MISCHA!

Hij was gedurende veertig jaar fotojournalist bij NRC. Met al zijn ziel en zaligheid. Hoe bepaalde hij in die tijd zijn ethische grenzen? Wanneer klik je en wanneer laat je je camera zakken? Hoe persoonlijk kun je worden met een politicus? En wat valt hem op aan de beelden die hij nu in de kranten ziet van de oorlog in Oekraïne?

Het begint met een discussie over #metoo en het eindigt met een discussie over het interview zelf. Tussendoor vertelt hij over zijn jeugd, Willibrord Frequin en over zijn kinderen. Hoe hij is als vader? Dat vraag ik aan Emile junior: 'Het moet er maar mee, hè, Meneertje Tjakka.'

Hij deed het al als kind. Bij het hek staan en met schuim op de mond iedere voorbijganger tot op het bot beledigen. Aardig gevonden worden? Dat heeft hij nooit nagestreeft. Gecanceld worden? Doet hem niets. Ik vroeg zijn vriendin Lena hoe het is om zo'n man lief te hebben, nu ze er toch was.

Nu de pandemie afneemt, blikt de microbioloog en voorheen OMT-lid terug op de afgelopen twee jaar. Wat ging goed, wat ging minder goed en wat heeft het betekend voor zijn vakgebied? En welke gedragsregels zouden eigenlijk moeten blijven?

De zorgondernemer stevende af op een gespreid bedje: Goedbetaald baan met aanzien. Hij koos anders. Tegendraads zijn zorgt voor scherpte en verbetering zegt hij. Hij stuit daarbij soms op onbegrip en zo nu en dan ook op een mislukking. Herstel NL bijvoorbeeld, waar hij bij betrokken was, dat is er zo een. Hij is de eerste dat toe te geven. Het leverde hem wel paar mooie inzichten op. 

De publicist voorziet al zijn hele leven rampen. Hij waarschuwt er voor. Niet altijd voelt hij zich gehoord. De labels die op hem worden geplakt maken het moeilijker zijn boodschap over te brengen zegt hij. Hij oogst lof, maar ook kritiek en doodsbedreigingen. Maar geen haar op zijn hoofd die er over denkt ermee te stoppen.

De gelauwerd schrijver schrijft voor kinderen vooral mooie verhalen over dieren. In haar werk voor het volwassen publiek gaat het er anders aan toe. Daarin laat ze geen spaan heel van  jagers, maaiers, mensen die haar persoonlijk leed aandoen, en van duffe ouderwetse kinderboeken. Ze vindt: als je echt iets wilt veranderen moet je je woorden scherp kiezen. 

Hij is vaak getypecast als de Marokkaanse terrorist, dief of verkrachter. En hij ziet dat witte jongens die net komen kijken fluitend er met mooie acteerklussen van door gaan. Zijn antwoord op dit alles is verrassend begripvol en strijdbaar. 

Ze noemt zichzelf verschrikkelijk links, dus ze krijgt het er flink van langs, met name van witte rechtse mannen. Ze trekt zich er weinig van aan. Als columnist vertelt ze dingen 'waar mensen niet op zitten te wachten', maar ze komt graag op voor de mensen die daar wel wat hulp bij kunnen gebruiken.

De vragen stellen die iedereen wil weten. Dat is de taak van een journalist, vindt ze. En op gelijkwaardige basis, dus je niet als een jachthond op je gast storten. Natuurlijk zou ze zelf weer een talkshow willen presenteren. Maar 'ze weten wat ik kan, ik ga echt niet meer solliciteren'.

Ze strijdt al decennialang tegen de adoptielobby, die volgens haar sterker is dan de tabakslobby, wat ze vooral wijt aan de combinatie van emotie en geld. Waar komt haar drive vandaan om met deze missie door te gaan die haar hele leven beheerst en die haar soms letterlijk in gevaar brengt?

Vergevingsgezindheid en tolerantie zijn volgens hem nodig om het tij van de cancelcultuur te keren. Maar voorlopig is het einde nog niet in zicht. Ik sprak met deze Vlaamse psychiater en filosoof over de toenemende neiging om mensen op de zwarte lijst te plaatsen. En over hoe we die mensen er ook weer af krijgen.

Hoeveel humor zit er in een psychiatrische aandoening? Best veel blijkbaar, want ze maakt al jarenlang psychiatrisch cabaret. Als ervaringsdeskundige wil ze het taboe doorbreken, zodat lotgenoten zich minder alleen en onbegrepen voelen. 'Normaal betekent dat je nog geen diagnose hebt.'

Ze kan als geen ander uitleggen waarom mannen vissen zo leuk vinden, waarom we juist wél in hokjes moeten denken, waarom vreemdgaan geen dealbreaker hoeft te zijn en dat gebroken harten ook weer helen.

Deze Vlaamse filosoof is een echte dwarse denker. Hij vindt dat veel mensen juist te weinig consumeren. Dat je moet uitkijken voor groene beleggingsfondsen. Dat je je geld beter kunt weggeven als je zinvol wilt leven. En dat je juist wel het debat moet aangaan met andersdenkenden.

Literatuur is voor dagelijks gebruik en kan het verschil maken tussen kapotgaan en een uitweg zien, vindt schrijver Christine Otten. De kracht van toch proberen te zeggen wat eigenlijk te moeilijk is om te zeggen. Het is haar missie om literatuur naar plekken te brengen waar je het minder snel zult verwachten: de dak- en thuislozenopvang of de gevangenis.

Als kind hielp hij zijn vader in de bakkerij en wist: ik moet hier weg. En dat deed hij. Via een huis-aan-huis-blad rolde hij de journalistiek in, werd hoofdredacteur van De Telegraaf en was de oprichter van WNL. Een gesprek over toegankelijke berichtgeving, zorgen om de oorlog en het redelijke midden.

Vanuit het niets werd hij lijsttrekker voor de Rotterdamse VVD. En sinds een half jaar is hij er wethouder en loco-burgemeester. We spraken over zijn jeugd in Wassenaar, zijn ongeduld, zijn ondernemersgeest en dat ene filmpje met dat paard.

Als journalist moet je een ambetanterik zijn. En dat is deze Vlaamse opiniemaker, die politici graag betrapt op inconsequentie. Hij heeft zichzelf duidelijke regels opgelegd: nooit op restaurant gaan met een politicus. Met elke andersdenkende in gesprek durven gaan. En zo nu en dan je Twitter op slot gooien. En af en toe je Twitter even op slot zetten

Ze voelt zich verantwoordelijk voor datgene wat ze kan veranderen. En dat is best veel. Ongelijkheid vindt ze een keuze, politiek is in haar ogen geen carrière, cynisme beschouwt ze als mislukte hoop. Dus daar doet ze niet aan.

Hij is de eerste om toe te geven dat hij niet precies weet hoe het zit met God en de wereld en het hiernamaals. En dat is een verfrissend geluid als theoloog. Wel weet hij dat de bijbelverhalen nog steeds actueel zijn. Verhalen over de zwakkeren in de samenleving die volgens hem daadwerkelijk iets kunnen veranderen.

Het ene moment ben je vrijwilliger in Griekenland en help je bootvluchtelingen tijdens die laatste gevaarlijke meters totdat ze land bereiken, het andere moment riskeer je een gevangenisstraf van 25 jaar. En dat terwijl hij altijd het juiste wilde doen. Omdat iemand het moet doen.

Toen hij De Avonden las, wist hij het zeker: hij was niet de enige met dit soort gedachten. En hij wilde psychiater worden. En dat werd hij. Een bijzondere psychiater met het voorkomen van Nick Cave en met levenswijsheden die even treffend als toegankelijk zijn. Zoals: geluk is een bijwerking van een zinvol leven in de zorg voor een ander.

Geweten is het tegenovergestelde van gewoonte. Een interessante invalshoek in deze tijd waarin de lijst met gecancelde personen met de dag langer wordt. Verder bespreken we hoe taal aan de basis staat van grote veranderingen en hoe je alvast kunt vieren dat je na het wankelen nog steeds overeind staat.

Met zoveel liefde praat hij over zijn vak. De uitdaging om de druktemakers, de strebers, de stillen, alle leerlingen het gevoel te geven dat ze gezien worden. Soms staat hij iets boven ze, soms werkt het juist goed om op gelijke voet te staan. Bijvoorbeeld tijdens het freestylen en natuurlijk doet hij dat ook tijdens dit uur!