Keyfimin Kahyaları

Hayat yolunda bindiğimiz iki at: an ve zaman. Gittikleri yer aynı gözükse de yollar bi o kadar farklı. Bize hükmeden zaman ve içinde kaybolduğumuz anların diliyle konuşuyoruz.

Hak eden etmeyen, herkesin bir sınıfı, bir değeri var gözümüzde. Seçimler ve kabullerimiz gerçeklere mi dayanıyor yoksa toplu bir hayal mi yaşadığımız?

Biz hayatı acı ve tatlı derslerle anlıyoruz. Aslında tek öğrendiğimiz; bizzat kendimiz. Peki bu müfredat kime ait? Öğretmenimizle tanışalım...

Kendi ellerimizle yaptığımız kumdan kaleleri yıkanları, asla affetmiyoruz. Peki ya kendimize yaptıklarımız?

Yaşayacağız bu hayatı derken amma çok yıpranıyoruz. Yoruluyoruz, dinleniyoruz ama yine de yetmiyor. Dinlendiğimizi sanarken kendimizi kandırıyor olabilir miyiz?

Planladığımda kendimi daha güvende ve hayatımın kontrolünü elime almış gibi hissediyorum. Bu yüzden de hayatımın her anını ve hatta bazen etrafımdakileri kontrol etme gayretindeyim. Bir şeyleri kaçırıyor olabilir miyim?

Konumuz hep hayata dair olsa da başrol her zaman insanda. Kimmiş acaba bu kendini arayan varlık?

Bu özel bölüm, 6 Şubat depremi ve her afetin ardından içi yanan bizlere dair. Zor günler geçiriyoruz, hayat birçoğumuz için durdu sanki. Haftalar geçse de yarası hala çok taze. Şimdi tekrar ayağa kalma, tekrar ayağa kaldırma zamanı. Hepimizin başı sağolsun...

Amma feda ediyoruz bu hayatta. Biz mi çok veriyoruz, başkaları mı çok alıyor? Acaba hakkımızı yanlış yerde arıyor olabilir miyiz?

İçim hep daha fazlası için yanıyor. Bu açlık mı hayatın anlamı, yoksa yanlış mı yaşıyorum?

Kaderimi yaşıyorsam, özgür iradem nerede? Başıma gelenler kaos senfonisinde birer nota mı? O zaman direksiyonda kim ola ki?

Sende olmayanı tamamlayan mıdır gerçek aşk? Dışarıda var mı beni bekleyen, bana ait o insan? Gelin biraz bundan konuşalım.

Cevap içeride mi, dışarıda mı? Bu arayış bizim ana işimiz olmuş sanki. Acaba bu yolun bir sonu var mı?

Yetişmeye çalışmasan, geç kalamayacaksın hiçbir şeye. Her şeye yetişeyim derken hayata geç kalanları, yani bizi konuşacağız...

Ölümün varlığıyla şekil alan hayatımız, onunla daha mı anlamlı, yoksa daha mı zor dersiniz?

Bana şekil veren her olay, yeni bir ben yaratıyor. Peki beni kıran, bozan ve yaralayan travmalarım ile nasıl başedeceğim? Bu sefer biraz derin sularda yüzüyoruz.

En doğal hakkım dedikodu, peki neden yerden yere vuruluyor? Yoksa her şeyin fazlası mı esas zararlı olan? Birazdan duyacaklarından ötürü şaşırabilirsin...

Hepimiz tek ve biricik varlıklarız ama sanki bazılarımız biraz daha kendisi, dolayısıyla epey daha özgür. Acaba ben de böyle olabilir miyim?

Sanki hayatı, altı delik bir çuvala dolduruyoruz. İçine koysak da yetmiyor. Sanki onca emeğe, vakte ve hevese yazık oluyor gibi bir his. Acaba ne zaman bir doyuma ulaşacağız dersiniz?

Bazen işimize gelmese ve duymak istemesek de bizimle konuşan birileri var içimizde. Her şeye rağmen onu dinlemeli miyiz dersiniz? 

Yalnızlık, insanlarla çevriliyken bile yaşanıyor bazen. Acaba dostlar mı bunun ilacı ve daha önemlisi biz dostluğu gerçekten anlıyor muyuz? Hadi biraz da dostlukları konuşalım...

"Kendim ettim, kendim buldum" lafının en güzel örneğidir, şehir insanı. Ben rahat etmek isterken hangi lükslerimden vazgeçiyorum acaba? İşte şehre rağmen "ben" kalmanın küçük sırları...

Hayat yolunda yürürken kimileri kendine, kimileri de dünyevi şeylere kaptırıyor kendini. Bu iki zıt hal aşk ilişkisinde denkleşirse, birliktelik yürüyebilir ve taraflar mutlu olabilir mi?

Gençler ve yetişkinler, aynı gezegende yaşayan farklı canlılar gibi. Bitmeyen bu çekişmede, herkes kendine göre haklı olsa da kulaklar tıkalı. Acaba bu çatışmayı çözmenin yolu var mı? Hep beraber bakalım...

Çakıldım kaldım olduğum yere. Herkese ve her şeye rağmen direniyorum. İnatçı olmam suç mu, yoksa bir ödül mü?