Sen o kız değil misin?

Esin ile kaldığımız yerden devam ediyoruz!

Bantmag'de bir içerik üreticisi olan sevgili konuğum Esin ile bir araya gelerek birbirimizden aldığımız cesaret ile insanın kendi cinselliğini keşfetmesi hakkında konuştuğumuz bölümümüzün ilk partına hoş geldiniz. Tabuların yıkılmasını beklemektense yıkımında rol oynamak için mikrofon karşısına geçtiğimiz ve cinselliği konuşarak normalize etmeye çalıştığımız bu bölüm ile ilgili düşüncelerinizi bek...

ama yine de konuşuyorum. 2 yaşına girdik, kutlu olsun. 

Yolun tadına varınca varmak insana ağır geliyormuş. Ama ya dönmek istediğin yerden hiç gitmediysen? İkinci sezonumuza hoş geldiniz o kızlar, o erkekler, o her kimse o olanlar. İyi dinlemeler. 

inanın bilmiyorum ama iyi ki ister

Kendi içindeki çocuğun ebeveyni olanlara gelsin. Gurur duyuyorum sizinle. 

Bana pot kırın ve onu nasıl bir bölüme çeviriyorum izleyin. Son podcast bükününüz bu bölümde male gaze'i konuşuyor, biz mi yetersiziz yoksa hakikaten karşımızdaki nasıl takdir edeceğini mi bilmiyor sorularını ele alıyor. Mutlu pazarlarınızın eşlikçisi 39.bölüm karşınızda. c u 

Hayatını daydreaming ile geçiren lokal podcasterınız bu bölümde eski sevgiliyle ilk karşılaşmayı anlatıyor. Risk budur.  Music from Uppbeat License code: CMS0JSEHFJ29E8RX

Durmanın ilerlemenin bir parçası olduğunu fark edip, bazen duraksamayı ve hiçbir şey yapmamayı normalize ettiğim 35.bölüm ile nihayet karşınızdayım. Gelin hiçbir şey yapmayacağınız bir 30 dakikada, ben arkada çene çalayım. Siz çayınızı kahvenizi alın. O kız geri geldi.  Music from Uppbeat (free for Creators!): All Good Folks-Wake Me Up License code: MHOJ4SDQTVQGXF2B

hayatın yürüyen bi yol değil, koşu bandı gibi olmasının dilemması: hareket etmediğin an yere kapaklanacak olmamız galiba. 34.bölüm karşınızda, iyi dinlemeler <3 Music from Uppbeat: https://uppbeat.io/t/color-parade/commodus License code: YGFVYYOHB5YBYOFB

Sizden gelen soruları yanıtladığım "her jenerasyona bir güzin abla lazım"ın ilk bölümü karşınızda. Devamında görüşürüz! Bana yazmaktan çekinmeyin ve Wiser'daki kürasyonlarım için takipte kalın!  Music from Uppbeat: https://uppbeat.io/t/jonny-boyle/easy-does-it License code: EY6SSTPZ8COUJQDC

Sevgili konuğum Eda ile iki küçük balık olarak koca denizleri konuştuk. Hayatta kalmak ile yaşamak arasındaki farkı, dış dünyanın canavarlığını ve bizi içine alan her şeyi sesli düşündüğümüz 33.bölüm huzurlarınızda. Durgun denizler güzel ama dalgaların keyfi ayrı olmasa sörf tahtası icat edilmezdi herhalde. İyi dinlemeler o kızlar <3 Music from Uppbeat: https://uppbeat.io/t/northwestern/only-yo...

işe gitmek, sınava girmek ve belki de hayatımızın aşkıyla bir kahve içmek için dünyanın zaman dilimine uymamız gerekiyor olabilir. ama insanın kendisi için yapacağı şeylerin başlangıcını yeni bir yıla dayandırmasını reddediyorum. bu bölüm, isyanımın göstergesi olarak 2021'de kalmayı tercih ederek sizlere sesleniyorum. geçtiğimiz yıl o kadar da geçmişte sayılmaz. iyi dinlemeler <3 credit: nightm...

her şey biter. arkadaşlıklar da. artık üzerine konuşma vaktimiz geldi. kahvenizi demleyin ve arkanıza yaslanın. arkadaş olarak görülmeyi rafa kaldırıyoruz. sıra artık arkadaş olarak görmediklerimizde.  şarkı: I Love You So - The Walters

hayatın içinden 10 dakika, mutfakta bir kahve demleme seansında aklımda geçenlerle kulağınıza misafir olmaya geldim. bardağa dolu ya da boş tarafından bakmak bir tercih elbette, bardak kahveyle dolu olduğu sürece hiç dert değil. iyi dinlemeler <3

red flag görmekten cumhuriyet bayramı kutlamasına dönen hayatlarımızdan sizlere ders niteliğinde bir kuple sunduğumuz "sen o erkek değilsin"de, konuklarım idil ve irem ile kendi perspektifimizden kaçınılması gereken erkekleri konuştuk. kalem kağıtları çıkarın, tarihi not düşün. artık ipleri elimize alma zamanı geldi. 

"ya biz eurovisionda harbiden hakkımızı yediler mi? edis yeni tarkan mı? hande mi demet mi?" bu bölüm konuğum anıl ile 90'ları ucundan yakalamış 2 genç olarak "nerede o eski türkçe pop" naraları ile müzik camiasına kesinlikle yön vermeyen ama bizi çok eğlendiren bir bölüm kaydettik. kulağınıza ve türkçe popa sağlık. <3 

1 sene önce bugün konuşmaya başladım ve hiç susmadım. iyi ki doğduk. <3 ending credit: ketsa-fireclub 

hiç ummadığım bir iç konuşmayı "belki buradan kendime bir öğreti çıkarırım" umuduyla kaydedişim bu bölüme dönüştü. kendime aldığım notlar, çıkardığım dersler paylaştıkça artar mı yoksa bütün bunlar duyulma ihtiyacı mı bilinmez ancak karşınızda 1 yıl sonra dahi aynı şeyleri hisseden o kızın 36 dakikalık monoloğu. çaylar kahveler demlensin ve başlamadan önce manifesto tekrarlansın: "gerilemek ilerle...

büyüyünce ne olacaksınlar'dan oku da büyük insan ol'lara kadar uzun bir yol var üniversiteye uzanan. kazanmak gibi adlandırılacak kadar büyük bir ödül mü bilinmez ama kazandıktan sonrasını kimse konuşmuyor. anlatıldığı kadar ütopik mi, harbi kendimizi buluyor muyuz ya da kayıplar veriyor muyuz uzun uzun konuştum sizinle. üniversiteden yeni mezun olarak 4 senemi gözümün önünden geçirdiğim 25.bölüm...

Güya bu bölümde kendimi kabul etmek üzerine konuşacaktım. Olduğumuz gibi çok güzeliz falan diye yaşam koçluğu yapacaktım. Ne mi engel oldu? Kendimi olduğum gibi kabul edemeyişim. Madem öyle, reddetmek kabul etmenin yarısıdır dedim. Kabul etmek ya da etmemek, işte bütün mesele bu dedim. Karşınızda 24.bölüm ve kendini kabul edememiş ve etmeyi başarmış iki ayrı Simay. İyi dinlemeler sevgili o kızlar....

Çıkışımın inanılmaz duygusal olduğu ülkeye geri dönüşüme çok az kalmışken, üstelik duygusallık seviyesinde hiçbir azalma olmayacağına çok da eminken bildiğim en iyi şeyi yapmaya karar verdim: konuşmaya. 23.bölümde, 25 gün sonra bitecek olan İtalya maceramın beni yalnızca aşina olduğum bir şehre değil, hayatımın hiç bilmediğim bir evresine bırakacak olmasını konuştum. Kaygılar, "ben ne olucam şimdi...

yolda olmak, varmaktan daha kıymetliymiş. bu yüzdendir ki kısa bir moladan önce bu yolcuğun tadını çıkarmak adına sondan bir öncenin bölümüyle karşınızdayım bu kez. 3 ay doldurmuşuz birlikte bambaşka bir ülkede. kutlamak için yine bir aradayız. bu bölümde attığımız adımları, aştığımız duvarları ve bir o kadar da ördüklerimizi konuştum. çayı kahveyi kapın, bizim için de dünya için de büyük adımlar...

bazen kat edilen yollardan sonra nihai bir manzara yerine kapalı kapılara ya da yüksek duvarlara tosladığımız anlar vardır. ancak bazı duvarlar aşılır, o kapılar da açılır elbet. bazen çıkmaz sokak yoktur da erken pes edenler vardır diyebiliriz o halde. gençliğimiz hala buralarda bir yerlerdeyken kendimiz için kendi başımıza yaşamayı ve kendi bencilliğimiz için bazı duvarları aşmamız lazım gibi. o...

hayat, bütünüyle kocaman bi yapbozmuş da biz de bunun küçük parçalarıymışız gibi; belki biraz pollyanna tesellisi dolu bi bölüm. kendimize bi yer mi arıyoruz, yer bulursak mı illa var olduğumuzu kabul ediyoruz? birileri olmadan olmuyor mu bu işler, birileri varsa da o "perfect match" nerede? saklandığı yerden çıksa mı artık? büssürü soruyu yine yanıtlayamadığım ama bir yerlerde birilerinin olduğun...