است.‏

خدا از دو طریق، مکاشفۀ عام و مکاشفۀ خاص، خود را به ما می‌شناساند و با ما صحبت می‌کند. خدای مهربان به ما انسان‌ها، امتیاز انتخاب بين نیکویی و شرارت را عطا فرموده است.‏

بی‌ايمانی و خدا‌نشناسی، باعث عدم محبت به خدا و انسان‌های ديگر می‌شود. ريشۀ تمام گناهان و شرارت‌ها، نشناختن خدای حقيقی و ايمان نداشتن به اوست. غضب خدا بر گناه و شرارت نازل می‌گردد.‏

برای رهایی از بار سنگین گناه، کافی‌ست که به عيسای مسيحِ نجات‌دهنده و مرگ و قيام او ایمان آورید تا خدا شما را نیک محسوب کند. انجیل،‌خبر خوشِ رستگاری و مرگ و قيام مسیح، مایۀ افتخار ما است.‏

پولس به‌‌خاطر ایمانِ مسیحیان روم، شادمان و شکرگزار بود و برای آنها دعا می‌کرد. ما نیز باید به‌خاطر برادران و خواهران مسيحی خود، شاکر و شادمان و دعاگو باشیم و مژدۀ نجات را به همۀ ملت‌ها برسانیم.‏

نجات، آمرزش گناهان و فرزندخواندگی، نه به‌خاطر لیاقت ما بلکه به‌سبب فیض خدا و از طریق مسیحِ خداوند حاصل می‌شود. هیچ کس نباید خود را بالاتر از دیگری بداند و همه باید نام خداوند را جلال دهیم.‏

رسالۀ رومیان، یکی از جامع‌ترین رسالات عهد‌جدید می‌باشد. در این رساله پولس به‌طور کامل پیام نجات‌بخش انجیل مسیح را تشریح نموده است و مسئولیت ما را در نقشه و هدف خدا شرح می‌دهد.‏

رسالۀ پولس به رومیان، به سبک نامه‌های متداول قرن اول میلادی شروع می‌شود. پولس خود را غلام و بندۀ مسیح معرفی می‌کند. خدا پولس را برای خدمتی خاص خوانده و جدا نموده بود.‏

پولس، یک یهودی متعصب بود. او به یک گروهِ تندرو ملحق شد تا کلیسا را نابود سازد و مسيحيان را ازبين ببرد. سرانجام در راه دمشق با مسیحِ زنده ملاقات کرد و به بزرگترین مبشر تاریخ کلیسا تبدیل شد.‏

مسیح بر اساس فیض خدا، ما را نجات داد و محبت می‌کند. حتی خودِ ما نمی‌توانیم باعث ازبين رفتن محبت بی‌کران و بی‌همتای عيسی مسیح نسبت به خود بشویم.‏

خدا ما را دوست دارد و پسر یگانۀ خود را داد تا نجات و حیات جاودانی يابيم. اکنون مسیح زنده، در این دنیای متلاطم و در پستی و بلندی‌ها، ما را محبت می‌کند و هیچ‌چیز نمی‌تواند ما را از محبت او جدا سازد.‏