Sesli Yorumlar - İşçi Dayanışması - UİD-DER

İçinde yaşadığımız dünya büyük bir zıtlıklar sahnesiniandırıyor. Çelişkilerle yüklü bir düzende, kapitalizmde yaşıyoruz. Bu düzenhayatın her alanında çelişkiler üretiyor; bolluğun ortasında yoksunluk,ilerlemenin içinde gerileme, umudun yanında umutsuzluk büyüyor. Kendimize, çevremize, dünyamıza bakalım; sanki her şey elimizin altında, amabir o kadar da uzak! Sanki her şeye sahibiz, ama aslında hiç...

İnsanlık tarihinde nüfusun en kalabalık, kentlerin ve kent nüfusunun en yoğun, teknolojik gelişmişliğin en ileri, üretimin en hızlı, ulaşımın, iletişimin, bilgiye ulaşmanın en kolay olduğu, toplumsal zenginliğin en çok biriktiği bir çağda bulunuyoruz. Ama bu durum otomatikman aramızdaki dayanışmanın güçlendiği, hayatımızın kolaylaştığı, tüm bu ilerleme ve zenginliklerden yararlanabildiğimiz anlamı...

Ölmez otunu bilir misiniz? Çiçekleri güneş gibi parlayan sarırenkte olduğundan halk arasında güneş çiçeği ya da altın otu da derler. Toroslardaise köylüler ismini mantuvar diye bilir ve kısmet getirsin diye toplaşıpüzerine maniler söylermiş. Çünkü bu bitki sıcak ve kurak topraklarda hayatatutunabilen, hatta topraktan koparılsa bile çiçekleri dökülmeyen, susuzluktan kurusabile rengi solmayan bir bi...

Geçtiğimiz günlerde genç arkadaşlarımız trende başlarınagelen küçük bir olayı anlattılar. “Trendeyiz. Durağa yaklaşırken ayağa kalktık. Hiçbir yere tutunmadan sohbet edip şakalaşıyoruz. Trenin ani freniyle kapıyadoğru savrulduk. O sırada ihtiyar bir amca yanımıza yaklaştı. Gülümseyerek ‘bende gençken kendime güvenir, tutunmadan giderdim. Ama bak şimdi sımsıkıtutunuyorum düşmemek için. Ahh keşke, k...

“İnsanlar, siyasetçilerin ya da medyanın yalanlarını nasıloluyor da görmüyorlar?” Çoğu işçi kardeşimiz, buna benzer soruları aklından geçirmiş,sormuş ya da çevresinden duymuştur. Eğer bu soru sadece bir yakınma değilse,anlamlı ve cevap bulunması gereken bir sorudur. Çünkü içinde yaşadığımıztoplumun çoğunluğunun neden gerçekleri göremediğini anlamazsak hem yanlış kişilereöfkelenir hem de sorunun çö...

Kadın erkek işçi kardeşlerimiz, kadın erkek emekçi kardeşlerimiz, gençlerimiz 8 Mart Uluslararası Emekçi Kadınlar Günü’nü, hem Türkiye’nin hem de dünyanın ekonomik, siyasal ve toplumsal krizlerle sarsıldığı bir dönemde karşılıyoruz. İşçiler, emekçiler olarak sorunlarımız büyüyor, ağırlaşıyor. Sorunlarımız çözüm bekliyor. Ağır çalışma koşullarıyla, hayat pahalılığıyla, gelecek kaygısıyla boğuşuyoru...

Vicdan insani bir duygudur. Sözlü ya da fiziksel bir tepkiden önce, ahlaki bir alarm gibi çalışır.

Talip Apaydın "Koca Taş" adlı öyküsünde zor görünen işlerin üstesinden nasıl gelineceğini anlatır.

Gündelik yaşamımızın hay huyunu bir kenara bırakıp dünyamıza baktığımızda ne görüyoruz? Sonsuz maviliğiyle gökyüzü, altında rüzgârların okşadığı bereketli topraklar, denizler, her yerde yaşam ve yenilenme. Sınırsız bir güzellik, bereket ve zenginliktir gözlerimizin önündeki. Peki, doğanın güzelliklerinden yararlanan, sunduğu kaynakların tümüne el koyan, yağmalayan, kurutanlar kimlerdir? Sonsuz bir...

İşçi Dayanışması’nın bir önceki sayısında “Cleon’dan Spartaküs’e, Onlardan Bizlere” yazısında şöyle deni­yordu: “ Bugün insanın köleleştirilmesi, zincirlenmesi düşüncesi, ahlaken kabul edilemez ve dehşet vericidir. Fakat tarihin binlerce yıllık bir bölümünde bu, toplum­ların normaliydi.  

Filmlere, romanlara konu olan hayat hikâyeleri vardır. Ama bunlar genellikle bireysel başarı öyküleri olarak sunulur. Sadece kişinin hırsına, tutkusuna, kimseyi dinlemeden kendi bildiği yolda gitmesine bağlanır. O insanın hayatının kritik dönemlerinde karşısına çıkan insanların emeği, sabrı ve dayanışması çoğu zaman görünmez kılınır. Gelin  emeğin, sabrın, dayanışmanın, vefanın ne harika sonuçlar...

Toplumsal eşitsizlik öyle derin ki uzaydan bakınca bile görünüyor. Abartı değil, gerçek!

18. yüzyılda akıl hastalarının hareket etmelerini engel­lemek, onları zapt etmek için bir gömlek icat edildi. Kalın bir kumaştan yapılmış, kolları uzun ve arkadan bağlanarak vücudu sıkan bu gömlek “deli gömleği” ola­rak bilinir. İçinde yaşadığımız kapitalist sistem bu gömleği adeta tüm insanlığa giydirmiş durumda. Bir düşünelim,  hepimiz içinden çıkamadığımız bir sıkışmışlık hissi içinde değil miy...

Emeklilik aylığı ev kiralarını karşılamadığı için çok sayıda emekli ucuz otel odalarında yaşam savaşı veriyor. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanı Mahinur Özdemir Göktaş, bununla ilgili “bireysel tercihler, bilinçli olarak vatandaşları yanıltmak amacıyla toplumsal kriz gibi sunulmaya çalışıldı” dedi. Banyo ve tuvaleti olmayan bir odada, duş alabilmek için ek para verilmesi gereken bir otelde yaşamayı...

Okulda, hastanede, trafikte, işyerinde, evde… Toplumsal hayatın tüm alanlarında, bireysel yaşantımızda işlerimizi yürütebilmek, hayatın akışını devam ettirebilmek için organize olmak zorundayız.  Organize olmak planlama ve işbölümü yapmak, hedefler belirlemek, işleri sıraya koymak, işlerin yürütülmesi için gerekli araçları oluşturmak demektir.  Kısacası organize olmak örgütlenmek demektir.

2025’te kamu işçilerine, kamu emekçilerine son derece düşük zamlar yapıldı. Türkiye’de Cumhuriyet tarihinde ilk kez, asgari ücret açlık sınırının altında belirlendi. Emekli aylıkları 20 bin lira ile cep harçlığı seviyesinde tutuldu. MESS grup sözleşmesi kapsamındaki metal işçilerine düşük zam dayatıldı. Sermaye sınıfına, iktidardakilere sorarsanız rekabet edebilmek için, ekonomiyi düze çıkarabilme...

Bize aza kanaat ederek yaşamayı, bunu sineye çekmenin doğru olduğunu söyleyen, mücadeleyi, dayanışmayı kötüleyen, bizi birbirimize kırdırmaya çalışan egemenlerin yaşamlarını bir düşünelim. Onlar azla yetinmenin ne demek olduğunu biliyorlar mı? İşçileri daha fazla, daha da fazla sömürmekten vazgeçiyorlar mı?

Hiç düşündük mü, televizyonlar, sosyal medya, iletişim araçları neden sürekli dehşet verici haberlerle korku yayıyor? Neden toplumda bize herkesten zarar gelebileceği, babamıza bile güvenmememiz gerektiği algısı pompalanıp duruyor? Daha önemlisi neden bu dehşet verici olaylar karşısında yapılması gereken tek şeyin insanlardan daha fazla uzaklaşmak, insanlara güven duymaktan tamamen vazgeçmek olduğ...

Tarihin derinliklerinden bize ulaşan bir ses vardır: Zincirleri parçalayanların, zulme karşı dimdik duranların, susmayanların sesi…  İnsanlık tarihi, zulme ve sömürüye karşı sayısız başkaldırının tanığıdır. Bu başkaldırılar her seferinde bir yol açtı, geleceğe bir not bıraktı. O notları okuyup kendinden öncekilerin izinden yürüyenler ise geleceğe uzanan yolu temizledi, hedefi daha da belirginleşti...

Örgütlü mücadelenin içinde nefes alıp veren insanın ciğerleri de yüreği de zihni de büyür, ferahlar. Kapitalizmin kirlerinden inatla arınmak isteyenlerin yanında olmak, omuz başında yalnız olmadığını hissettirecek bir ses duymak güven verir insana. Doğru yol arkadaşlarıyla yürüyen insan atacağı adımdan, gideceği yoldan da korkmaz, kulaç atacağı denizden de. Kendini yeniden inşa eder. O zaman deniz...

Yeni bir yıla girerken herkesin dileği sağlıklı, mutlu, huzurlu bir yaşamdır. Ama isteklerimizle yaşadıklarımız ne yazık ki birbiriyle uyuşmuyor. Hatta aradaki fark son yıllarda giderek açılıyor. Geldiğimiz durumu şöyle özetleyebiliriz:

İtalyan yazar Ignazio Silone, 1933’te bir roman yazarak Fontamara adlı küçük bir İtalyan köyünde şahit olduğu olayları anlatır. Roman mizahi bir dille yazılsa da esasında faşizmin kötülüklerini anlatmaktadır. Bazen kahkahalarla bazen köylülerin durumuna üzülerek okuduğumuz satırlarda anlatılanlar aslında Türkiye’de yaşadıklarımıza şaşırtıcı biçimde benzerdir. 

Görünen köy kılavuz istemez, iktidarın ve sermaye sınıfının saldırılarının yaratacağı sonuçlar da kılavuz istemiyor. Tam da beklediğimiz gibi  zorlu geçen 2025’i geride bırakmaya hazırlanıyoruz ve 2026’nın çok daha zorlu bir yıl olacağı konusunda en ufak bir şüphemiz yok.

Dünya haritasını elimize alsak ve parmağımızı rastgele bir ülkenin üzerine koysak, o ülkede tıpkı bizim gibi gece gündüz çalışan, üreten işçilerin durumuna baksak, aynı bizim gibi nice sorunla boğuştuklarını görürüz. O ülkenin işçi sınıfı ile kâr hırsıyla yanıp tutuşan sermaye sınıfı arasında büyüyen eşitsizliği görürüz. 

Patronlar, işçileri düşük ücretler vererek en ağır koşullarda çalıştırır, insan sağlığına zarar veren ürünler ürettirir, o ürünlerin hammaddesini doğayı talan ederek elde ederler.