Segðu mér

Hlín Helga rifjar upp þegar hún ásamt fjölskyldu sinni bjó í bát í Stokkhólmi á meðan hún kenndi upplifunarhönnun. Einnig var talað um HönnunarMars sem haldin verður undir þemanu Uppsretta og hennir fylgir kynngimagnaður kraftur upphafsins, gleði og glens um alla borg.

Jonni ætlaði að útskrifast nú í vor úr LHÍ en fékk stórt hlutverk í sjónvarpsþáttum og þarf því að fresta útskrift, Hann segir einnig frá litlu dóttur sinni sem greindist með stórt heilaæxli þegar hún var aðeins 2 mánaða gömul. Henni líður vel í dag en Jonni talar um óttan og hræðsluna og hvernig hann ásamt eiginkonu sinni tók á því.

Andrean er dansari hjá Íslenska dansflokknum og segir frá hringum Orfeusar og leið hans sjálfs í listinni.

Gróa greindist með brjóstakrabbamein árið 2007 og í framhaldi af því ákváðu hún og vinkonur hennar að safna fyrir nýrri leitarvél fyrir Lanspítalann. Þá fór boltinn að rúlla og þær hafa í gegnum árin safnað tæpum milljarð sem þær hafa gefið til góðgerðamála. Í dag ætla þær að safna fyrir Kvennaathvarfið.

Kristinn segir frá því þegar hann 24 ára gamall eignaðist dreng með downs heilkenni,

Unnur Elísabet hefur verið skíthrædd í 40, hrædd við myrkirð, vindkviður og stundum eplabita. En nú er komið gott. Hún segir frá sýningunni Skíthrædd í Þjóðleikhúskjallaranum þar sem hún fer yfir það sem hefur hamlað henni mest í lífinu.

Sæunn segir frá lífi sínu, flakkinu, hvernig það gengur að gera langtímaplön. Hún býr ásamt fjölskyldu sinni á Siglufirði og var að skrifa sína fyrstu skáldsögðu, þar sem fléttast saman líf og örlög tveggja kvenna á ólíkum tímum.

Agnes segir frá Gunnjónu og Blómunum á þakinu ,, Lína Langsokkur kemur við sögu og ævintýralegt ferðalag með sýninguna Á eigin fótum til Japans.

Margrét segir frá frumkvæði kvenna í íslenskri myndlist á 9.áratugnum.

Einar Falur ljósmyndari hefur rannsakað og skrifað um ljósmyndir Sigfúsar Eymundssonar árum saman. Hann segir að samstarfið við dauðann listamann gangi sérlega vel.

Lífið breyttist skyndilega þegar leikarinn Jakob greindist með eistnakrabbamein. Berglind Alda kærastan hans, var honum stoð og stytta en hún sjálf misst ástvin stuttu áður. þau segja leiklistina hafa haldið sér gangandi, en þauleika bæði í söngleiknum Stormi á stóra sviðinu í Þjóðleikhúsinu.

Sara Dögg sérfræðingur hjá Vinnumálasstofnun segir frá verkefni þar sem unnið er með atvinnuþáttöku fólks sem hefur ekki fulla starfsgetu.

Anna er framkvæmdastjóri Endó samtakanna og segir frá sjúkdómnum, en samtökin veita stuðning og uppfræða samfélagið um sjúkdóminn og stuðla að auknum skilningi og bættri heilbrigðisþjónustu fyrir það fók sem við hann glímir.

Mæðurnar Jóhanna Lind og Steinunn Dögg segja frá þeirri reynslu að missa börn.

Hanna Dóra segir frá lífi síniu í Berín þar sem hún lærði söng og starfaði og bjó í 21 ár. Í dag er hún prófessor í Listaháskóla Íslands en hefur einnig mikið að gera í söngnum.

Lýda Ósk segir það mikilvægt að sinna því sem skiptir máli, og það þarf rými fyrir mennskuna í samfélaginu.

Sigríður er formaður Blaðamannafélags Íslands.

Anna Hildur er fyrsta konan sem starfar sem formaður SÁÁ.

Sinfóníuhljómsveit Íslands heldur upp á 75 ára afmælið og Guðni segir frá því hvað verður boðið upp á.

Systkinabörnin Elísabet og Ragnar rifja upp fjölskylduveislur. Einnig ræða þau um leiksýninguna Innkaupapokinn sem er vefur sem leikhópurin Kriðbleir spinnur umhverfis veröld Elísabetar og leikrit hennar "Mundu töfrana"

Arna býr að sérkennilegri lífsreynslu en alvarleg veikindi í æsku settu svip sinn á líf hennar og þegar hún lítur til baka var leitin aðplöntumiðuðu mataræði ákveðið haldreipi sem hún þurfti til að tengjast náttúrunni og sjálfri sér á ný. Hún segir frá veikindunum sínum og nýrri matreiðslubók sem hún var að skrifa.

Unnur Gunnarsdóttir ræðir hugvíkkandi efni, en eftir að hún prófaði það hefur líf hennar gjörbreyst, Hún segir frá þessu ferðalagi sínu eins og hún kýs að kalla það.

Hildigunnur Birgisdóttir fór fyrir hönd Íslands á Feneyjartvíæringinn í fyrra og er núna að sýna verkið í Listsafni Íslands.

Þorvaldur er rithöfundur, bókmenntaritstjóri og aktivisti í baráttu hinsegins fólks. Hann veiktist 26 ára gamall og læknar óttuðust að hann yrði blindur. Þegar hann reis úr rekkju með sjón á öðru auga ákvað hann að horfast í augu við sjálfan sig. Hann kom út úr skápnum og stóð í stormi með félgöum í baráttunni.

Hrafnhildur segir að heimildarmyndir geta auðveldlega verið öflugt pólitískt hreyfiafl. Hún segir frá heimildarmyndinni sinni um kvennafrídaginn 1975.