Şiirlenelim

Sevgili Milena, Milena, Milena, Milena… Adından başka hiçbir şey yazamıyorum mektubuma. Yazmalıyım ama...Bugün şaşkınım, yorgunum ve sensizim Milena. Biliyorum, yarın da yanımda olmayacaksın. Nasıl umutsuz olmayayım? Hastayım diye altı ay dinlen ve günlerini hoşça geçir diyorlar bana...Oysa bu süre içinde yalnızca dört gün bağışlanıyor bana. Bu dört günün salı ve pazarından yalnız bir parça...Saba...

 

Ey ay yüzlü sevgili; gök bile, senin aşkınla alt üst olmuş! Bizi yıkıyor, yerlere seriyor, alt üst ediyorsun; etme! Neden vaadlerde bulunuyorsun? Niçin yeminler ediyorsun? Böyle yapma! Verdiğin sözden dönüyorsun; dönme! Ey kapısı varlıktan da, yokluktan da üstün olan sevgili! Sen, varlık ülkesinden geçip gidiyorsun; gitme! Cennet de, cehennem de senin elinde, senin emrinde; sana kul köle olmuşlar!...

 

Ben başkasının adası olsaydım,  Çok sevmek de kederlidir ve insan gölgesinden bile uzağa düşer,  Ölüm zaten bir kara ada, derdim. Bir kız gözyaşlarına küser, ben tutar ayrılığa küserdim. Bir ada; iki gözyaşı arasındaki mavi harfleridir, akşamla kâğıttan kayığı batmış çocukluğun, kimi dipte kelimeler ve acısı yüzüne vurmuş. Bir ada, mavi yerine bir kızın gözlerinde unutulmuş. Ben başkasın...

 “Sizin bahçede ıhlamur çiçeği var mı?” “Ihlamur çiçek değil, ağaçtır!” “İyi de, çiçek açmaz mı?” “Açar” “Peki, ne zaman açar?” “Bilmem… Galiba en beklemediğin zamanda.”

Umutla bakan, Dünyaya, Her şeye, ve sevgiye umutla bakan yüzün senin Beni sıcak bir güneş gibi güzelim vahşî, çılgın  ve âsî bir ruhla coşturan ve çatık tüfenkler gibi mağrur bir inancı taşıyan  Sana gökyüzünün mavi bir inatla çalkanan rengini iletir, selam ederim.  Günüm, gecem, evim, barkım. Durmadan şavkıyor aydınlık. Sabahla yaylaya çıkıyorum. Dere tepe düz gidiyorum. küçük, kıv...

 

 

Göz akıllı olmalı Ne ki görmüş görende? Enlemeli boylamalı Ne ki bulmuş bulanda? El duygulu olmalı Ne ki değmiş değende? Ellemeli yoklamalı Ne ki tutmuş tutanda? Ya göz?  Elden gidende Bir el olmalı elde Ne ki sürmüş sürende? Öpüşmeli koklaşmalı Ya el? Elden gidende Bir göz olmalı gözde Ne ki görmüş görende Bir anı kalmalı sende...

 

Ayrılık diye bir şey yok. Bu bizim yalanımız. Sevmek var aslında, özlemek var, beklemek var. Şimdi neredesin? Ne yapıyorsun? Güneş çoktan doğdu. Uyanmış olmalısın. Saçlarını tararken beni hatırladın, değil mi? Öyleyse ayrılmadık. Sadece özlemliyiz ve bekliyoruz. Zamanı hatırlatan her şeyden nefret ediyorum. Önce beklemekten. Ömür boyunca ya bekliyor ya bekletiyor insan. İkisi de kötü, ikisi de haz...

Sarhoş bir keman, rüzgar Yalpalıyor yol boyu. Uzakta mavi bir ıslık Dalgalarda ağıt. Tangoda tek bacak Kavalyesiz yıldız. Ve parmak izinde Bir kalp kumlarda Yalnız yüreğimin ritminde, Dallarda Eylül melodisi. Tek tek düşüyor Sararmış hüznün bestesi. ...alkışta bulutlar. Mevsimsiz yalnızlığımda Gönlümde bir tını adın. Gel desen, Bak gör nasıl mevsimleri süpürür eteklerim Saçlarım nasıl takar güneşi...

Bir de Martha vardı Söyleşirdik Başka dil bilmem Bilmem Martha'nın dilini derdim Başka dil bilmem Bilmem dilimi bilmeyenin dilini, derdi Kumlardan şekil yapardık bir iki O Ay'ı çizerdi Ben denize düşerdim şaşkın Masallar üşüşürdü sahil soframıza En yasağından bir içki açılırdı Söyleşirdik Göz göze düşerdik o saat, bilmezdik dillerimizi Yanımızdan bir adam geçerdi Anlardık yüzünden, alışkındı kimli...

 

Neşeli bahar geldi de, mestlik, aşıklık, gençlik ve bütün bu cins güzelliklerin hepsi bir araya geldiler, bir yerde toplandılar, beraberce oturdular! • Bunların suretleri, şekilleri yoktur! Fakat, hepsi de birer şekle büründüler, güzel birer surete girdiler! Hayal edilenler, düşünülenler nasıl da şekilleşti; gel de, bunları ibretle seyret! Gönül, gözün dehlizidir, kapı arasıdır; gönüle ne gelirse,...

İşte yine günün belini kırıyor akşam ve sen kırlara benzersin günün bu saati çıkarmamışsan çiçekli elbiseni. Hatırla ve sıkı tut: Korkardın küçükken serçe parmağın uçacak diye elinden. Diğer çocuklara benzerdim bense Benzemesi gibi, bir çinlinin diğerine. Şaşkınım, şehir açmıyor beni Ve namım yürümüyor burada Çünkü tuhaf burada her şey; Denizi sel basıyor, hayret Hayret! Şehir sığmıyor taksiye Ve...

Farkı fark etmeli, fark ettiğini de fark ettirmemeli bazen... Bir damlacık sudan nasıl yaratıldığını fark etmeli. Anne karnına sığarken dünyaya neden sığmadığını ve en sonunda bir metre karelik yere nasıl sığmak zorunda kalacağını fark etmeli. Şu çok geniş görünen dünyanın, ahirete nispetle anne karnı gibi olduğunu fark etmeli. Henüz bebekken 'Dünya benim! ' dercesine avuçlarının sımsıkı kapalı ol...

 

 

"Mektuplarını üzülerek okudum.  Sen ki son liman, son ümit, son dost, ilk ve son sevgilisin. Sen ki yıldızım, sen ki annem, sen ki çocuğumsun.. Acılarımla hırçınlaştığına üzüldüm. Istıraplarım çok mu çirkin, çok mu çocukça? Onları senden mi gizleyeceğim?  Sahneye maskeyle çıkmak! Ben aktör değilim. Sesinin tonunda minnacık bir soğuyuş hissettiğim an yokum. Acılarımın kaynağı se...

 

 

''...Ve o zaman başladı. İşte yine bir şey var. Bakıyordum sana. Şimdi bir şeysin benim için…Varsın. Fakat bocalıyordum. Gizlice düşündüğüm, fark edilmesinden korktuğum hakikat sen miydin? Yoksa ben, hatırasızlığı, boşluğu, en ucuz şekilde, sırtımdan korkakça, hiç bir teşebbüste bulunmadan birden bire atmak için yine hayal mi kuruyordum? Dedim ya işte, bocalıyorum. Her insanın, başkalarının bilmed...

''...Bir vakitler bir gece yarısı sıkkın, kafa yoruyorken, yorgun argın, Unutulmuş eski ilimlerin garip ve acayip kitap ciltleri üzerine ben- Kestiriyordum, tam dalacağım esnada, ani bir tıkırtı geldi öteden, Odamın kapısını kibarca birisi vuruyor, vuruyordu sanki tak tak. 'Bu', diye söylendim, 'odamın kapısını tıklatılıp duran bir konuk, Sadece bu, başka bir şey yok.' Anımsıyorum ah çok kesin, bi...