Keyfimin Kahyaları

İçimden geçenleri takip etmek istiyorum ama sesler birbirine karışıyor. İçimdeki mecliste, zihnim mi benimle konuşan yoksa kalbim mi? Huzurlu bir "ben" olmak için hangi birine kulak vermeliyim?

Birine, bir yere, bir şeye ait olmak istemekte bir sıkıntı yok. Fakat acaba gerçek aidiyeti dışarıda aradığımızdan hayatı ıskalıyor olabilir miyiz? Kendimizden başka bir yere gerçekten ait olabilir miyiz ki?

İnsanlık halimizden olsa gerek, hepimizin takıntıları ve fobileri var. Peki bunlardan kurtulmak mümkün mü? Gelin önce düşmanı tanıyalım hele. Ardından tatlı savaş başlasın.

Yapmamız gerekenleri ertelemeyi seviyoruz. Peki bu neye hizmet ediyor ki? Gizli sebepleri ve aslında tarifi basit çözümleri konuşalım. Belki tutacağımız ayna da kendini görebilirsin

Şeytan tüylüler, doğuştan seçilmiş tipler gibi görünebilir. Bazıları ne kadar şanslı değil mi? Şaka şaka. İstersek biz de tüy'lenebiliriz. Nasıl mı?

Herkesin dilinde bi 'olumlama'dır gidiyor. Acaba niyetlerimizi/dileklerimizi olmuşçasına konuşmak ve kendimizi bu yola sokmak mümkün mü? Yoksa daha fazlası mı gerekli? Dinle de kendin karar ver.

Sanki içimde beni yöneten küçük bir çocuk var. 'Hayır' desem de dürtüyor beni. 'Hayattasın ama yaşıyor musun?' dlyor, canımı sıkıyor. Yetişkin olmanın faturasını öderken, içimdeki çocukla omuz omuza yaşamak ve onu korumak mümkün mü?

Şu hayatta insanın kendine ettiği eziyeti kimse ona etmiyor. 'Utangacım' veya daha da tatsızı 'utanç içindeyim' diyenlerdensen, belki de tek ihtiyacın yeni bir bakış açısıdır. Hadi derinlere dalıyoruz...

Sıkıştık ve hareket edemiyoruz sanırken aslında kendi kendimizi kısıtlıyor olabilir miyiz? Peki ya çaresizliğim bir seçimse ve aslında seçim hakkı benim elimdeyse?

Beni ben yapan taraflarım başkalarının işine gelmiyorsa, benim kabahatim ne? Hepimiz illa da erdem abidesi, canını toplum için veren bireyler mi olmalıyız? Yoksa ben kendi yaşama hakkımı elimden mi alıyorum? Bugün de egomuzu konuşuyoruz.

Erkekler Mars'tan, kadınlar Venüs'ten diyerek, elmanın diğer yarısı gibi baktık karşı cinse. Bugüne kadar onlar farklı diyerek konuştuk arkadaş ortamlarında. Acaba o kadar da farklı mıyız? Kadını erkeğiyle, bizi anlamaya dair derin sohbetlere giriyoruz.

Sözler bir büyü gibi etkiliyor hepimizi ve hepimiz büyücü olmak istiyoruz. Kelimeleri bir kılıç veya kalkan yapmak mümkün mü? Ustası olunabilen bu sanatın incelikleri konuşuyoruz. Sen de katıl.

Kafamızı nereye çevirsek 'önce kendini seveceksin' diyorlar. Beni kimin sevdiğini kontrol edemem ama kendime olan sevgi selinin musluklarını açabilirim. Nasıl mı?

Değerini, kendini başkalarına kıyaslayarak verenler bu satırları okur mu? Genelde kendimizi başkalarına kıyaslayarak, kendimizi yerden yere vuruyoruz. Diğerlerinden daha iyi olmak, iyi olmanın hep bir adım önünde. Bu bitmeyen yarıştan çıkıp, kıyaslamaksızın mutlu olmanın yollarını konuşuyoruz.

Cin biberi gibi sankim aşk. Bilsek de yanacağımızı, avuç avuç yiyoruz. Gözlerde yaş, kalplerde ağrıyla. Var mı bu hastalığın ilacı? Yoksa şifanın ta kendisi mi aslında? E hadi biraz da aşkı konuşalım.

Aradığın enerji, içtiğin kahve sayısını arttırarak, enerji içeceklerine sığınarak gelmeyebilir. Zihninle ileri komutu verdiğin ayakların illa da geri geri gidiyorsa, aradığın enerji içinde keşfedilmeyi bekliyor olabilir mi? Birlikte irdeleyelim hadi.

Öfkelendi mi gözü dönenlerden, kendini tanıyamaz hale gelenlerdensen bu bölümü kaçırmayasın. Öfkemizi kontrol etmeyi, daha da önemlisi o canavarı kendimizden uzak tutmayı masaya yatırıyor, konuyu bir güzel gıdıklıyoruz.

Kendine evet diyebilmek, başkalarına hayır diyebilmekten geçebiliyor. Tek kelimelik koca bir cümle olan 'hayır'ı demeyi, diyene saygı göstermeyi, demeyene dedirtmeyi konuştuk.

Bir kavuşsak huzura rahatlayacağım deyipte, uzaklarda arıyorsan kendisini, işin zor. Huzur nerede ve kimdeymiş, beraberinde mutluluğu da getirir miymiş? Tartışacağız. Kendini yakmadan, sönmenin yollarını konuşacağız.

Bir de bakmışsın düşmanın sandığın stres, gün gelmiş dostun oluvermiş. Üzerine azıcık düşünsen, bakış açını ah bir değiştirebilsen...

Elimde değil dediğin ve hatta bazen kendine kızdığın kıskançlığı bir karşımıza oturtalım dedik. Belki bize anlatacakları vardır. Hem tadına bırakırsan dost bile olabilirsin belki, belli mi olur?

Korku ve kaygı arasındaki farklardan girdik mevzuya. Zihnin uydurması kaygılar, sana mı ait yoksa başkalarınınkileri mi yaşıyorsun?

Ne olacak? Ne zaman olacak? En önemlisi, ben her duruma karşı hazırlıklı mıyım? Hepimizi çıldırtan sorulardan bir demet... Belki de gerçek cevap bu soruları yok etmek... Ama nasıl?

Vazgeçmek istediğin şeyler, genelde vazgeçmen gerektiğine inandığın ya da aksi toplum tarafından pazarlanan şeyler olabiliyor. Vazgeçme refleksini neyin tetiklediğini bilebilmen için önce kendini derinine tanıman gerek.

Atamadığın adım aslında atmak istemediğin adım olabilir mi? Önce hangi adımları gerçekten atmak istediğine karar vermeli insan. Sonra da o adımları nasıl atacağına odaklanmalı.