FlixTalk. Rozmowy o klasyce kina.

Ze znawcami twórczości Alfreda Hitchcocka i autorami podcastu Foreign Correspondents. Deeper Into Hitchcock – Michałem Oleszczykiem i Sebastianem Smolińskim – rozmawiamy o niesłabnącym fenomenie brytyjskiego reżysera. Szczególną uwagę poświęcamy początkom jego kariery, czyli temu w jaki sposób wchodził on do branży filmowej, dojrzewał jako reżyser i kształtował swoje ulubione chwyty i konwencje w...

Przeciwieństwem arystokratycznego wampira w popkulturze jest drugi najbardziej znany nieumarły - zombie. Te żywe, bezmyślne trupy pojawiały się w kinie od dawna, ale kanoniczny kształt nadał im George Romero w słynnej "Nocy żywych trupów". Razem z "Grobowcami ślepej śmierci" filmy te ilustrują niesłabnący lęk przed przebudzeniem tego, co zmarłe i wyzwoleniem tym samym mrocznych sił. Obejrzyj film...

Gdyby spojrzeć na historię kina grozy, widać, że oprócz nieumarłych stworzeń, największym źródłem metafizycznego lęku od zawsze były nieczyste moce. Opętania, demoniczne wpływy i szatańska natura z pozoru niewinnych stworzeń i ludzi ujawnia się także w "Masce szatana" i "Piekle", otwierających nową fazę antysatanistycznej paniki w historii kultury. Obejrzyj film "Maska szatana" na FlixClassic - ht...

Wampiry od zawsze fascynowały - opowieści o nich pochodzą jeszcze z folklorystycznych wierzeń, a od czasu "Draculi" Brama Stokera stały się jednymi z najchętniej portretowanych stworów popkultury. Dzięki "Księciu ciemności" wytwórni Hammer, francuskiej "Nagiej wampirzycy" oraz "Krwi dla Draculi" możemy zobaczyć wieloznaczność i ewolucję wampirycznego mitu w historii kina. Obejrzyj film "Drakula: K...

Kto z nas nie lubi poczuć czasem przyjemnego dreszczyku grozy? Kino od zawsze odpowiadało na tę potrzebę bycia przestraszonym albo przynajmniej podekscytowanym, zwłaszcza poprzez obcowanie z niesamowitymi stworzeniami, duchami czy mrocznymi siłami. Okres najbardziej bujnego rozwoju filmowego horroru przypada na końcówkę lat 50 i kilka kolejnych dekad. W październikowym FlixTalku przyglądamy się te...

"Przeminęło z wiatrem" pozostaje jednym z najsłynniejszych filmów w historii kina. Ta licząca sobie ponad 80 lat superprodukcja uchodzi do dziś za wzorzec filmowego melodramatu, pełna jest kanonicznych ról, słynnych cytatów i pięknych kadrów. Nie byłoby jej jednak, gdyby nie powieść Margaret Mitchell, która także była wydawniczym sukcesem. Z filmoznawczynią Joanną Łuniewicz rozmawiamy o dziedzictw...

Reżyser i scenarzysta nie muszą być niewolnikami literatury – mogą się też nią po prostu inspirować, bawić, przetwarzać i odczytywać ją na nowo. Tak zrobili Akira Kurosawa w „Tronie we krwi”, czyli osadzonej w świecie samurajów adaptacji szekspirowskiego „Makbeta” oraz Jack Gold w „Piętaszku”, opowiadającym losy Robinsona Cruzoe z zupełnie innej perspektywy, tworząc tym samym oryginalne wariacje n...

Czasami w adaptacji ważniejszy od wierności literze książki okazuje się osobisty styl reżysera. Twórcami, którzy wyraźnie przetwarzali literaturę przez własną wrażliwość byli Orson Welles i Bernardo Bertolucci. Ich adaptacje „Procesu” Franza Kafki oraz „Konformisty” Alberta Moravii pokazują, że relacje między literackim i filmowym stylem potrafią być wyjątkowo fascynujące i złożone. Obejrzyj film...

Wielka literatura zawsze przyciągała filmowców. Rodzimą klasykę szczególnie chętnie adaptowali Brytyjczycy, szukając w niej potwierdzenia siły i ciągłości swojej kultury. W latach 30. i 40. powstało wiele ekranizacji kanonicznych powieści, a jednymi z najważniejszych pozostają filmowe wersje „Wielkich nadziei” Charlesa Dickensa oraz przebojowego dramatu „Pigmalion” George’a Bernarda Shawa. Obejrzy...

Poza kanonicznymi filmami niemieckiego ekspresjonizmu rozciągają się jego szerokie pogranicza i zjawiska pokrewne. Jednym z nich jest fascynacja postępem, technologią i rozwojem metropolii. Portrety tych ostatnich, w latach 20. przeżywających gwałtowny rozwój i modernizację, kreślą zarówno filmy dokumentalne, takie jak „Berlin – Symfonia wielkiego miasta”, jak też jedno z pierwszych arcydzieł w hi...

Niemal nie sposób sobie wyobrazić jaką magię miało to nazwisko w Niemczech. Pierwszy pokaz filmu Fritza Langa to było coś co jako społeczne wydarzenie nigdzie nie miało odpowiednika. Sztywną regułą było przychodzenie w pełnym stroju wieczorowym, a nie w zwykłym codziennym ubraniu. Publiczność składała się wyłącznie z samych znakomitości z dziedziny sztuki i kultury, okraszana osobistościami ze sfe...

Drugim najczęstszym tematem podejmowanym przez niemieckie kino ekspresjonistyczne były mity i legendy, często o romantycznym rodowodzie i przeważnie stanowiące adaptacje literatury. Do takich dzieł należą „Golem”, „Zmęczona śmierć” czy „Faust”, w których mistycyzm służy do zbudowania przypowieści, wykreowania fantastycznego świata i wyrażenia specyfiki niemieckiej kultury. Obejrzyj film „Golem" na...

Gatunkiem, w którym filmowy ekspresjonizm realizował się w sposób najbardziej naturalny i efektowny, był oczywiście horror. Groza przychodziła w nich zarówno ze strony fantastycznych stworzeń, jak i mrocznych zakamarków umysłu. Znakomicie pokazują to dwa filmy mistrzów gatunku – „Nosferatu” Friedricha Wilhelma Murnaua, czyli nieautoryzowana adaptacja „Drakuli” Brama Stokera, a także „Ręce Orlaka”...

Ekspresjonizm do kina przyszedł z innych sztuk, zwłaszcza malarstwa i teatru. Niemiecka kinematografia zaś była wówczas jedną z najlepiej rozwiniętych na świecie i pozwalała zdolnym twórcom realizować nawet najbardziej szalone wizje świata. W pierwszym „ekspresjonistycznym” odcinku omawiamy źródła i konteksty tego nurtu, a także przedstawiamy jego pierwsze arcydzieło i sztandarowy tytuł – "Gabinet...

W epoce kontrkultury filmowy surrealizm zaczął odradzać się w nowej odsłonie. Wzbogacony o fascynacje ruchem hipisowskim, duchowością spod znaku New Age i psychodelą, pokazał nowocześniejsze i bardziej drapieżne oblicze. To wówczas tworzył mistrz kina dziwnego, prowokacyjnego i niepokojącego, Alejandro Jodorowsky, którego arcydzieła, Kret i Święta góra, zapisały się w historii kina jako dzieła pra...

Jean Cocteau był prawdziwym człowiekiem renesansu, który w złotym okresie awangardy próbował swoich sił w nieomal wszystkich dziedzinach sztuki. Największą sławę zyskał jako pisarz, z czasem jednak pokochał kino, w filmach takich jak omawiane przez nas "Krew poety" czy "Orfeusz" dając wyraz swoim pasjom, obsesjom i nietuzinkowej osobowości twórczej. Obejrzyj film „Orfeusz" na FlixClassic - https:/...

Miano papieża filmowego surrealizmu bez wątpienia przysługuje Luisowi Buñuelowi – wybitnemu reżyserowi, którego kariera trwała pół wieku i obfitowała w prawdziwe arcydzieła, kręcone po obu stronach Atlantyku. W drugim lipcowym odcinku omawiamy dwa surrealistyczne majstersztyki – "Psa andaluzyjskiego" oraz "Anioła zagłady", którym oryginalne pomysły, nieskrępowana wyobraźnia i zjadliwa krytyka społ...

Naszą opowieść o filmowym surrealizmie rozpoczynamy od zarysowania kontekstu nurtu – jego najważniejszych postaci, inspiracji i założeń. Pokazujemy także, że zrodzony w pierwszych dwóch dekadach XX wieku ruch artystyczny, odrodził się na fali kontrkultury lat 60. Znakomitym tego obrazem jest wyreżyserowany przez René Laloux psychodeliczny film animowany "Dzika planeta" ze scenariuszem Rolanda Topo...

FlixTalk Extra to cykl specjalnych odcinków FlixTalk, w których o klasyce kina rozmawiamy z zaproszonymi gośćmi – ekspertami, pasjonatami, profesjonalistami. W inaugurującym serię odcinku gościmy Katarzynę Czajkę-Kominiarczuk, znaną także jako Zwierz Popkulturalny – krytyczkę, pisarkę i znawczynię popkultury. Rozmawiamy o tym, czym dla nas współcześnie jest klasyka filmowa, zaś szczególną uwagę po...

W lata 80. Dario Argento wkraczał już jako twórca spełniony i świadomy swojej pozycji. W ostatnim poświęconym mu odcinku FlixTalk bierzemy na warsztat nie tylko jego filmy z tego okresu – Ciemności, Fenomeny oraz wyreżyserowane przez Lamberta Bavę Demony z jego scenariuszem – ale też staramy się nakreślić jego bogate dziedzictwo. Składają się na nie nawiązania rozsiane od amerykańskich slasherów z...

Choć Dario Argento zyskał rozgłos jako popularyzator włoskiego kryminału i thrilleru, wkrótce zaczęły pociągać go elementy grozy i fantastyki, które zrodziły jego najsłynniejsze dzieło – Suspirię. Analizując ten film, a także powiązane z nim Inferno, zastanawiamy się nad tym, jaki był autorski pomysł Argento na horror, jak prezentuje się on na tle tego gatunku w niezwykle ciekawej pod tym względem...

Dario Argento pamiętany jest przede wszystkim jako mistrz gatunku znanego jako giallo – czyli włoskiej, wyjątkowo wyrazistej, mrocznej i nierzadko brutalnej odmiany kryminału. W tym odcinku opowiadamy o tym, skąd wziął się ten fenomen, a także przybliżamy wczesne filmy Argento, które ukształtowały jego kanon – Ptaka o kryształowym upierzeniu, Kota o dziewięciu ogonach, a także Głęboką czerwień. Ob...

W pierwszym czerwcowym odcinku FlixTalk kreślimy portret włoskiego kina popularnego lat 60. To wówczas do branży filmowej – początkowo jako krytyk i scenarzysta – wkraczał Dario Argento, a czas ten to okres prawdziwego boomu i filmowej gorączki, podczas której Rzym stał się stolicą europejskiego i światowego kina. Filmy Dario Argento, a także więcej filmowej klasyki znajdziesz na www.flixclassic.p...

Choć to niezwykłe poczucie humoru rozsławiło czeskie kino, znajdziemy w nim także wiele filmów poważnych, nierzadko mrocznych, niepokojących i tragicznych. W tym odcinku pokazujemy, w jaki sposób czechosłowacka kinematografia w latach 60. radziła sobie z historią – tą dawniejszą (Małgorzata, córka Łazarza), jak i najnowszą, związaną z doświadczeniem Holocaustu (Diamenty nocy oraz Palacz zwłok). Ob...

Czeska kultura słynnie ze swojego poczucia humoru, którego najlepszym wyrazem były popularne komedie. Próbując zrozumieć ten fenomen, przyglądamy się dwóm kultowym filmom – Lemoniadowy Joe oraz Kto chce zabić Jessi? Rozmawiamy także o Věrze Chytilovej, której Stokrotki na pierwszy rzut oka też mogą wydawać się zwariowaną komedią, w istocie jednak kryją w sobie ważne kulturowe i polityczne treści....