روزها در راه

قسمت ۶۰ | نام سلام به دوستانشصتمین نمره «روزها در راه» شاید دشوارترین و ارزشمندترین قسمت ما تا اینجای کار باشد؛ یا حتی تا خاتمه‌ی کار.این نمره چکیده‌ی تاملات و تلاش‌های فکری نویسنده‌ی ما شاهرخ مسکوب پس سال‌ها تامل و مداقه در شاهنامه و فکر و ادب فارسی است که در بزنگاهی در سال‌های میانسالی از سینه او جوشیده و ناب‌ترین مفاهیم را بر قلم او روان ساخته است. ناگفته پیداست که چه دشوار بود خواندن و ادا کرد...

قسمت ۵۹ | روز واقعه هر چه پیش‌تر می‌روم تنهاتر می‌شوم. گمان می‌کنم به «روز واقعه» باید خودم جنازه‌ام را به گورستان برسانم. راستی مرده‌ای که جنازه خودش را به دوش بکشد چه منظره‌ی عجیبی دارد! غریب ... بیگانه ... کوه چه خواب سنگین ساکتی دارد انگار هرگز بیدار نمی‌شود; حتی در عالم خیال دیگرکارهای موسسه فرهنگی «همیشه درمیان» برای دوست‌دارن فرهنگ و ایران؛   پادپخش هان پادپخش روزها در راه پادپخش مضمون پادپ...

قسمت ۵۸ | مهره سرخ دارم می‌روم تهران.من که آرزو می‌کردم قلبم به سبکی کوهستان باشد، حالا به سنگینی کوه است. غصه می‌خورم. نمی‌دانم چرا از همه چیز غصه می‌خورم. دلم‌ می‌لرزد.. ___ دیگرکارهای موسسه فرهنگی «همیشه درمیان» برای دوست‌دارن فرهنگ و ایران؛   پادپخش هان پادپخش روزها در راه پادپخش مضمون پادپخش بیدار پادپخش رادیو بتهوون پادپخش چشم بندان پادپخش ثانیه‌ها پادپخش رادیو فراهم پادپخش خورشید پادپخش زنا...

قسمت ۵۷ | لاکپشتِ پیر نیما دیشب مرد. دو بعد از نیمه‌شب. ساعت دو و ده دقیقه بود که درِ خانه را سخت کوبیدند. خیال کردم میرآب آمده است آب بدهد، ولی صدای دختر کلفَتِ‌شان که از پشت در بلند شد، داد می‌زد که قضیه از چه قرار است. وقتی رسیدم، زنش چشم‌هایش را هم بسته بود. عر می‌زد. به زحمت او را به اطاق دیگر برده‌ام و دراز رو به قبله‌اش کرده‌ام و قرآنی پیدا کردم و یک ساعتی تنها بودم و زنش را فرستادم خانه‌ی...

قسمت ۵۶ | نالهٔ مرغ سحر اندیشه‌ی تجدد و امید به دگرگونی اجتماعی، که انقلاب مشروطیت پیامد و خود بزرگترین انگیزه‌ٔ آن بود، پس از نخستین جنگ جهانی و در چند سال کوتاه غروب قاجاریه و طلوع پهلوی ـ در فرهنگ ما نیز مانند سیاست ـ تحولی ناگهانی و ژرف پدید آورد. در این زمینه می‌توان عوض شدن نقش اجتماعی شاعر و نویسنده و ادبیات، پیشی گرفتن اهمیت و کاربرد نثر بر شعر، تغییر محتوا و شکل، و به طور کلی دید آثار ادب...

قسمت ۵۵ | تنبلی با پشتکار چهره دنیا دارد به کلی عوض می‌شود و از زیر آوار فروریخته سر می‌کشد و بیرون می‌آید باز همان دنیای همیشگی با روش‌های تازه، اما نه به آن سختی و خشونت امکان ناپذیر؟    دیگرکارهای موسسه فرهنگی «همیشه درمیان» برای دوست‌دارن فرهنگ و ایران؛   پادپخش هان پادپخش روزها در راه پادپخش مضمون پادپخش بیدار پادپخش رادیو بتهوون پادپخش چشم بندان پادپخش ثانیه‌ها پادپخش رادیو فراهم پادپخش خورش...

قسمت ۵۴ | آمدند و رنج بردند و رفتند چیزی که عوض نمی‌شود «هم حسی » است. برخو‌رد و پیوند دو حال یکسان، یگانگی یا همانندی در حسیات! همین در میزانی گسترده‌تر، همگانی‌تر، در آمیختگی با تاریخ، روحیات، سرزمین و یادگار، همان ناپیدای حاضر که ماوای جان است.مفهوم میهن؟ این که در یک‌جای معین آرزوی دیدار یک‌دیگر را داشته باشیم به آن «جا» ویژگی یگانه‌ای می‌دهد، آن را به صورت ماوای حس و روح ما در می‌آورد، به آن...

قسمت ۵۳ | دیدار با شاه در این شرایط کارکردن، جان کندن است. فکرِ پریشانِ در هم ریخته مثل آب در دستهایم بند نمی‌شود. گاه دلم می‌خواهد بخوابم و بیدار نشوم، ولی آرامشی که آدم به آن آگاه نباشد، چه لطفی دارد؟   دیگرکارهای موسسه فرهنگی «همیشه درمیان» برای دوست‌دارن فرهنگ و ایران؛   پادپخش هان پادپخش روزها در راه پادپخش مضمون پادپخش بیدار پادپخش رادیو بتهوون پادپخش چشم بندان پادپخش ثانیه‌ها پادپخش رادیو ف...

قسمت ۵۲ | خواب و خاموشی پرشور بودم و بی‌آرام. مرد خطر، در کار خطیر دگرگون کردن دنیا. اما حالا! از آن ایمان نه فقط بریدم بلکه بیزار شدم، دنیایی که آرزو می‌کردم، این شد، مثل چاه خشکیده‌ای در خود تپیده‌ام… دیگرکارهای موسسه فرهنگی «همیشه درمیان» برای دوست‌دارن فرهنگ و ایران؛   پادپخش هان پادپخش روزها در راه پادپخش مضمون پادپخش بیدار پادپخش رادیو بتهوون پادپخش چشم بندان پادپخش ثانیه‌ها پادپخش رادیو فرا...

قسمت ۵۱ | کوزه‌ی شکسته و دستِ خالی نمره پنجاه و یکم پادپخش روزها در راه و شروع فصل چهارم را با یاد ایران و آرزوی روزهای بهتر برای مردم و میهنمان آغاز می کنیم. در این نمره بعد از ده سال آقای نویسنده به کشوری بر می گردد که روزها سخت و خونین ترورهای سال شصت و روزهای مهیب جنگ هشت ساله و تحریم همه جانبه رو از سر گذرانده...    دیگرکارهای موسسه فرهنگی «همیشه درمیان» برای دوست‌دارن فرهنگ و ایران؛   پادپخش...

چاووش فصل چهارم     دیگرکارهای موسسه فرهنگی «همیشه درمیان» برای دوست‌دارن فرهنگ و ایران؛   پادپخش هان پادپخش روزها در راه پادپخش مضمون پادپخش بیدار پادپخش رادیو بتهوون پادپخش چشم بندان پادپخش ثانیه‌ها پادپخش رادیو فراهم پادپخش خورشید پادپخش زنان   @HamisheDarMiyan نشانی حمايت مالى پادكست روزها در راه اینستاگرام "رسانه همیشه در میان " تلگرام "رسانه همیشه درمیان "   ------- هدیه‌ی شما شنوندگان پادکس...

قسمت ۵۰ | دردِ دانست ننمره پنجاهم روزها در راه واپسین شماره از فصل سوم پادپخش ماست و به روزانه‌های مرداد و شهریور 1369 می پردازد. در فصل چهارم - که از چند روز دیگر آغازش می‌کنیم - آقای نویسنده پس از سال‌ها دوری از ایران به میهن بازمی‌گردد و از دیده‌ها و احوال کشور می‌نویسد 07:20  آن‌چه اندروهم ناید، آن! 13:35  حکایتی‌ست که از روزگار هجران کرد! 16:15  سوگ سیاووش 24:18  جشنواره ادینبورگ 36:05  بیمار...

قسمت ۴۹ | امید به رستگاری  بعد از مدت‌ها فکر کردن و نقشه کشیدن و خواندن و به خاطر آوردن، چند روزی است دست به قلم برده‌ام. آنچه در آمده ، مایوس کننده است. ولی ادامه می‌دهم. ادامه می‌دهم باید به یک جایی برسد باید دستم به تخته پاره‌ای بند شود دیگرکارهای موسسه فرهنگی «همیشه درمیان» برای دوست‌دارن فرهنگ و ایران؛   پادپخش هان پادپخش روزها در راه پادپخش مضمون پادپخش بیدار پادپخش رادیو بتهوون پادپخش چشم ب...

قسمت ۴۸ | کمونیست‌هایِ اصلاح‌طلب دارم نفس می‌کشم، کمی سبک و آزادتر از یکی دو ماه گذشته. می‌خواهم خودم را بسازم. سعی می‌کنم، اما هنوز نتوانسته‌ام.هنوز از غبار مرده‌ی اخیر روحم را نَشُسته‌ام؛ روحم را که به سرنوشت خانه‌ی متروکی دچار شده. از این گذشته ترس! ترس از شروع، همان ترس و دلهره‌ی همیشگی… 03:23  دریغ است ایران که ویران شود 11:40  به سنگینی سرب 13:40  نعمت فراموشی 16:40  امیدِ مبهم 19:10  خیالِ...

قسمت ۴۷ |  حرف زدن با سایه در من بی‌تفا‌وتی ناراحت کننده‌ای دارد بیدار می‌شود و مثل مرداب بالا می‌آید و عشق را .آن حس زیبا و بی‌آرامی را که در من بود، کم‌کم بیهوش و فلج می‌کند  نمی‌دانم چرا این‌ها را می‌نویسم.خنده‌دار نیست که آدم با خودش درددل کند؟ مثل مردی که با سایه خودش صحبت می‌کند؟ 08:40 پياله اول و بدمستى 10:50  اشتباه پشت اشتباه! 14:20 روح در بهشت، تن در دوزخ  18:40  انتظارِ ملال‌آور 27:10  ...

قسمت ۴۶ | صبح‌ها در راه چگونه می‌توان مردِ زمانِ خود بود؟ مگر نه اینکه هر اکنونی تا آنجا زمان حال است که پیش درآمد آینده باشد و گرنه سنگواره، هنوز سنگ نشده‌ی گذشته است که به زودی زیر آوار فراموشی در یکی از لایه‌های زمان به خاک سپرده می‌شود   دیگرکارهای موسسه فرهنگی «همیشه درمیان» برای دوست‌دارن فرهنگ و ایران؛   پادپخش هان پادپخش روزها در راه پادپخش مضمون پادپخش بیدار پادپخش رادیو بتهوون پادپخش چشم...

قسمت ۴۵ | ای خجسته آزادی! این روزها میل نوشتن وجود دارد، اما حس نوشتن وجود ندارد.فکرهایی هست که هنوز در سر جا دارد، به قلب نرسیده و همراه خون در رگها ندویده ، در گوشت تنم حس نمی‌کنمشان، دردناک نیستند و پوست تن را نمی‌شکافند. یک وقتی حسیاتم مثل دامنه‌های البرز بود با سنگ‌های سخت، دیواره‌های بلند، دره و جویبار شتابزده، نسیم خنک و آفتابِ بلندِ نشسته بر قله.اما حالا! این روزها حسیاتم را  مثل دشت ورامی...

قسمت ۴۴ |  تهرانِ خاکستری رنگ‌ تهران خاکستری، سیاه و گرد و ‌غبار است.فرسوده‌ی‌ مرده‌، بی‌خنده.آقاجون! تو خیابان آدم دار می‌زنن! تو‌ میدون چرثقیل میارن و آدم…می‌فهمی یعنی چی؟ می‌فهمی؟ 03:25  صدای بهشتی 08:32  نطقِ غرّا 12:00  هرزه گردِ محزون 14:00  وجود ما معمائیست 16:35  ریاست‌جوی رعنا 20:42  قاتلِ شهید 29:04  آه از این جور و تطاول 37:00  عيد مصنوعى 41:40  درمانِ دردهای بی‌درمان 50:55  تشریفاتِ خر...

قسمت ۴۳ |  رزمگاهِ دکان‌داری از همه چیز خالی شده‌ام. نه خوشحالم نه بدحال، نه شاد، نه غمگین و نه امیدوار یا نومید. رخوتی اندروا، بی‌گذشته و آینده، سکونی بی‌زمان و بی‌مکان، معلق در هیچ. همراه با نوعی آگاهی خوابزده به وجود خود، خوابی بدون رویا، با چشم‌های باز.آیا از این بدتر هم ممکن است؟ به نظر می‌آید که هست. وای به روزهای دیگر دیگرکارهای موسسه فرهنگی «همیشه درمیان» برای دوست‌دارن فرهنگ و ایران؛   پا...

قسمت ۴۲ |  آقا ننه بگیرشزمان در هوای خاموش معلق مانده،گاه گاه نسیم جابه‌جایش می‌کند. درخت‌های کهن کُنده‌ها را مثل چنگک سخت در دل خاک فرو کرده‌اند. ولی تنه و شاخه به طرف آسمان قد کشیده، با سماجت دردناکی از دل خودشان بالا آمده‌اند. اما سرشاخه‌ها برگشته‌اند؛ به طرف خاک...03:29  حماقت آدمیزاد 12:56  جنگ جنگ تا پیروزی 15:30 گربه رقصانی 18:30  آهِ زندانی این دام بسی بشنودیم 22:55  ایران این روزها 24:35...

قسمت ۴۱  | برای نجات دخترها، باز خرید آن‌هامن هم به فکر ایران افتادم.به فکر کوه و آفتاب. کوهی که می‌خواست به آفتاب برسد و آفتابی که روی کوه لمیده بود و هوس عشقبازی در کوه که آنوقت‌ها همیشه سر می‌کشید و ناچار همیشه سرکوب می‌شد.عشقبازی در سبکی آفتاب و سنگینی کوه؛ در شفافیت نور و  کدری سنگ و در آمیختن با هر دو و از یاد بردن خود و یکی شدن با آن‌ها؛ روی بلندی، در پناه و تکیه به استواری کوهستان و پیش چش...

قسمت 40 | وای به وقتی که مظلوم،ظالم بشود از آن چیزی که وحشت می‌کنم و مهره پشتم یخ می‌زند این خلق و خوی ماست.چرا اینجوری شده‌ایم؟ چرا اینجوری هستیم؟ مردمی که به اینجا برسند آیا می‌توانند به عنوان یک ملت زنده بمانند؟ دیوانگان گرسنه‌ایم؟ مشتی دیوانه…آدميزاد چيز عجيبى است، لايه‌ای از اخلاق، آیین و آداب، تمدن، نهادهای اجتماعی ؛آن زیر آتشفشانی از غرایز درنده بهیمی.امان از وقتی که آن لایه را پس بزنند و ا...

قسمت ٣۹ | وای به وقتی که ستم باشه و ستمکار پیدا نباشه  به یاد «ایوب» هستم که یهوه روحش را در حصار گرفته بود و با تیرهای زهرآگین جانش را می‌آزارد،  دست سنگین خدا بر او فرود آمده و استخوان‌هایش را خرد و خاکستر کرده بود و او فریاد می‌کشید و به خدای خودش کفر می‌گفت و از ستمی که می‌دید به ستمکار پناه می‌برد. وای به وقتی که ستم باشه و ستمکار پیدا نباشه. دیگرکارهای موسسه فرهنگی «همیشه درمیان» برای دوست‌د...

قسمت ۳۸ | اگر می‌فهميديم چی به سرمان آمده حالم تاریک است، بد نیست، دردناک، غمزده یا چیزی از این نوع نیست، کدر است. روحم ‌در دلم جا دارد و فضای دلم بسته و خفه است. روحم در گودال افتاده و تقلا می‌کند که بیرون بیاید و آسمان باز را نگاه کند. روی کوه، دیدِ دور، تپه و ماهور و منظره متنوع چشم‌اندازِ آرزوی روحِ من است. اما در گودال زمانش به انتظار می‌گذرد و انتظارش تاریک است. 01:10  ایزدِ دوزخ 03:35  فصلِ...

قسمت ٣۷ | چه بودی اگر نبودمی   بدبختی ما در ايران به طرز مرگباری دارد مرا ويران می‌كند. مثل گردباد و طوفان، نه، درست نيست، مثل خوره نرم و آهسته دارد روح مرا می‌جود و تفاله‌اش را تف می‌كند. بايد از سيل حادثه كناره كنم‌، از چاه خود بيرون بيايم و افسارم را به دست بگيرم. اين كار را می‌كنم دیگرکارهای موسسه فرهنگی «همیشه درمیان» برای دوست‌دارن فرهنگ و ایران؛   پادپخش هان پادپخش روزها در راه پادپخش مضمون...