باهم پادکست | bahampodcast

۱۴۰۱.۰۹.۱۹ | تو اپیزود قراره قدری با هم بخندیم پس پیشنهاد می‌کنم حتما هندزفری گوش کنین. از تجربه‌ای حرف می‌زنم که احتمالا همه‌مون داریم یا تجربه‌ش کردیم؛ ولی جایی نبوده که درباره‌ش حرف زده شه. اینجا خیلی ساده‌س به این تجربه‌ای خاص و ناب و التیام‌بخشِ انسانی می‌پردازم تا شاید بیابیم خنده‌هایی که این روزا لای روزمره‌گی‌هامون گمش کردیم.

۱۴۰۱.۰۹.۱۴ | آهای شادی! کجایی؟ خیلی وقته شال و کلاه کردی و رفتی! با ما قهر نباش!

۱۴۰۱.۰۹.۰۵ | صلح و آزادی دو کلمه‌ای است که این روز جدا از هم تعریف می‌شه و همین موضوع باعث شده که ملت‌ها برای لمس آزادی مدام در جنگ باشن؛ در حالی که برای تجربه و حس عمیق آزادی، بیش از جنگ بایستی طالب صلح و آشتی بود. . موسیقی درون متن، به‌نام "چه روزگار تلخی" با صدای آقای عیسی بهادر

۱۴۰۱.۰۸.۳۰ | تو این اپیزود با زبونی ساده، به مفهوم ‌طبیعی بودن، تو زندگی پرداختم و اینکه بشرِ متوهم امروزی، چطور تونسته به هر موضوع غیرطبیعی‌ای رنگ طبیعی بزنه.

۱۴۰۱.۰۸.۲۴ | قصۀ گیسوی تو

۱۴۰۱.۰۸.۲۰ | بعضی از موضوعات از بس ساده‌ هستن،آدم معمولا بی‌توجه از کنارش می‌گذره؛ درست مثِ موضوع این اپیزود که به سهم زن‌ومرد از حضورشون تو اجتماع می‌پردازه. اما من باز، مث همیشه، ساده ازش نگذشتم و به شکلی بهش پرداختم.

تو این اپیزود از سفره‌ای حرف می‌زنم که همه، به‌جا اینکه کنار‌ش نشسته باشیم، وسطش ایستادیم. سفره‌ای که هر تیکه‌ش آغشته به خون آدماییه که زمانی به‌نام میهن، رفتن زیر مشتی خاک. سفره‌ای که آغشته‌س، به خون شهید باکری و جهان‌آرا و مهسا امینی. سفره‌ای که دیگه بوی نون نمی‌ده!

این روزا، آدما برا شناخت هم، چندان به هنر توجهی ندارن. در حالی که در گذشته، همون‌طور که در اثار شعرای کشورمون مث حافظ و سعدی و فردوسی و... می‌بینیم برای هنر ارج بسیاری قائل بودن. شعرا محو هنر یک انسان می‌شدن و براش شعر می‌سوزدن و نه زیبایی چهره‌ش.

۱۴۰۱.۰۸.۰۵ | آدم گاهی فکرش رو نمی‌کنه که یه سفر تا این‌حد می‌تونه زندگیش رو تحت تاثیر قرار بده که اگه می‌دونست، زودتر پا به‌سفر می‌ذاشت. سفرم در آبان ۱۴۰۱ به اصفهان، جزء جابه‌جایی‌هایی بود که در زمان و مکان درست تجربه‌ش کردم. اونچه می‌شنوین بریده از زیست چند روزه‌م تو این شهره. . به‌یاد مهسا و سارا و برای همه زنان کشورم.

بعضی وقتا شاهد حجمی بزرگ، از شادی تو جامعه هستم، مث عروسی که گاهی آدم باورش می‌شه که گویا هیچ اتفاقی رخ نداده. در حالی که همچنان ایران‌خانم داغ‌داره. ایران، شاید با داغ مهسا امینی کنار بیاد؛ ولی قطعا به داغ این نامردمیا و کج‌فهمیا خو نمی‌کنه.

۱۴۰۱.۰۸.۰۳ تو این اپیزود به مثلث *پول، فرزند و حرف مردم* می‌پردازم که باعث می‌شن، آدما به‌زور یه رابطه رو تحمل کنن. کار از جایی بیخ پیدا می‌کنه که ما، صورت‌مساله رو با روابط بیرون از رابطه، پاک می‌کنیم.

دنیای الان ما، متفاوت از قدیم، چندان نیازی به آدمای خوب نداره. دیگه حناشون رنگی نداره. دیگه باید کاسه‌کوزه‌شون رو جمع کنن برن بهشت زاییده تخیلات خودشون و اجازه آدمای بد تو جهنم خودشون بسوزن.

۱۴۰۱.۰۷.۲۵ تو این اپیزود خیلی کوتاه به ارتباط تنگاتنگ میان سکس و عشق پرداختم. در حالی که عشق، ارتباط چندان معناداری با سکس نداره و اگر پیوندی بین‌شون هست، بیشتر به لذت‌جویی و هیجان‌طلبی آدم ربط داره و نه عشق.

۱۴۰۱.۰۷.۲۴ حیف! صد حیف! هزاران حیف! که باز هم قراره کم‌کم یاد و خاطرات، از حافظه کم‌جونِ بشر پاک شه و باز قراره مادرِ زمین (ایران‌خانم)، همچنان با داغ فرزندانش تنها گذاشته بشه. اگه ما فراموش می‌کنیم، حافظۀ زمین خون‌های ریخته شده کف خیابونا رو از یاد نمی‌بره. هیچگاه. . باز هم به یاد مهسا و دخترکانِ بی‌گناه سرزمینم که تنها در آغوش مامان‌ایران آرام گرفتن. و شرمنده‌م که انسانم و...

۱۴۰۱.۰۷.۲۱

۱۴۰۱.۰۷.۲۱ خاطران دوران کودکی، اگر چه تکرار نمی‌شن؛ ولی طعم مزه‌شون رو می‌تونیم، همچنان زیر دندونامون تجربه کنیم. تو این قسمت یه خاطره از دوران مدرسه خودم براتون می‌گم و می‌گذرم..

۱۴۰۱.۰۷.۱۸

.

باز هم برای مهسا و نیکا. و چقدر هوا سنگینه!

این اپیزود، برآیند همکاری من با بانوی همدل و همراه و هنرمند سرزمینم، ""غزل"" بود که لطف کرد و با هنر و صدای اصیل و توانمندش، کاری کرد که همچنان، یاد و خاطرۀ مهسا امینی زنده نگه داشته بشه. که اگر نبود قطعا این صدا، شور و حال الانش رو نداشت. . گوش کنین و اگه دوست داشتین حتما با عزیزانتون به اشتراک بذارین. . . صدای غزل رو می‌تونین، تو پادکست رادیوشبانه بشنوین و لذت ببرین. . . به یاد مهسا شمعی بیافروز...

من موهام نیستم!

آیا همه‌ش دروغای راست بود؟

آیندگان، بیش از ما، آتو اَزمون دارن که قضاوتمون کنن. این عکسا و تصاویر و فیلم‌ها، باقی می‌مونه و آیندگان رو از ورق‌زدن کتاب تاریخ بی‌نیاز می‌کنه. و خوبه که اون موقع نیستیم!

ما جدا از هم؛ ولی در کنار هم، خیلی خوب بلدیم دوام بیاریم و این دقیقا بزرگترین ایراد ماست. قضاوت با شما.

ما گم شدیم و لابه‌لای صفحات تاریخ‌مان مدفون. کافی است کتاب تاریخ را برگ بزنیم تا شاهد بیرون افتادن خودمان باشیم، از لای صفحات تاریخ. من و ما کم شده‌ایم و قدری هم، خالی از معنای آدم.