Rosyjska agresja na Ukrainę

Do Radwanowic przyjechali pierwsi uchodźcy z Ukrainy. Fundacja im. Brata Alberta przyjęła trzy kobiety i dziesięcioro dzieci ze Lwowa. Ich podróż do granicy ukraińsko-polskiej trwała osiemdziesiąt godzin.

Wojna w Ukrainie spowodowała, że wiele osób zaczęło zastanawiać się czy zna  zasady zachowania się w sytuacji zagrożenia? W ostatnim czasie wielu młodych ludzi postanowiło przejść podstawowe szkolenia z  podstaw bronioznawstwa i medycyny pola walki.

Przemyśl i Medyka, to miejscowości, gdzie w tej chwili przyjmuje się najwięcej uchodźców z Ukrainy. To jest kilkadziesiąt tysięcy ludzi każdego dnia!

Dzień 24 lutego zaznaczył się w życiu każdego z nas, ale najdotkliwiej wpłynął na tych, dla których Ukraina jest ojczyzną. W reportażu tym ujrzymy wydarzenia z ostatnich dni przez ich oczy. Jak zmieniło się ich życie od momentu wybuchu wojny? Jak sobie radzą z rozłąką z najbliższymi? Jakie żywią nadzieje, a jakie są ich obawy?

Anna i Igor są Polakami urodzonymi we Lwowie. Ich rodziny żyją tam od wielu pokoleń. On pracuje w pałacu młodzieży – prowadzi zajęcia z dziećmi. 

To miał być jeden z wielu reporterskich wyjazdów. Nasza zawodowa codzienność. O przeżyciach ludzi w czasie wojny nagrywaliśmy już nie jedną audycję. Ale nigdy z bliska.

Autorzy reportażu - Katarzyna Michalak, Tomasz Najda i Agnieszka Czyżewska-Jacquemet - odwiedzili Dołhobyczów, Zosin, Horodło i Hrubieszów. Rozmawiali z włodarzami, urzędnikami, dyrektorami placówek kulturalno-oświatowych, duchownymi i mieszkańcami.

Jeszcze niedawno dworzec jak każdy inny, miejsce, z którego wyjeżdżamy w kolejną podróż albo z niej wracamy. Dzisiaj miejsce pomocy. Miejsce łez i smutku i szczęścia. 

Od kilku lat prowadza sklep z warzywami i owocami, są tam tez ukraińskie specjały. Już nie sprzedają pierogów ruskich, teraz są ukraińskie i wiejskie, które znikają od razu. Od tygodnia oprócz skrzynek z owocami, stoją pudełka z darami dla matek z dziećmi z Ukrainy. Te dary po zakończonej pracy rozwożą.

Cała Polska pomaga uchodźcom - nie tylko na granicy, ale także lokalnie. W pomoc oprócz Polaków włączają się także Ukraińcy. Wśród nich jest Jewgienija z Charkowa. Wspiera swoich rodaków wspólnie z piotrkowską grupą "Widzialnej Ręki". Organizuje dla nich pomoc.

Jedni uchodźcy przyjeżdżają do Polski w ciemno, nie mają tu nikogo. Wysiadają na dworcach kolejowych i autobusowych. Wolontariusze pomagają im znaleźć nocleg. Inni jadą bezpośrednio do swoich bliskich mieszkających i pracujących w Polsce. Wszyscy chcą zacząć od nowa, z dala od bomb i bestialstwa wojny.

Julia mieszka w Kijowie. Właściwie mieszkała, bo kilka dni temu udało się jej stamtąd uciec. Mówi, że z Kijowa ucieka teraz tak wiele osób, że trudno nawet dostać się do pociągów.

8 marca przypada Międzynarodowy Dzień Kobiet. Powinien być szczęśliwy i radosny, ale trwa wojna na Ukrainie. Kilkaset tysięcy kobiet z dziećmi musiało uciekać ze swojego kraju i w momencie przekroczenia granicy całe ich życie legło w gruzach: stały się uchodźczyniami. Większość z nich ma ze sobą tylko to, co zmieściło się w jednej walizce, całe swoje dostatnie życie zostawiły za sobą.

Ponad milion osób. Według danych Głównego Urzędu Statystycznego tylu obywateli Ukrainy,  mieszkało w Polsce w 2020 roku. Tymczasem, według obliczeń straży granicznej tylko od 24 lutego b.r. polską granicę przekroczyło już ponad 600 tys. osób.

Dworzec kolejowy Warszawa Zachodnia i sąsiadujący z nim Dworzec autobusowy to miejsca, do których trafiają tłumy uchodźców z Ukrainy. Do Polski w ciągu tygodnia od agresji Rosji na Ukrainę uciekło już ok. pół miliona osób. Obrazy z ucieczki przed wojną widać już przed budynkiem dworca kolejowego. Wózki z małymi dziećmi kołysane przez mamy, dzieci biegające między wypełnionymi po brzegi torami i wa...

To już 8 dzień inwazji Rosji na Ukrainę. Coraz więcej ofiar i to wśród osób cywilnych. Coraz więcej uchodźców z Ukrainy w Polsce, Rumunii, Słowacji i na Węgrzech. U nas to już pół miliona. 

Ukraiński reżyser Oleg Sencow poinformował w mediach społecznościowych, że będzie bronił swojej ojczyzny w szeregach armii. Krakowski operator Bogumił Godfrejów zaczął organizować dla niego wsparcie i pomoc. Filmowcy poznali się rok temu, na planie filmu "Nosorożec".

Bohaterką reportażu jest 18-letnia Julka z przygranicznej Medyki to uczennica maturalnej klasy I liceum im. Słowackiego w Przemyślu działa w jednostce strzeleckiej 2009 w Przemyślu. Od początku wybuchy wojny na Ukrainie jest zaangażowana w pomoc uchodźcom opiekowała się matkami z dziećmi na dworcu w Przemyślu i działa w ośrodkach pomocowych.

Polacy solidaryzują się z Ukrainą ogarniętej wojną. W całym kraju zebrano do tej pory niezliczone ilości darów dla najbardziej potrzebujących. 

Ukraiński reżyser Oleg Sencow poinformował w mediach społecznościowych, że będzie bronił swojej ojczyzny w szeregach armii. W 2018 roku Parlament Europejski wręczył mu Nagrodę im. Sacharowa za Wolność Myśli. 

W czwartek o świcie Rosja zaatakowała sąsiedni kraj - niepodległą Ukrainę. Napaść ta doszczętnie zburzyła spokój nie tylko Ukraińców, ale też całego świata. To pierwsza taka sytuacja w Europie od zakończenia II wojny światowej. W strachu o swoich bliskich żyją Ukraińcy mieszkający i pracujący w Polsce.

Czwartkowy świt przyniósł im wieść o inwazji na Ukrainę. Wcześniej od kilku tygodni zamartwiali się o bliskich, którzy tam zostali. Oni mieszkają we Wrocławiu. Przyjechali tu kilka lat albo kilka miesięcy, temu żeby zbudować nowe, spokojne życie. We Wrocławiu mieszka około 100 tysięcy Ukraińców. Nie sposób porozmawiać ze wszystkimi. Iryna, Artem, Stepan, Vlad mówią w ich imieniu.

Nie tylko polscy politycy, ale także tzw. zwyczajni ludzie solidarni z walczącymi na Euromajdanie Ukraińcami organizują wiece, akcje pomocowe, utrzymują stałe kontakty z uczestnikami protestu. Deklarują pomoc długofalową rodzinom, które najbardziej ucierpiały. Wszystkie te działania spotykają się z ogromną wdzięcznością Ukraińców. Co jeszcze mogą zrobić polscy obywatele? Jaki program pomocowy się...

Ludzie wiedzieli, że coś się dzieje na Majdanie, ale do ostatniej chwili żyli normalnie, codziennym życiem. Tak jakby ich absolutnie to wszystko nie dotyczyło - opowiada jeden z rannych w czasie zamieszek w Kijowie.

– Gdy jechaliśmy na Majdan, moja siostra błogosławiła swojego męża krzyżem, jak na wojnę. Mama zrobiła kanapki i kawę. Nie potrafię posługiwać się bronią, nie jestem osiłkiem, boję się, ale wiem, że to mój obowiązek – tak mówi Dymytro, potomek atamana Semena Petlury, który z niewielkimi przerwami od początku grudnia stale był na placu.