Düşündüm de

Bazen sanki hayat bize aynı filmi tekrar tekrar izletiyor. Aynı acı, aynı kırılma, farklı yüzler ama tanıdık hisler… Peki bu tanıdık senaryolar, sadece bir tesadüf mü? Yoksa bilinç dışımızın, zamanında sindiremediği o eski yarayı (travmayı), bu kez iyileştirmek için oynadığı sessiz bir oyun mu? Bu bölümde, tekrarlayan acıların gerçekten kader mi yoksa bilinç dışımızın bize fısıldadığı eski bir dil...

Terapiye gitme fikri aklına düştü ama hemen ardından o tanıdık ‘ama’lar sıralandı mı? “Şimdi sırası değil.” “Aslında o kadar da kötü hissetmiyorum.” “Ya işe yaramazsa?” Bu bölümde , terapiye başlamadan önceki o gri alandayız. Karar vermekle vazgeçmek arasındaki o git-gelde bizi durduran asıl şeyler neler? Korku mu, utanç mı, yüzleşme mi yoksa değişim endişesi mi? Zihninin ürettiğini tüm o bahanele...