MISCHA!

Een reeks dominostenen van verschillende grootte, daarmee vergelijkt de directeur van het Filmfonds de totstandkoming van een film. We spraken over de effecten van corona, de zoektocht naar potentie en veranderende verdienmodellen.

Na het beluisteren van dit gesprek ga je nadenken over je eigen digitale verslavingen en begrijp je ook waarom je daaraan verslaafd bent. En wat het betekent als mensen opeens veel op social media plaatsen hoe blij ze wel niet zijn met hun relatie.

De kunst van het geven. Hij geeft marketinglessen die ook toepasbaar zijn als levensles. De wet van Snuf. Geef nooit korting. Er is moed voor nodig om te geven. Geef onverwacht en geef meer dan iemand verwacht. En geef nooit met voorbedachte rade.

Als kind tekende hij de vogels die hij het allerliefste in het echt wilde zien, om op die manier af te dwingen dat het echt zou gebeuren. Als tiener verborg hij zijn verrekijker onder zijn jas, maar inmiddels schaamt hij zich nergens meer voor en probeert hij iedereen te besmetten met zijn vogelliefde.

Gemiddeld elke 10 dagen wordt er in Nederland een vrouw vermoord door haar partner of ex. Femicide dus. Maar in de media spreken we regelmatig over een drama in de relationele sfeer of een familiedrama’s. Dat moet veranderen, vindt ze. En waarom is er nog steeds geen Nationaal Coördinator Vrouwengeweld?

We spraken over zelfredzaamheid, het Koningshuis en over burgerlijkheid. Hoe je ervoor zorgt dat je als opinieblad dezelfde opinie uitdraagt en hoe je omgaat met de toenemende taalgevoeligheden. En ik probeerde uit alle macht wat persoonlijks uit hem te krijgen, oordeel zelf of dat gelukt is.

We spraken over de normen en waarden die hij vanuit huis meekreeg, over de vertrouwenscrisis in de politiek en natuurlijk vroeg ik hem of hij het mist, Den Haag.

Hij werkte jarenlang in Ethiopië, nu in Kenia, en hij had zo graag gezien dat de belangrijkste les - een wereldwijde aanpak van gezondheidsproblemen - tot de rest zou doordringen. Dan zou iedereen begrijpen dat we ook onszelf helpen als we vaccinaties aan Afrika doneren. 

Hoe ga je als biograaf om met de verantwoordelijkheid die je hebt om iemands leven in woorden te vangen? Hoe diep mag je graven, hoe intiem mag het worden? Daarnaast spraken we natuurlijk over onderwijs en hoe het beter kan.

Euforische vrolijkheid, daar wil hij over schrijven: 'handen in de lucht en joepie roepen!'. We spraken over het poëtische gevoel, over inspiratie, hoe het kan dat 's avonds in bed opeens de zin 'Ik ben een heel klein kurkje' in zijn hoofd oppopt.

Hij denkt erover om ermee te stoppen, met het maken van films. Trouwens, hij voelt zich al een tijdje geen filmmaker meer. Bestuurders beslissen in zijn ogen wat het publiek wil en hij denkt daar honderdtachtig graden anders over. Conformeren? 'Nee, dan word ik onderdeel van het probleem.'

Een reconstructie van de mediastorm die ontstond nadat hij zijn boek over de zeven vinkjes de wereld in stuurde. We spraken over zijn missie, zijn afschuw van luchtigheid en de frustratie van niet goed begrepen worden, terwijl je het tóch zo goed bedoelt. 

Ze wil seksisme bestrijden in haar eigen werkveld, als actrice. Volgde zelfs een cursus om dit zo effectief mogelijk te kunnen doen. Niet meer voor haarzelf, maar voor de vrouwen na haar. We spraken over 'knoeien naar de goede kant' en over hoe we als vrouwen elkaar moeten steunen in plaats van afbranden.

Hij is zoveel meer dan een ervaringsdeskundige, hij is een activist die niets minder wil dan een revolutie in de jeugdzorg ontketenen. En hij weet ook precies hoe.

Hij is zoveel meer dan een ervaringsdeskundige, hij is een activist die niets minder wil dan een revolutie in de jeugdzorg ontketenen. En hij weet ook precies hoe.

Diversiteit is uitgenodigd worden op het feest, inclusie is dat je ook mag dansen. En er staan nog steeds mensen aan de kant, daarom richtte hij samen met Akwasi Omroep Zwart op. We spraken over het niet bestaande handboek 'Zo start je een omroep' en over de levenslessen van zijn oma, die hem leerde dat iedereen gelijk is.

Ze speelt haar meest persoonlijke voorstelling tot nu toe, want dankzij goede vriendin Maria Goos ontdekte ze dat ze niet alles hoeft weg te lachen en dat de pijn er soms gewoon mag zijn. We spraken over ouder worden, mantelzorg en de regie houden en dat klinkt zwaarder dan dat het was.

Fouten maken is menselijk, dus hij is vergevingsgezind als het om anderen gaat en als het om hemzelf gaat. We spraken over pensioenen, de afstand tussen burger en politiek, of hij terug in die politiek zou willen en natuurlijk over zijn bed and breakfast-plannen. 

Een gesprek als een gebruiksaanwijzing: hoe te communiceren in tijden van corona, hoe om te gaan met een trollenleger en hoe je de wereld een klein beetje mooier kunt maken.

Wat vormt je identiteit? Wat doe je met die stukjes uit je verleden die je eigenlijk geen plek wilt geven? En welke rol geef je religie als dat altijd een zekerheid voor je was, maar je steeds meer waarde hecht aan vrijheid van denken? Hij twijfelt en denkt hardop en soms in stilte, tussen de zinnen door.

Ze legt uit waarom we - zijzelf ook - ons als verongelijkte pubers gedragen, hoe bijzonder Kees Boeke was, waarom sorry zeggen soms zo leeg is en wat het effect is van te snel oordelen. Trouwens, wat zou het geweldig zijn als je pas een dag later op een tweet zou kunnen reageren!

Het begint bij iets vreemds wat hem opvalt, een onderbuikgevoel dat er iets niet klopt en vervolgens moet hij weten hoe het precies zit. Onrecht bestrijden, dat drijft hem. En gelijk krijgen, dat ook. 

Zijn liefde voor taal zorgde ervoor dat hij zich anderhalf jaar geleden in het dossier genderidentificatie vastbeet. 'Anders zijn wordt gemedicaliseerd en behandeld op een manier die onomkeerbaar is'. En wat komt er eerst: taal of verandering?

We spraken over identiteit, verbinden en over het belang van het vinden van de juiste woorden: 'Als je het verdriet de woorden geeft die het verdient, dan geef je het een bestaan, een plek, waardoor die pijn kan helen.'

Echt boos zijn, dat vindt hij een ge-wel-dig gevoel. En hij windt zich regelmatig op: over klagende boeren, gekkies op Twitter, prutsers in het algemeen: 'en het worden er ook steeds meer'. We eindigen positief: met een hartverwarmende ode aan de paarse humus.