Şiirlenelim

''...Biz öyle değiliz. Sıkıntılısın, tedirginsin, içe dönüksün. Seni anlayan o kadar az ki...İnsan ancak kendine alışır gibi alışabilir bir insana. Sen, aşk kelimesi, bir sen kaldın sevmediğim gençliğimden arta kalan dirilik. Artık yaşıyorum seni. Ve kendi kendime söz veriyorum, seni sevmeyi, dünyanın en güzel şiiri yapacağım. Yarının mektubunu bugünden yazıyorum. Çünkü "Yarın" seni sevmem bakımın...

''Sevgili Kızım,  Zorlukla yazıyorum.  Elim rahatsız, titriyor. Onun için, yazım çarpık çurpuk oluyor. Bu küçük defteri de kendim yaptım; sayfalan keserken o da biraz eğri büğrü oldu. Kusura bakma.... Sana anlatmağa çalışacağım. Umarım anlarsın. Çünkü bu anlatacağımı anlayabileceğinden pek emin değilim. Çünkü, belki ben de tam olarak anlamamışımdır ve anlatamıyorumdur... ''

Gece iniyor çatımdan aşağı, Ayağı takılıyor pencereye Orta yerde ezilen benim, Anlatamazsın ki geceye.. Yağmur yağıyordu, Kendimi dışarıya bırakmakla perişan, Zamanın harf harf düşmesine baktım Göğün morarmış yüzüyle bel vermesine.. Yatıp uyudum, uyumak böyle bir şey Açılmak gövdeden kayıkla, Rüyadan sulara... Ama uyanmak yok mu? Aydınlığa bulanmak Karla süzülen, gelen benim Gökyüzünde türlü biçim...

Ey her candaki gizli hazinem, her harap gönüldeki inci tanem, her kanatsız kuştaki gizli kanadım, Ey gönüllerdeki zahirim, suretlerdeki manam, Ey sevgilim, ey sultanım! Aşk, aşk derim, erimek isterim. İki değil, bir olmaktır derdim. Harap olmuş yüreğim...Kırılmış kanatlarım, uçarım enginlere. Gözlerim a'ma, kulaklarım sağır, yolum sadece aşkadır. Ey aşk yolu arkadaşları! Ey dostlar! Ağlayın, ağlay...

Bazen kalbim kinle doluyor, acı ve öfkeyle. Öfkemin tadı ağzıma geliyor. İçime beyaza düşen bir leke gibi şüphe düşüyor. Kendimi hatırlamaya çalışıyorum. Hatırlamak, gizli bir ibadet benim için. İdrak et! Unutma, tevazu içinde ol. Nefsine üstünlük verme. Kibre düşme. Vücudun, fikrin zikrin ona ait, sahibi sanma. Hakkın nimetlerini kendinin, kendinden olanları yegane sanma. Nefsini öldür! Yoksa o s...

Bu sonsuz gök bizden midir, değil midir? Bu yıldızlar canlı mıdır, cansız mı? Dostlar olmalı bu göğün içinde, Düşman olmalı Canlıysa bu yıldızlar toprağında can olmalı, Nefes alınmalıdır Yaşanıp ölünmeli İnsan bu göğün boşluğuna dayanmaz Bir koca göğün içinde, bir ufacık dünyada yapayalnız Zamanın rahmine, sabahın nutfesi düştü az önce. Gün doğuyor yine Şimdi hatırla ki, sen de bir zamanlar yokluğ...

O kapıyı kapa. Gayret kemerini kuşan. Bize can şarabını sun. Bu meyhaneye aşık kişileriz biz. Hem çok uzaklardan geliyoruz bak. Çok uzaklardan. O kapıyı kapa. Gel sen...Asıl bizi gör. Gör halimizi, acı...Bir başka kapı aç. İşte şurda. Bir gizli kapı. Bir büyük sağrak bul getir bize. Sonra doldur şarabı eski dostluğumuzun şerefine. O kapıyı kapa. Gel bizi yıka, arıt. Bugün yüzünde bir başka güzelli...

Prag-Berlin treninde pencerenin yanındayım, Akşam oluyor, Dumanlı, ıslak ovaya-akşamın yorgun bir kuş gibi inişini severmişim meğer Akşamın inişini, yorgun kuşun inişine benzetmeyi sevmedim Toprağı severmişim meğer, Toprağı sevdim diyebilir mi onu bir kez olsun sürmeyen, Ben sürmedim, Platonik biricik sevdam da buymuş meğer, Meğer, Irmağı severmişim, İster böyle kımıldanmadan aksın, İster uzasın g...

Sesssiz herşey, sen de yoksun nedense Başka bir sabahın hatırası aslında bu Bugün sokaklar yeterince boş değil Deniz fazla soğuk senin için bile Kalmak isteyebileceğin gibi her şey ama Güzel, eski bir şiir Hayır, sadece onun şarkısı Tatlı bir esinti tek kişilik güneşine rağmen Olmak istediğimiz o başka yer tam da burası Tam ortasındayız zaten yolun, kaplumbağa gibi Dönemiyoruz başladığımız yere Ka...

Anlatmayı beceremeyenler s u s a r l a r. Anlatmaktan vazgeçenler, s u s a r l a r…. Anlaşılmayacağına karar vermiş olanlar, s u s a r l a r. Diğerlerinden ümidi kesmiş olanlar, s u s a r l a r. Hata yapmaktan korkanlar, s u s a r l a r. Kendilerini açığa çıkarmaktan korkanlar s u s a r l a r.... Zannettikleri kişi olmadıkları, zannettikleri dünyada yaşamadıkları gerçeğini hazmedemeyecek kadar güç...

Dün gece geçerken yine, “Sonsuzluk Bahçesi”nden gizlice, Ölümsüzler gördü, sordular bana seni Dediler ki, “Ner’de o şimdi?”. “Gelince siz bu karanlık bahçeye, Mutluluk saçardı her yaprak, her dal, Bizlerse şüpheyle ''bu nasıl gizem?'' Diyerek bakardık, merak içinde… Sonunda bir gün, gittiniz birden Sizinle ışıkta kaybolup gitti, Mutluluk, bahçeye ner’den gelmişti? Şimdi anladık bunu...Nedeni sevgi...

Ebedi kılmak isterim bu orman perilerini. Kiraz kırmızısı usul renkleri Uykudan yorgun düşmüş, uçuşuyor havada. Bir düşü mü sevdim ben? Gerçek ormanlardaki nice ince dallarda Eski gecenin yığını kuşkum, kanatlanmakta Yazık ki, yanlış bir güller utkusu uğruna Yalnızca ben kendimi sunuyordum- Görelim... Söylediğin bu kadınlar, masalsı Duyguların gerçekleşmesi dileği midir? Kır Tanrısı, ağlayan kayna...

''Bir zamanlar erinç dolu yerler iken, şimdi artık tanınmayacak bir hâlde, virân olmuş. Bir zamanlar aşk ve ülfet yeriyken, şimdi ıssız çöl olmuş. Vaktiyle sıra sıra zarif, güzel görüntülü evler iken, şimdi korkunç, ürkütücü harabelere dönmüş. Önceleri güvence yerleriyken, şimdi uğursuz, şom, engebeli, dar yollar ve çukurlara dönmüş. Bir zamanlar oralarda, aslan gibi adamlar, ellerinden bin türlü...

İncecik elleriyle toplamıştı sessizlikleri çınaraltı serinliklerinden Gün ışığı görmemiş.... Kırk ikindili damlacıkları özenle yerleştirmişti mendiline Başka bir adı daha vardı herkesten gizlediği, Kuşkulara kuş konmaz... Yüreğinin haykırışlarını koparmıştım gözbebeklerinden Solgun bir nergise rastlamıştı Yanlış bir bahara gelmiş nergisler ve çocuklar Tıpkı benim gibi, diye mırıldanmıştı kendi ken...

Aşkın kanununu tahsil etmiştim kalbimin en doğusunda İçimde yağmur duasına çıkmış birkaç köy, Birkaç köy sular altında. Kalbimin doğusu, Her resme güneş çizen bir çocuk. Gam yükünün kervanları yürürdü dudaklarımda Kavruk ve çatlaktı dudaklarımın toprakları. Ölümün ötesinde bir köy vardı Orda, uzakta, kalbimin en doğusunda Güzel beyaz bir tay doğururdu her sene hafızam Yorgundu oysa... Durmadan, du...

Duymadığın yerdeyim, dillerim lal Kalemim çürük ceviz Yazmaktan aciz iki kelam, Üzerime yıkılmış bir hayal Bir yuva, bir ev, bir hayat var. Ben bir sarhoş yaprak, divane rüzgar Savrulup dururken kimsesiz Sana her gün mektuplar yolluyorum, dilsiz… Çınar yaprakları topluyorum her gün sokaklardan Toprağına yağmur yağıyor, ben ıslanıyorum… Özlemekten dişimi sıktığım geceler var Geçer diye geçsin diye...

On üç, ikinci kânun, 1942. Genç bir adam bir kapıyı çalıyor. Şefkata susuz, hayata susuz. Hapishane, dostların ihaneti, kopuşlar, yuvarlanışlar. Tenin açlığı, ruhun açlığı ve anlaşılmayan bir kalp. Ve anlaşılmayan bir kafa ve anlaşılmayan bir vücut. Koca şehirde yapayalnız. Dehasıyla yalnız, kültürüyle yalnız, ıstıraplarıylâ yalnız. Soğuk bir kış günü. Sırtında paltosu var mıydı, hatırlamıyor. Bel...

Sımsıcak konuşurdun konuşunca Irmak gibi rüzgar gibi konuşurdun Yayla kokuşlu çiçekler açardı sanki Çiğdemler, güller, mor menevşeler açardı Sımsıcak konuşurdun konuşunca Dağları anlatırdın, dostluğu Bir ceylan gibi sekerdi kelimeler Sesini duymasam, çölleşirdi dünya Dağlar yarılır, ırmaklar kururdu Bulutlar çökerdi yüreğime Gün, akşam olur Elinde kitaplar Ve bir demet çiçekle çıkıp gelirdin Bir k...

Hiçbir ayrıntıyı kaçırmak istemiyorum. Gönlün hutbesindeki tüm kırıklarım sitem ediyor dünden arda kalan kırıklara. Her ne hikmetse üşümeyi ve korkmayı bir arada becerip, arada bir buluta rast geliyorum. Kendimi tanımak için, kendimle yatıyorum. Sarıp kendimi duygularımın sıcaklığına, Bazen ölüyorum kendimle. Üç beş imge geliyor dile. Belli ki göze geldim.... derken göz göze geliyorum bilinmezlik...

                                                                  &nbs...

“Ekmeği bölüşür gibi bölüşeceğiz kalbimizi, kederimizi, sevincimizi, umudumuzu… Dememiş miydin?” Bir köşede üşür gibi titreyerek büzülüyor, gözlerimi kapıyordum. Yavaş yavaş başımda bir başka gecenin hayali uyanıyordu. Köşkten kaçtığım, ne yaptığımı düşünmeden bir başıma, karanlık yollara düştüğüm gece...Baygın kokulu iğde dalları ara sıra arabanın penceresinden giriyor, yüzüme, gözlerime dokunara...

Somutlaşınca erir tüm tanrıçalar... Somutlaşma sakın! Kanatlarında hüzünlü bir şarkının melodileri yankılanmalı, gözlerinden süzülen kana, aşkın tarihi yazılmalı! Somutlaşınca erir tüm tanrıçalar... Avuçlarında biriken kana iyi bak! Nasıl da kanar kalbin üzerine düşen mateme inat! Nasıl soğuk bir rüzgar çarpar da yüzüne anlamsızlaşır tüm kelimeler... Somutlaşınca erir tüm tanrıçalar... Ve cehennem...

Bu büyük kudretli gök kubbenin altında hepimiz birer zerreyiz. Uçsuz bucaksız çölde bir kum taneciği. O kadar varız. Ve dahi, o kadar yok. Bazı hakikatlere zamanla ulaşılır, bazılarını zaman unutturur. Ben bir zamanlar bildiğim en büyük hakikati unuttum. Unutmak, özgürlük... Yoksa bırakmıyor kalbini adını aldığın dil, üzerinde yürümeyi öğrendiğin toprak. Ben ne zaman kendimi Allah'ın yarattığı büt...

''...Çiçekler için, çiçeklerle çizdiğin tabloların hikayelerini ve hislerinin rengini bilirim. Huzursuz olduğunda durmadan kıpraşıp ellerinle oynamanı. Utandığın zaman saçınla oynamaya çalışıp hemen yanaklarının allaştığını bilirim. Benim hafızam senden başka kimseyi bilmez. Hatırlamaz senden başkasını böyle delice. Kabuslardan sonra sığınamaz kimseye. Bir çiçek uzatamaz. Şimdi...Seni göremiyorum,...

''Sana mektup yazacağım. Çünkü artık başka bir şey yazamıyorum. Bu konuda pek de dertli değilim doğrusunu istersen. Sen bana, belki bugüne kadar yazdığımdan başka türlü bir yazı yazmayı öğretirsin. Kendimi bir sonbahar ağacı gibi hissediyorum.  Mutlu bir sonbahar ağacıyım ben. Yere düşen yapraklarımı eğilip topluyorum. Saçıma tutuyorum. ''Bakın, yakışmış mı?'' diye soruyorum. Sonra yaprakları...