فرزندان نور

لوتر در زمانی که توسط پرنس فردریک پنهان شده بود، عهد جديد يا انجيل و سپس عهد عتيق يا تورات را به زبان آلمانی ترجمه کرد. مارتین لوتر در روز ۱۸ فوریۀ سال ۱۵۴۶ وفات یافت و در ویتنبرگ به خاک سپرده شد.‏

دکتر مارتین لوتر اعتراض خود را به کلیسای کاتولیک در ۹۵ ماده عنوان کرد. پاپ که تحمل این اعتراضات را نداشت دستور بازجویی علنی او را صادر کرد. لوتر وارد مبارزه‌ای تمام عیار شد.‏

مارتین لوتر پس از تجربۀ عجیب رعد و برق قول داد که به یک راهب تبدیل شود و از آن زمان به بعد تمام وقت خود را در صومعه و دانشگاه الهیات می‌گذراند و در آن سال‌ها با حقیقت کتاب مقدس آشنا شد.‏

مارتین در ۱۴ سالگی که اوضاع مالی خانواده‌اش بهتر شده بود برای تحصیلات دبیرستان و دانشگاه از خانواده جدا شد. در طول این مدت تجربه‌های عجیبی کسب کرد و حتی مرگ را در یک قدمی خود دید.‏

در زمان تولد مارتین لوتر کلیسای کاتولیک، احکام انسانی را به جای کلام پُر‌مهر مسیح تعلیم می‌داد. با نگاه به زندگی، تولد و شرایط خانوادگی و تحصیلی لوتر، او را بهتر خواهیم شناخت.‏

برای درک بهتر از زندگی و کار مارتین لوتر رهبر نهضت پروتستان، باید اوضاع و احوال جامعۀ اروپا در آن زمان را بررسی کرد. در قرون وسطی مسیحیت بسیار دور از تعالیم حقیقی عیسی بود.‏

هفتمین گفتار مسیح، این اصل در زندگی را به ما یاد می‌دهد که بار نگرانی و تمام جزئیات زندگی خود را به خدا بسپاریم و با اعتماد کامل به پدر آسمانی در همۀ جنبه‌های زندگی تسلیم او باشیم.‏

پنجمین گفتار عیسی به ما یاد می‌دهد مغرور نباشیم و با فروتنی نیاز‌های خود را به دیگران ابراز کنیم. و در ششمین گفتار، وقتی مسیح فرمود تمام شد، یعنی او به کمال کار نجات بشر را به‌اتمام رسانيد.‏

مسیح در تمام سختی‌ها سکوت کرده بود اما چیزی دردناک‌تر اتفاق افتاد که سکوتش را شکست. وقتی بار گناهان انسانها بر دوش مسیح بود، پدر روی خود را از او برگرداند.‏

سومین گفتار مسیح به مادرش مریم مربوط می‌شود. او زمانی که می‌بایست بار تمام گناهان جهان را بر دوش بکشد، محبت فداکارانۀ خود را، با توجه نشان دادن به رنج مریم از خود بروز می‌دهد.‏

مسیح در حال مرگ بر صلیب نیز شخصیت و هدف و تعهدش را بر ما نمایان ساخت. او در همان لحظه‌های پایانی، راهزنی که از او طلب نجات و آمرزش می‌کند را به سمت فردوس هدایت کرد.‏

اولین کاری که مسیح بر صلیب کرد دعا برای دشمنانش بود. او رحمت خدا را طلبید نه غضب او را. پس ما نیز باید با قلب بخشنده نسبت به کسانی که به ما بدی کردند زندگی کنیم و برای نجاتشان دعا کنیم.‏

مسیح هفت سخن بر روی صلیب فرمود. اولین آنها این بود که پدر آنها را ببخش، چون نمی‌دانند چه می‌کنند. مسیح اصل مهمی از شخصیتش را در این گفتار برای ما آشکار می‌کند.‏

ما در مقام شاگرد مسیح باید آماده شویم تا آموخته‌های خود را در معرض ارزیابی قرار دهیم و ثابت کنیم که درس خود را به‌خوبی آموخته‌ایم. در این صورت قادر خواهیم بود رسالت خود را به‌انجام رسانیم.‏

شاگرد مسیح، میدان وسیعی برای دویدن به سوی کمال در پیش دارد و باید در این مسیر رشد کند. شاگرد مسیح باید با عزمی راسخ در شناخت مسیح، خصوصیات والای انسانی و روابطش با دیگران رشد کند.‏

بهترین وسیله برای شناخت مسیح و آموختن او انجیل مقدس می‌باشد. آنچه که هر شاگردی برای شناخت مسیح نیاز دارد در انجیل وجود دارد. مسیح درس ما است و کتاب مقدس و دعا وسایل آموزشی ما هستند.‏

در مکتب مسیح درس و معلم خود او است. شاگرد باید استاد را بیاموزد و به شباهت او در‌آید. درس ما خود عيسی مسيح است.‏

در مکتب مسیح مقررات خاصی وجود دارد. شاگرد مسیح باید مطیع باشد و نظم و انضباط داشته باشد. او باید بداند که در زمینۀ پیشرفتش در مقابل استاد خود مسیح، پاسخگو و مسئول است.‏

شاگردی در مکتب مسیح شهریه دارد. زیر پا گذاشتن منافع شخصی و فراموش کردن خویشتن و پرداختن به خواست و ارادۀ خدا و نیازهای سایر انسان‌ها، شهریۀ این مکتب است.‏

شرایط اصلی برای شاگردی مسیح، توبه و ایمان است. ما با توبه و ایمان از قلمرو دشمنی و بی‌تفاوتی نسبت به خدا، وارد قلمرو خدا می‌شویم و اعتقادات و رفتار جدیدی را پیشۀ خود می‌سازیم.‏

یکی از مهمترین کارهای مسیح در طول رسالت خود بر زمین تربیت شاگردان بود. وظیفۀ رساندن مژدۀ نجات و تربیت و شاگرد سازی به عهدۀ شاگردان عیسی می‌باشد. این وظیفۀ همۀ ایمانداران است.‏

در عیسی مسیح هر کس که مایل باشد می‌تواند برنده باشد. در‌واقع تنها راه بازنده شدن این است که با ارادۀ خدا مخالفت کنید. هر کس ارادۀ خدا را انجام دهد تا به ابد زیست خواهد کرد.‏

اگر از انجام وظایف محوله از طرف خدا غفلت نماییم، از راه او منحرف خواهیم شد. اما اگر خودمان را در اختیار خدا قرار بدهیم و در پی انجام ارادۀ او باشیم، خدا زندگی ما را پر‌شکوه می‌سازد.‏

وقتی در نقشه و ارادۀ خدا قرار داریم امکان دارد با سختی‌ها و مشکلات مواجه شویم. نگران نباشید این وضعیت‌ها برای رشد ما هستند. با صبر و ایمان در پی درک نقشۀ الهی باشید.‏

وقتی در راه‌های خود قدم برداریم هیچ‌گاه آرامش نخواهیم داشت. مسلط بودن آرامش الهی در وجود ما می‌تواند بر این موضوع دلالت کند که ما تحت ارادۀ خدا زندگی می‌کنیم.‏