Fikirperver Dergi

Hayatıma kattığım en güzel iyikilerim; tartışmasız seyahatlerimdir. İçime yolculuğu en net hissettiğim zaman dilimi tek başıma yaptığım seyahatlerdir. Tren, araba, otobüs, uçak fark etmeksizin. İlk tek yolculuklarıma üniversiteyi kazandığımda başladım. Şehir dışında okumaya başlamıştım ve otobüsle gidip gelirken aslında çok mutlu olduğumu fark ettim. Sevdiklerimden ayrılmanın hüznünü yaşıyordum am...

Yıllar önceydi. Yaşım henüz 16, bilemedin 17. Mardin’in Kızıltepe ilçesinde aynı adlı lisede öğrenciydim. Babamın tayini nedeniyle yaklaşık 5 yıl önce Kayseri’den gelmiştik buraya. Gelmeden önce, 11 yaşlarındayken, buralar hakkında o kadar “derin” bilgim vardı ki; babam “Mardin’e tayinimiz çıktı” dediğinde sevinmiş, haritayı açıp Akdeniz’in doğu kıyılarında gideceğimiz yeri aramıştım. 11 yaşımda K...

70’li yılların başı, İstanbul’un Avrupa yakasında bir tiyatroda iki dost ve meslektaş hararetli bir hazırlığın içindeler. Rahmetli Savaş Dinçel hava raporunu almış, kuliste hazırlıkları kontrol eden Müjdat Gezen’in yanına heyecan içinde koşuyor. Müjdat! Kar fırtınası patlamış, tüm vapur seferleri iptal edilmiş.

Üniversite yıllarımda Resim-İş Öğretmenliği bölümünde okurken aynı zamanda üniversitenin tiyatro kulübünde faaliyet gösteriyordum. Dekordan kostüme, oyunculuktan yönetmenliğe birçok alanda kendimi renklendirmeye çalışıyordum. Üniversitemizin tiyatro kulübünde çok ciddi çalışmalar içinde yer alıyor ve aldığımız görevleri büyük bir titizlikle yerine getirmeye gayret ediyorduk. Her yıl ulusal düzeyde...

Fikirperest Dergi 10.Sayı sesli haliyle karşınızdayız... Online olarak okumak için: fikirperestdergi.com İletişim: fikirperestdergi@gmail.com Instagram: @fikirperestdergi Gelecek ay görüşmek üzere... Yayın Tarihi: 30 Mayıs 2020

Yüreğin coşar bazen, bıraksan yırtacak deli dalgaların gökyüzünü Bazen de ölü bir deniz, efsanedir artık dalga dalga saçların Ya bir uğultu gibidir sesin hiç dinmeyecek bir rüzgar Ya da ürküten bir sessizlik sanki karantinada bir şehir Bir bahçesindir bu şehirde içinde hayalleri özgür çocuklar Ya da bütün zihnin kara bir tahta Hele ellerin bazen bereketli bir yağmur Bazen de yakar güneş avuçlarını...

Eminim birçok kişi bu başlık altında mutlaka yazı yazacak ‘kolera günlerinde aşk’ kitabı ve filmine ithafen. Hatta itiraf edeyim ben de yayınlatmak istediğim öykü kitabımda bu isimle sıra dışı ve kurgu bir aşkı anlatmayı düşünüyordum. Oysa birçok kişi Corona günlerinde ayrılık yaşıyor filmlere ve mutluluk dileklerine inat. Kimileri karantina yüzünden aynı evde daha fazla vakit geçirmek zorunda kal...

Zor şeyler başarmak büyük işler yapmak değildir. Aslında önemli olan basitleri becerebilmektir zannımca. Zira, şöyle bir baktığımızda, görürüz ki basit şeyler aslında temel şeylerdir. Yahut insanların önemsemediği, ‘’ne de olsa basit, halledilir” gözü ile baktığı şeylerdir. Belki de bu yüzdendir ki içimizde zora karşı bir yönelim, eğilim bulunur. Bunun yanında zor işleri başarmak daha tatmin edici...

Son zamanlarda aklımız hep dolu. Akıp giden günler birbirini kovalarken bomboş geçirdiğimiz zamanlarla ilgili endişe duyuyor bazılarımız. Sorumluklarımız, telaşlarımız azaldı gitgide. Boş bir günü doldurmak için etrafta çok fazla seçenek var. Bazılarımız şuna da bakayım, şunu yapayım, bunu da öğreneyim diye girişiyor birtakım işlere, bazılarımızsa hiçbir şey yapmadan günlerini geçiriyorlar.

Yaklaşık 30 yıldır eğitim camiası içindeyim. 30 yıl içerisinde karşılaştığım ve ders aldığım öğretmenlerin hemen hepsi aklımda. Ama hayatımda “ben böyle bir öğretmen görmedim” diyebileceğim biri çıkmadı karşıma. Geçen aya kadar... Şimdi söyleyebiliyorum. Ben hayatımda böyle bir öğretmen görmedim...

Şu hayatta Nil KARAİBRAHİMGİL‘den öğrendiğim kadar hiçbir kitap ya da kişiden öğrenememişimdir. O, kendi hayatımı kurgularken sayfalarını tekrar tekrar açıp okuduğum biridir. Ders olsaymış keşke Nil Felsefesi diye, okutulsa imiş, bu kadar bodoslamazdık hayatın içinde hiçbirimiz, kanaatimce:)

Ne çok sardı etrafımızı hüzünler, hayat telaşı içinde koştururken bize ‘DUR’ diyen hayat ne demek istiyordu. Belki de elimizdekinin kıymetinden ziyade elimizde olmayana dert yandığımızdandır bu hatırlatma.

Uzunca bir süre ne yazayım diye düşünürken yazının son teslim tarihi ilham perisinden daha önce geldi. Kalemi elime alınca dökülen kelimeler suyunu çekti. Beyaz defterler çöle döndü, baktığım her köşe seraba...  Aha bu konuda yazayım dedim, daldırdım eleği kumlara doğru.  Aktılar deliklerden dev bir kum saatini anımsatarak. Sürem doldu...

Bir kez daha anladık, hem de bu sefer tamam derken... Oysa her şey yolundaydı; teknoloji, bilim, tıp gelişmişti. Kendimizi korumak için ürettiğimiz ilaçlarımız, aşılarımız ve hatta nükleer silahlarımız bile vardı. Artık olmazdı böyle şeyler felaketler, salgınlar... Ama yine oldu.

Aslında ben bu evde kalma işini sevdim. Karantina gözüyle bakmıyorum bu işe mesela. Çünkü yalnızken de kendime yetebilmeyi seviyorum. Evde kaldığım günleri kendime dert edip sıkıntı yapmak yerine, ah böyle günlerce evde dursam da yapmak istediğim ne varsa yapsam diye söylendiğim günlerin acısını çıkarmaya başladım. Kendi içime yolculuk, yoga, resim, bol bol kitap okumak, yeni film ve diziler keşfe...

Soğuk bir gün, tarih 7 Kasım 1971, karadenizin hırçın dalgalarının hissedildiği Artvin’in Hopa ilçesinde küçük bir köy... Pançol köyü... Cavit ve Hüsniye çiftinin altı çocuğundan beşincisi olarak dünyaya gelen bir çocuk... Kazım derler çocuğun adına, adı gibi öfkesini yensin diye. Bir ömür de yenecektir öfkesini, hırsını; sevgi yaymaya çalışacaktır çevresine.

Hayaller, hayaller.... Yaşadıkça öğrendim ki hayal etmekte gerçekçi olmalı, Yaşadıkça öğrendim ki hayaller içinde bir bedel olmalı, Yaşadıkça öğrendim sihirli değnekle olmuyor hiçbir hayal...

Bir varmış, bir yokmuş. Dünyanın herhangi bir yerinde, uzak mı yakın mı bilinmez herhangi bir za manda bir ülkede bir padişah yaşarmış. Halk yaşını başını almış padişahlarından pek memnunmuş. Padişahın da şikâyeti yokmuş halkından; ama büyük bir derdi varmış. Artık bir ayağının çukurda olduğunu biliyor ve tacını, tahtını ve de ülkenin yönetimini biricik evladına, göz bebeği şehzadesine bırakmak is...

Belki bir dansçı, belki bir oyuncu. Kim bilir sokakta şarkı söyleyen mutlu bir insan. Bana kim olduğumu öğretilmeden önceki ben. Yaşadığımız hayatın ne kadarının bize ait olduğunu sanıyoruz. Çocukluğumuzdan bugüne bize ilk giydirilmiş olan kalıpların içinde belki de bir hapishanedeyiz. Zaman içinde kaybolmuş asıl kimliğimiz.

Bundan 22 yıl önce dünyanın en çok mayın döşeli ikinci bölgesi İkiyaka Dağları’ydı. Ora nere diyenler vardır içinizde eminim. Hakkari’nin Yüksekova İlçesinin Irak sınırına yakın bir yerler. Şimdi sıralamada nasıldır bilmiyorum. Aslına bakarsanız merak da etmiyorum. Zaten konumuz da bu değil. Sadece korkak cesaretle tanıştığım yer olduğu için konumu verdim bu tespiti yaptım. Şimdi gelelim korkak ce...

İnsanlar... Her şeyi olup insan olamayan bizler. Şu dünyada her şeye yer ayırıp kendimize yer ayıramayan yine bizler. Sıcacık evlerinizde siz bunu kahvenizi yudumlayarak okurken 10 yaşında bir çocuğun sokakta tek başına soğuktan ellerinin donduğunu düşünebiliyor musunuz?

Fikirperest Dergi 9.Sayı sesli haliyle karşınızdayız... Keyifli dinlemeler dileriz... Online olarak okumak için: fikirperestdergi.com İletişim: fikirperestdergi@gmail.com Instagram: @fikirperestdergi Gelecek ay görüşmek üzere... Yayın Tarihi: 30 Nisan 2020.

Değmek ile başladıysa hayat                                                               ...

Farklı yaş gruplarından karşılaştığım insanlara şunu soruyorum. “Ne anladın bu hayattan...” Devamını okumadan önce aynı soruyu size de yöneltiyorum. Aldığım cevapları merak edenler okumaya devam...

İnanmak istemediğimiz bir rüyanın içine düştük. Sanki bilim kurgu filmlerinin veya distopik bir hikayenin içerisindeyiz. Kendi telaşının kahramanı olan bizler nasıl da endişeliyiz.