MISCHA!

Zijn grote liefde Ghislaine Pierie overleed in januari. Maar zijn rouwplan trad al maanden eerder in werking toen ze het slechte nieuws kregen en ze er nog gewoon was. Het verdriet toelaten en het grote loslaten. Volgens hem de mooiste periode, die hij zo weer over zou doen: 'Je komt erachter wat je samen hebt opgebouwd, wat je voor elkaar voelt, wat je voor elkaar betekent. Dat je de kans krijgt...

We spraken over haar eerste leeservaring als kind, toen ze in die heerlijke wereld van Heidi und Peter werd gezogen, over ouder worden, idealisme, de ontlezing en ze blikte terug op haar al meer dan veertig boeken durende schrijverschap: 'Ik ben niet onopgemerkt gebleven'.

Zijn ouders vluchtten na de Hongaarse opstand in 1956 naar Nederland. Lange tijd was dat alles wat hij wist. Hij dook in zijn eigen familiegeschiedenis, ontrafelde geheimen, stuitte op trauma's en... op moed. Nu heeft hij, zoals hij het zelf noemt, 'zijn rommel opgeruimd, zodat die niet meer terecht kan komen bij zijn vrouw en kinderen.' Nu alleen nog een vrouw zoeken.

Mensen die haar een links hysterisch kutwijf noemen, die geeft ze gelijk. Want dat is ze. Maar mensen die haar grachtengordel noemen, nee, dat gaat te ver. Ze groeide op in Manderveen en was ooit jeugdkampioen klootschieten. Levensdoel? Haar leven winnen, net als in de Japanse anime. En een kruising worden van Astrid Joosten, Willem Ruis en Linda de Mol!

Het is de moeilijkste fase van de klimaattransitie, omdat we aan het begin staan, maar we kunnen niet anders dan ons leven aanpassen. En: het leven wordt er juist leuker op. Ook spraken we over bomen als levende geschiedenisboeken, aan de jaarringen ziet ze welk effect de klimaatverandering heeft op de natuur.

Haar oma was één van de passagiers van de kindertreinen die na de Eerste Wereldoorlog van Hongarije naar Nederland vertrokken. Om kinderen even aan te laten sterken. Maar haar oma bleef. Ze maakte dezelfde treinreis en ze maakte het verhaal universeler. Verder spraken we over de liefde: het eeuwige schipperen tussen controle en overgave. En ze vertelt hoe ze het uitmaakte met Prometheus.

Hij is niet van de halfzachte uitspraken. Er zijn volgens hem teveel regenboogvlaggen, de polsbandjes van Hoekstra vindt hij infantiel, verbinding vindt hij een vies woord en 50 Plus kan beter opdoeken. En nu Rutte plaatsmaakt, gaat hij VVD stemmen. Maar er is ook ontroering. Bij Fauré en bij de stem van zijn grote liefde.

Je kunt niet zeggen dat hij muzikant werd, want dat was hij altijd al. We spraken over de grenzen van humor, de koning, de levensles van zijn vader en we ontdekten een rode draad. Altijd fijn. Oh en Frank kwam ook nog even langs. Of was het Ronald?

Jezelf terugvinden nadat je datgene bent verloren waar je zo zielsveel van houdt. Daar is geen handboek voor. In haar boek 'B' beschrijft ze die zoektocht naar verdergaan, loslaten en tegelijkertijd vasthouden: 'De bezieling, die liefde die Berend voor het leven had, als het goed is word je daardoor opgeraapt, ikzelf ook.'   

Waarom zou je een kind op deze wereld zetten? Hoe je deze vraag beantwoordt, zegt veel over jouw eigen balans tussen zorgen en hoop. Over hoe je als ouder ervoor wilt zorgen dat je kind tevreden en gelukkig wordt en hoe je daar tegelijkertijd maar verdomd weinig invloed op kunt uitoefenen.

Als kind voelde hij al dat er iets was. Een doel dat hij moest nastreven. Maar hoe je dat doet, dat is een proces van vallen en opstaan. We luisterden naar Ciske de Rat, we spraken over zijn jeugd, zijn liefde voor zijn naamgenoot die aan het religieuze grenst, zelfreflectie en de houdbaarheid van talentenshows.

Bijna tachtig, dus een mooi moment om terug te blikken. Op zijn jeugd met dinky toys, de keren dat hij eventjes af was in de media en zijn talent om een authentieke indruk te maken en ondertussen te verzwijgen hoe hij er écht over denkt. En nu is er een biografie, tot zijn eigen verbazing, want 'opwindend is mijn leven bepaald niet verlopen'.

We luisterden naar Gladys en naar de houtduiven uit zijn jeugd, hoe hij wilde dat het altijd zo bleef. We spraken over de dood en de liefde. Hij was ontroerd door de woorden van André van Duin en hij bracht een ode aan Wimie en het koffiezetapparaat.

Wat is goed leven? Je verantwoordelijkheid nemen. Als individu. Als bedrijf. Tegenslag omarmen, want 'het leven hangt van teleurstellingen aan elkaar'. En de liefde? Dat vindt hij 'een ingewikkeld dossier'. Verder spraken we over de bedrijfsethiek van zijn vader en natuurlijk kwam zelfhulpfilosoof Aristoteles meerdere keren voorbij.

Een profeet van de zee. Zo ziet hij zichzelf. Vanuit zijn oneindige liefde voor de zee roept hij - net als Jona, die van de walvis - dat er een ramp gaat plaatsvinden. En net als Noach bouwt hij daarom alvast zijn eigen ark.

Zijn talent om verhalen te vertellen heeft hij van zijn moeder. Zoektochten zijn het mooist, ergens aan beginnen, niet weten waar het eindigt. En: accepteren dat je niet op alle vragen antwoord krijgt.

We spraken over spijt als verlangen, als motivatie, als dubbele vorm van verdriet. Over rouw: 'Ontdekken wie je bent zonder de persoon die overleden is' en over de liefde, hoe die groei geeft, mits je je eraan durft over te geven.

Op Prinsjesdag ging ze haar badkamer voegen. Dus dat afstand nemen van Den Haag, dat is wel gelukt. We spraken over de democratie, bestaanszekerheid en over de gedupeerden van de toeslagenaffaire: 'Zet 50 ambtenaren in een gymzaal, laat alle gedupeerden langskomen en handel het af!'

Gedichten kunnen troosten, aanzetten tot denken, verwoorden wat je zelf niet kunt zeggen, je doen inzien wat je voelt, én verbinden. Het is haar missie om de poëzie te ontdoen van het hoogdravende. Trouwens, soms is er geen tweede laag. Soms wel, maar als je die niet volledig begrijpt, dan is dat ook niet erg.

Ze dook in de wereld van de juicekanalen en schreef er een roman over die laat zien hoe kwetsbaar BN-ers zijn. Als ze iets te verbergen hebben, maar dat is het voordeel als je Heleen van Royen bent, want dat heeft ze niet. We spraken over 20 jaar schrijverschap, schaamte, seks en jawel ook die oude koe (Oudkerk) halen we even uit de sloot.

Zelf had ze last van trots-schaamte en ze wilde weten waar dat vandaan kwam. Dus onderzocht ze wat trots met ons doet, hoe het ons beperkt of juist motiveert, hoe de politiek het inzet, hoe het ons verdeelt en hoe we het op een constructieve manier kunnen inzetten.

Met een geweldige verhalen garantie. Over een walvis achter het station, hoe hij er als kind voor zorgde dat hij wél een verjaardagsfeestje kreeg, en over zijn onbedwingbare neiging om mensen neer te maaien met zijn blik. Oh en Matthijs komt ook nog even voorbij.

Haar motto? Het leven is een feestje, maar je moet zelf de slingers aantrekken. Want kleding vormt, het verbindt, het verbeeldt. Haar strijd? Meer ruimte! Om te zijn wie je bent, ook al is dat ieder uur weer iemand anders. 

We dragen allemaal iets met ons mee. Aan onszelf de keus of je je eraan wilt ontworstelen of dat je het wilt omarmen. Het is een prachtig thema in haar laatste boek 'Schildpad en ik'. We bespreken de geur van Zweden, haar activisme en waarom we kinderen nooit, maar dan ook nooit mogen onderschatten.

Nadat je dit gesprek hebt gehoord, kun je nooit meer op dezelfde manier naar de film 'Finding Nemo' kijken. Of naar de Zuidas. Of naar ratten in de stad. Want als stadsecoloog ziet hij schoonheid tussen en op de gebouwen die we gedachtenloos passeren.