The Def Talks

Ama size şunu söyleyeyim, kadın olmak biraz zor. Muhakkak erkek olmak da zordur, onu bilmiyorum. Bazı tahinlerim ve gözlemlerim var, bazısı doğrudur ama bazısından emin değilim. Neyse erkek olmadığım için erkek olmanın zorluklarına kafa yormak istemiyorum şu an. Ama kadın olmak bazen gerçekten insanın içine fenalık getiriyor.

O ağacın altında hayal kurduğumuzda da çok heyecanlanırdım. Sonra ne oldu peki? Bırakıp gittim onu. Kendi başlattığı hayallere öyle inandırdı ki beni. Gerçekmiş gibi dinlerdim.

Hep bunu yapmıyor muyuz? Bizden farklı olan şeyleri seviyoruz ve bence bu çok akıllıca. Zenginleşiyoruz ama sonra onu kırıp döküyoruz, değiştiriyoruz. Ne oluyor söylesene? Sana neyi hatırlatıyor? Yapamadıklarını mı, korkularını mı, güvensizliğini mi, kaçırdığın fırsatlarını mı, olmak isteyip olamadığını mı?

Bak şu tepenin arkasında doğdum ben. Kurak, çorak bir yerdir. Her yer toz duman. Öyle kartpostallardaki köylere benzemez. Eski püskü evler, yer sofraları, tüplü televizyonlar… Fakir bir köy işte. Oradan çıkıp kurtulan pek olmadı. Kurtulmak dedim, çünkü sonsuza kadar her şeyin aynı olduğu bir yer orası.

Ardından zalim diye bağıracaklar, yakalamaya çalışacaklar, hakaret edecekler, işte o zaman anlayacaksın ki gerçekler hayatı yaşanır kılıyor. Sen hep gerçeklerle yaşa. Palavralar korkaklar için.

Hayat zorlaşıyor ve teknoloji gelişiyor. Hem zorlaşan işlerimizi kolaylaştırıyor hem de sürekli öğrenmek zorunda kalıyoruz. Teknoloji bizden öyle hızlı ilerliyor ki bazen anlamıyoruz, çözemiyoruz. Kimi zaman öyle karmaşığız ve öyle çok zor olana alışmışız ki teknolojinin getirdiği kolaylığı aklımız almıyor.

Bir şeyler oldu. Bir iki bağırdım. Ah uh derken, biri ağladı. Bayağı ağladı! Yahu demin yoktun! Bir dakika evvel yoktun. İnsan kendine inanamıyor. Hayal gibi… Youtube : https://youtu.be/2wQvp4UaUuY

Hiçbir planın yoksa, gelirken bakkaldan ekmekle, bir kilo kıyma al, bir de yoğurt. Ayran yapar içeriz, uyuruz sonra. Çünkü uyumadan katlanılmaz bundan sonraki sürece…

Kaç kez geçtim namert köprüsünden? Kaç kez uyudum tilki gölgesinde? Kaç kez heves ettim de hevesim kursağında kaldı? Kaç kez gurur dediğim şey yüzünden en sevdiklerimden mahrum kaldım?

Bugün gördüm seni. Sen beni görmedin. Kahve içiyordum bir kafede, arkadaşlarınla geçtin kaldırımdan. Yine konuşuyordun. Elini kolunu sallaya sallaya heyecanla anlatırsın bir şeyler hep. İşte yine aynı şekilde konuşuyordun. Bir ara durup kahkaha attın.

Zamanında, olması gereken anda yapmadıklarımız için sonra günlerce konuşuyoruz, herkes ne kadar akıllıca konuşuyor fark ettiniz mi? Hep böyle oluyor. Her zaman aynısı oluyor. Kendi acımızı kendimiz yaratıyoruz. Kendi acımızı kendimiz sarıyoruz. Yıkılıyoruz. Sonra o toz dumanın içinden yine kendimizi çıkarıyoruz. Hiç değişmeden… Çok konuşuyoruz.

Şimdi beni unut. Çünkü ben seni bir süre sonra hatırlamayacağım. Başka birini seveceğim. Sanki daha önce kimseyi sevmemiş gibi başkasını seveceğim. Seni de öyle sevmiştim çünkü.

Başkalarının keyfini kaçırmamak için söylemediklerimiz, onaylamayacaklar diye yapamadıklarımız, beceremediğimizi düşündüğümüz için denemediklerimiz, korkudan gıkımızı çıkaramadığımız anlar, başkalarına duyduğumuz kıskançlık, sebepsiz öfkeler, var olmadığını sandığımız bizim demir parmaklıklarımız olamaz mı?

Çalsın ziller… Çünkü rüzgar esecek yeryüzünde.

Damarlarım görünür, senin kadar gizli değilim ben.

Sizin için, insan kardeşlerim, Her şey sizin için; Gece de sizin için, gündüz de; Gündüz gün ışığı, gece ay ışığı;... Orhan Veli KANIK

Hayatımı ben mi mahvettim yoksa başkası mı? Yardım elini uzatanı neden ittim? Çekip gidebileceğim yerde neden durdum? Sevdiğin birinin yanında sonuna dek kalabilir misin? İnsan acı çekmeye başladığında kendini mi yalnız bırakıyor en çok? Kurtulmak istediğimiz başkaları mı yoksa kendi çektiğimiz acı mı?

Gittim kendi masalımı yazdım.

Ceviz ağacından yapıldım ben...

Vazgeçmek yok Burada duruyorum Tam da gittiğin yerde Dilinle kanattığın yerde Gözlerini kapatıp Baktığın yerde Vazgeçmek yok Buz gibi kalbinden Vazgeçmek yok Isınsın orası Ta ki buharlaşana dek Hepsini içine çek Buradayım ben aşkım Vazgeçmek yok Sırtını dönüp gitmek yok Senden başka bir yer yok Benden başka aşk yok Bizden başka yol yok Seni tekrar öpmeden Ölmek yok

Tam 3 Sene! Üç koca sene öptük birbirimizi! Kaç öpücük eder saydın mı hiç? Kaç sevişme! Kaç kez sarmaş dolaş uyuduk biliyor musun? Keyfin nasıl yerinde olabilir?

Sanki içimde koca bir gergedan deli gibi koşuyor. Her tarafa çarpıyor. Bütün sakladıklarımı ortaya çıkarıyor. Kalbimi paramparça yapıp havalara saçıyor.

Dünyanın en saçma masalı...

İnsanlar. Başkası ölürken seyreden insanlar, başkaları savaşırken ateşe odun atan insanlar, başkasının çirkin sözlerini toplanıp dinleyen insanlar, kalabalığa bayılan insanlar… Belki de hepsini kendi küçük dünyalarımızdan tiksindiğimiz için yapıyoruz. Bir Hint Atasözü okudum, diyordu ki; “İnsanın hayatta günah işlemekten, şiddet uygulamaktan, şiddetin bir parçası olmaktan ve şiddetin ajanlarına ya...

Ben minik bir çakıl taşıyım. Konuşamam, saçını okşayamam, derdini dinlerim ama sen bilmezsin bunu… Savrularak geldiğim yerde hayat verdim.