Θέατρο με Αγγελή Γεωργία, ραδιοφωνικά θεατρικά έργα

Μελαγχολικό σαν το φως του δειλινού σε ερημική ακροποταμιά, το θεατρικό έργο «Πικραγαπημένη» του Ισπανού νομπελίστα Jacinto Benavente (Χαθίντο Μπεναβέντε) είναι μια ερωτική τραγωδία χαμηλόφωνη, με λαϊκή ρίζα και ψυχολογική ακρίβεια. Ένα έργο-ψίθυρος, όπου ο έρωτας είναι δηλητήριο και η ηθική σύμβαση σπάει μέσα σε μια κοινωνία που σιωπά και καταδικάζει. Αν η Μπλανς του Τενεσί Ουίλιαμς γεννιόταν στη...

Με ιδιαίτερη συγκίνηση, ας σταθούμε μπροστά σε ένα σχεδόν ξεχασμένο, μα ουσιαστικό θεατρικό έργο της νεοελληνικής δραματουργίας: «Οι Πετροχάρηδες» του Παντελή Χορν, έργο με ιστορικό παλμό, κοινωνική ένταση και βαθιά ελληνικό ηθικό φορτίο. Ένα δράμα που μιλά για την τιμή, το χρέος, την κληρονομιά, κι όλα όσα βαραίνουν τον ώμο της επόμενης γενιάς, όταν η προηγούμενη δεν γνωρίζει να παραδώσει σκυτάλη...

Πάνω σ’ έναν λόφο, ένα σιντριβάνι, ένα δέντρο και μια γυναίκα. Αυτό είναι το τοπίο. Κι όμως, είναι όλος ο κόσμος: ο εσωτερικός, ο υπαρξιακός, ο πολιτικός. Το έργο του Ρίτσου δεν είναι μια απλή δραματική ιστορία· είναι μια εξομολόγηση του ονείρου που δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα. Και ο θεατής, παρακολουθώντας, μετατρέπεται σε συνοδοιπόρο αυτού του πένθους. 🧵 Υπόθεση: Το τρένο που δεν φέρνει σωτηρ...

Εκεί που η σάτιρα συναντά το μπαλέτο, η ματαιοδοξία γίνεται χορογραφία και η κοινωνική τάξη δεν είναι τίποτα άλλο παρά θεατρική μεταμφίεση, ο «Αρχοντοχωριάτης» βρίσκει το ιδανικό του περιβάλλον: ένα σκηνικό γεμάτο παρεξηγήσεις, φαντασίες και επίπλαστα μεγαλεία. Ο ήρωας του Μολιέρου δεν είναι απλώς γελοίος· είναι τραγικά κωμικός, γιατί χάνει την αλήθεια του κυνηγώντας έναν τίτλο. 🧵 Υπόθεση: Η τιάρ...

🎭 Δόνα Ροζίτα η Ανύπαντρη ή Η Γλώσσα των Λουλουδιών του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα Κάποιες ηρωίδες δεν φωνάζουν. Μιλούν σιγανά, με το άρωμα των λουλουδιών, με την πίκρα των σιωπών, με τη ματαίωση που γίνεται ψίθυρος και τέλος ανάμνηση. Η Δόνα Ροζίτα δεν είναι άλλη μία «γεροντοκόρη» του παλιού κόσμου. Είναι η γυναίκα που περίμενε – κι ο χρόνος την πρόδωσε. Είναι το τριαντάφυλλο που μαράθηκε σ’ ένα βά...

Ένα θέατρο μπορεί να γεμίσει με δάκρυα, με γέλια, με σιωπές. Στην περίπτωση της Καβαλερίας Ποπολάνας, γεμίζει με τραγανή ειρωνεία και λαϊκή μπέσα, με κώδικες τιμής που έρχονται κατευθείαν από την παλιά, ρομαντική Ελλάδα – την Ελλάδα των καφενείων, των κομματικών καυγάδων και των ανδρών που χτυπούν το τραπέζι με τη γροθιά, αλλά φεύγουν με σκυμμένο κεφάλι. 🗡 Υπόθεση: Όταν η ιπποσύνη βράζει στο αίμα...

Κάποιες παραστάσεις δεν χρειάζονται εντυπωσιακά σκηνικά, ούτε βαριές λέξεις. Χρειάζονται μόνο έναν καθρέφτη στραμμένο προς το κοινό – και μια ηρωίδα σαν την Αλέκα. Η «Χαρτοπαίχτρα» του Δημήτρη Ψαθά είναι ένα από τα σπάνια εκείνα έργα που ενώ ντύνουν το γέλιο με καλοκαιρινό χιούμορ, φτάνουν ως τον πυρήνα της κοινωνικής παθογένειας. Όχι με βαριά φιλοσοφία, αλλά με μαχαίρι τυλιγμένο σε σατιρικό χαρτί...

Ποιος είπε ότι το φάντασμα είναι πάντα νεκρό; Στο κορυφαίο αυτό έργο του Στρίντμπεργκ, φαντάσματα είναι τα ψέματα που ζουν μέσα στους ανθρώπους, οι ενοχές, οι μνήμες, οι ζωές που δεν τολμήθηκαν. Δεν έχουμε να κάνουμε με μια ιστορία φρίκης, αλλά με έναν μεταφυσικό ψυχολογικό καθρέφτη. Ένα θεατρικό έργο τόσο φορτισμένο που μοιάζει με ονειρική σονάτα· όχι μόνο γιατί έτσι είναι δομημένο, αλλά γιατί όν...

Σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία, η επιθυμία για σύνδεση παραμένει σταθερή. Αυτό το διαχρονικό αίτημα της ανθρώπινης ψυχής, ο πόθος για έρωτα, συντροφικότητα και μια νότα περιπέτειας, γίνεται ο καμβάς πάνω στον οποίο ο Θόρντον Ουάιλντερ στήνει την απολαυστική του φάρσα «Η Προξενήτρα». Με όχημα το χιούμορ και ήρωα μια αλησμόνητη γυναίκα, το έργο φωτίζει –με στοργική σάτιρα– τα κοινωνικά ήθη, τη μι...

Παραμονή Χριστουγέννων. Σ’ ένα άδειο καφέ, δύο γυναίκες κάθονται απέναντι. Μόνο μία μιλά. Η άλλη σωπαίνει. Κι όμως, αυτό το θεατρικό σιγανό παιχνίδι είναι καταιγιστικό. Πρόκειται για το μονόπρακτο «Η πιο δυνατή» (1889) του Σουηδού δραματουργού August Strindberg, ένα από τα πιο λεπτοδουλεμένα κοσμήματα του θεάτρου ψυχολογικής έντασης και συμβολικού διαλόγου. Ή, ορθότερα, μονολόγου. Γιατί η μία μιλά...

«Η Επέτειος» του Noël Coward (αγγλικά: Fumed Oak) δεν είναι ακριβώς μια «επέτειος» έμμεση· πρόκειται για τον τελευταίο του μονόπρακτο θεατρικό, από τη συλλογή Tonight at 8.30, γραμμένη το 1936 37. Το έργο εκτυλίσσεται σε δύο σκηνές: στον οικογενειακό χώρο του Φρανκ, ενός μεσήλικα πωλητή, και στο γραφείο του. Στο στόχαστρο μπαίνει ο ίδιος — ένας άνθρωπος ασφυκτιά ανάμεσα στην τυπολατρική γυναίκα το...

Αγώνας, αυταρχία και η μαρτυρική θυσία μιας γυναίκας σε μια πατριαρχική κοινωνία Το θεατρικό έργο «Στέλλα Βιολάντη» του Γρηγορίου Ξενόπουλου είναι ένα από τα σημαντικότερα κοινωνικά δράματα της νεοελληνικής δραματουργίας, μια κραυγή εναντίον της πατριαρχίας, γραμμένο το 1909 και βασισμένο στο προγενέστερο διήγημα του συγγραφέα με τίτλο Έρως εσταυρωμένος (1901). Πρόκειται για ένα τρίπρακτο έργο που...

Στην πυκνή ομίχλη του 19ου αιώνα, όταν η Ευρώπη βράζει από κοινωνικές αναταράξεις και πνευματικές επαναστάσεις, ο Νορβηγός δραματουργός Ερρίκος Ίψεν μάς προσφέρει ένα από τα πιο αινιγματικά και μελαγχολικά του έργα: «Ρόσμερσχολμ», γνωστό και ως «Τα άσπρα άλογα». Πρόκειται για ένα δράμα που συγκεράζει πολιτικό προβληματισμό, ψυχολογικό βάθος και μεταφυσική ατμόσφαιρα, τοποθετημένο στο κλειστοφοβικό...

Όταν το θέατρο πάψει να διασκεδάζει και αρχίσει να μαρτυρεί. Όταν ο θεατής δεν κλίνει το κεφάλι στο σκηνικό, αλλά στοχάζεται τα ηθικά του όρια. Τότε, βρισκόμαστε στον κόσμο του Μπέρτολντ Μπρέχτ. Στον κόσμο του «επικού θεάτρου» — και στην «Εβραία», ίσως στον πιο σπαρακτικό του μονόλογο. Το έργο και η υπόθεση Η «Εβραία» είναι ο τελευταίος μονόλογος από τη σπονδυλωτή θεατρική σύνθεση Ο Τρόμος και η Α...

Στο έργο Ένας Ιδανικός Σύζυγος, ο Όσκαρ Ουάιλντ στήνει με σπιρτάδα, ειρωνεία και βαθιά ενόραση ένα θεατρικό σύμπαν όπου η προσωπική ηθική συγκρούεται με τη δημόσια εικόνα, το προσωπείο της κοινωνίας με την αλήθεια του ανθρώπου. Γραμμένο το 1895 και παρουσιασμένο στο Θέατρο Haymarket του Λονδίνου, το έργο αποδεικνύεται μια αιχμηρή σάτιρα των ηθικών συμβάσεων της βικτωριανής κοινωνίας — και συνάμα έ...

Σε μια εποχή όπου η πολιτική αντιπαράθεση δηλητηριάζει τις ανθρώπινες σχέσεις, το θεατρικό έργο Δον Καμίλο του Σωτήρη Πατατζή έρχεται να προσφέρει έναν καθρέφτη γεμάτο σαρκασμό, ανθρωπιά, νοσταλγία και χιούμορ. Πίσω από τις εύθυμες ατάκες και τις αλληλοσυγκρουόμενες προσωπικότητες, αποκαλύπτεται μια αφοπλιστική αλήθεια: πως η ιδεολογία μπορεί να χωρίζει, αλλά η κοινή ανθρώπινη εμπειρία πάντα ενώνε...

Ο Ρομπέρ Τομά είναι ένας από τους πιο τεχνίτες και υποδόριους συγγραφείς της αστυνομικής θεατρικής δραματουργίας του 20ού αιώνα, με έντονη αδυναμία στις κλειστοφοβικές ψυχολογικές καταστάσεις, τα γυναικεία πορτρέτα και τα… εγκλήματα που δεν μοιάζουν πάντα με εγκλήματα. Στο Διπλό Παιχνίδι, αυτό που ξεκινά ως αστικό μελόδραμα, μετατρέπεται σε μαεστρικό ψυχολογικό θρίλερ, αναμεμειγμένο με κοινωνικές...

Το έργο Fuente Ovejuna, γραμμένο το 1614 από τον σπουδαίο Ισπανό δραματουργό Λόπε δε Βέγα, είναι μια εκκωφαντική κραυγή συλλογικής αγανάκτησης, ένα αδρό και καίριο σχόλιο για τη σχέση εξουσίας και λαού, και συνάμα ένας ύμνος στη δύναμη της ενότητας απέναντι στην τυραννία. Αν και γεννήθηκε στον πυρετό του ισπανικού Χρυσού Αιώνα, το έργο παραμένει τραγικά επίκαιρο, θέτοντας το προαιώνιο ερώτημα: ότα...

Ένα ποιητικό τραγούδι θανάτου και πάθους, γραμμένο με το αίμα της ισπανικής γης Ο «Ματωμένος Γάμος» (Bodas de Sangre) είναι το εμβληματικότερο ίσως θεατρικό έργο του Φρεντερίκο Γκάρθια Λόρκα, ένας ποιητικός θρήνος για τον έρωτα, τη μοίρα και το αίμα, βγαλμένος απευθείας από τα σπλάχνα της αγροτικής Ανδαλουσίας. Γραμμένο το 1932 και ανεβασμένο για πρώτη φορά στη Μαδρίτη το 1933, το έργο καθιερώθηκε...

Η αυλαία σηκώνεται και το σκοτάδι του παρελθόντος φωτίζει με ανελέητη διαύγεια το παρόν. «Οι Μάγισσες του Σάλεμ», έργο του σπουδαίου Αμερικανού δραματουργού Άρθουρ Μίλερ, δεν είναι απλώς μια ιστορική αναπαράσταση. Είναι μια διαχρονική καταγγελία κάθε μορφής φανατισμού και κοινωνικού διχασμού. Στον θεατρικό του πυρήνα, το έργο είναι ένα χωνευτήρι – όπως δηλώνει και ο αρχικός αγγλικός του τίτλος The...

θεατρικό Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται του Ρομπέρ Τομά Μια χιονισμένη νύχτα Χριστουγέννων. Ένα απομονωμένο αρχοντικό. Μια σιωπή πιο βαριά κι από τον θάνατο. Ο μοναδικός άντρας της οικογένειας, ο Μαρσέλ, βρίσκεται νεκρός στο δωμάτιό του, με ένα μαχαίρι στην πλάτη. Οι οκτώ γυναίκες της ζωής του –η σύζυγος, οι κόρες, η πεθερά, η αδελφή, η κουνιάδα, η οικονόμος και η καμαριέρα– είναι οι μόνες παρούσες....

Μια εγκληματική ψευδαίσθηση κάτω από τον ήλιο του Αιγαίου Το «Τρίγωνο στη Ρόδο» (Triangle at Rhodes) είναι μια από τις μικρές αλλά εξαιρετικά ευφυείς αστυνομικές ιστορίες της Αγκάθα Κρίστι, που μεταφέρθηκε στο θεατρικό σανίδι, παντρεύοντας τον μαγικό κόσμο της Μεσογείου με τη σκοτεινή λογική της εγκληματικής πρόθεσης. Ο αναγνωρίσιμος και ιδιοφυής ντετέκτιβ Ηρακλής Πουαρό βρίσκεται για διακοπές στη...

«Ταρτούφος» του Μολιέρου – Όταν η υποκρισία φοράει το ράσο Ο Ταρτούφος του Μολιέρου (Tartuffe ou l’Imposteur, 1664) είναι ένα από τα πιο αιχμηρά και παρεξηγημένα θεατρικά έργα του 17ου αιώνα. Κωμωδία μεν, αλλά όχι για να γελάσεις ανέμελα· μια βαθιά τομή στον πυρήνα της ανθρώπινης ψευτιάς, της θρησκευτικής υποκρισίας και της ευκολίας με την οποία ο άνθρωπος απατάται όταν ψάχνει σωτήρες αντί να αναλ...

«Ο Θάνατος του Δαντόν» του Γκέοργκ Μπύχνερ – Όταν η επανάσταση κατασπαράζει τα παιδιά της Ο Θάνατος του Δαντόν δεν είναι ένα απλό ιστορικό δράμα. Είναι μια ελεγεία για την πολιτική αυταπάτη, μια μεταφυσική κραυγή μέσα στη σφαγή της Ιστορίας. Ο Γκέοργκ Μπύχνερ, μόλις 21 ετών όταν το συνέγραψε (1835), βυθίζεται στο χάος της Γαλλικής Επανάστασης για να μιλήσει για την ανθρώπινη ψευδαίσθηση, τη διαφθο...

«Ο Μισάνθρωπος» του Μολιέρου – η κωμωδία που ξεσκεπάζει τη μάσκα της κοινωνίας Ο «Μισάνθρωπος» του Μολιέρου (Le Misanthrope, 1666) δεν είναι απλώς μια κωμωδία χαρακτήρων, αλλά ένα διαχρονικό καθρέφτισμα του ανθρώπου που αρνείται να συμβιβαστεί με την ψευτιά του κοινωνικού κόσμου. Ένα έργο που, κάτω από την επιφάνεια του γέλιου, ξεγυμνώνει την υποκρισία, τη ματαιοδοξία και τη μικροπρέπεια που συνοδ...