Caro Diario | Κωνσταντίνος Καϊμάκης

Το «No time to die» βγαίνει επιτέλους στις αίθουσες με καθυστέρηση σχεδόν ενάμιση έτους. Η 25η περιπέτεια του βρετανού πράκτορα σε μια διαδρομή 60 ετών σχεδόν, είναι και η πλέον κομβική για το κινηματογραφικό – και όχι μόνο- μέλλον του Τζέιμς Μποντ.

Ξεκίνημα για το φεστιβάλ της Αθήνας, τις φημισμένες Νύχτες Πρεμιέρας που θα μας συντροφεύσουν για τις επόμενες 10 ημέρες και τι καλύτερο από το να μας πει τα μυστικά, το παρασκήνιο, τις πιθανές εκπλήξεις της φετινής εκδήλωσης (μαζί με κάποιες ωραίες ιστορίες από το παρελθόν) ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ Λουκάς Κατσίκας.    

Η τελευταία ταινία του 91ου Κλιντ Ίστγουντ με τίτλο "Cry Macho" είναι ένα δραματικό νεογουέστερν που υπογραμμίζει το μοναχικό βίο ενός γερασμένου καουμπόι παλιάς κοπής που κάποια στιγμή αναγκάζεται να αναθεωρήσει - και εν μέρει να απαρνηθεί- τις παραδοσιακές αμερικανικές αξίες που υπηρέτησε όλα αυτά τα χρόνια.

Οι μεγάλες κινηματογραφικές επιτυχίες του καλοκαιριού, ο εξοντωτικός ανταγωνισμός των γραφείων διανομής, το φιλί ζωής του «Ανθρώπου του θεού», οι επανεκδόσεις που ξεχώρισαν, τα βαριά χαρτιά των επόμενων εβδομάδων. Αντίο καλοκαίρι, καλώς ήρθες φθινόπωρο!  

Η απώλεια του Μίκη Θεοδωράκη προφανώς και θα γίνει σημείο αναφοράς για τις επόμενες γενιές. Το αντίο προς τον κορυφαίο συνθέτη μας δίνεται στο σημερινό αφιέρωμα μέσω μιας πιο προσωπικής προσέγγισης στις κορυφαίες νότες που έγραψε για τον ελληνικό και διεθνή κινηματογράφο καθώς και με μια πιο διεξοδική κουβέντα με τον φίλο και συνάδελφο Αντώνη Μποσκοΐτη που είχε την τύχη να τον γνωρίσει από κοντά.

Το "M.A.S.H" δεν ήταν μόνο η κορυφαία αντιπολεμική σάτιρα που έκανε διάσημο τον Ρόμπερτ Άλτμαν αλλά και η κατάλληλη αφορμή για να έρθει ο ασυμβίβαστος σκηνοθέτης σε μετωπική σύγκρουση με το Χόλιγουντ. Στα χρόνια που ακολούθησαν και κυρίως στις ταινίες που δημιούργησε ο Άλτμαν, ποτέ δεν σταμάτησε να υπηρετεί το προσωπικό του όραμα χωρίς να κάνει καμία υποχώρηση στις αρχές του.

Χρόνο με το χρόνο, το γυρισμένο πριν από 20 έτη «Mulholland Drive» του Ντέιβιντ Λιντς αποκτά όλο και περισσότερους οπαδούς που το χρίζουν όχι απλώς το κορυφαίο στην καριέρα του ιδιόρρυθμου καλλιτέχνη αλλά και μια από τις καλύτερες ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου. Οι λόγοι που συμβαίνει αυτό δεν είναι προφανείς και σχετίζονται φυσικά με την απόφαση του σκηνοθέτη να μην εξηγεί σχεδόν τίποτα...

Σπάνια ένα κινηματογραφικό σκηνοθετικό ντεμπούτο είναι τόσο καλοφτιαγμένο και σμιλευμένο με προσοχή στην κάθε λεπτομέρεια του. Ο «Πατέρας» του Φλοριάν Ζελέρ ήταν από τους πρωταγωνιστές των τελευταίων όσκαρ καθώς προτάθηκε για έξι βραβεία. Μία από τις υποψηφιότητες αφορούσε στην θαυμάσια δουλειά του Γιώργου Λαμπρινού στο μοντάζ. Ο Έλληνας μοντέρ είναι ο φιλοξενούμενος μας στο σημερινό podcast.

Το δανέζικο φιλμ με τίτλο «'Άσπρο πάτο» είναι η καλλιτεχνική επιτυχία της χρονιάς κερδίζοντας αμέτρητες διακρίσεις, από τα Όσκαρ και το Bafta έως τα γαλλικά Σεζάρ και τα βραβεία της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Πρόκειται για μια μεθυστική δημιουργία που ρισκάρει και πάει κόντρα στις συμβάσεις της βορειοευρωπαϊκής πραγματικότητας, προτείνοντας μια τολμηρή στάση ζωής.      

Ο σκηνοθέτης Τζώρτζης Γρηγοράκης λίγο πριν σαρώσει με την πρώτη του μόλις ταινία «Digger» τα ελληνικά όσκαρ- τα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου- ήρθε στο στούντιο και μοιράστηκε μαζί μας τις πιο μύχιες σκέψεις του γύρω από τα καλά κρυμμένα μυστικά του φιλμ που κυκλοφορεί από σήμερα στις αίθουσες.  

Επιτέλους, ένα από τα σπουδαιότερα φιλμ νουάρ όλων των εποχών, το γυρισμένο το 1950 "Σε ένα έρημο τόπο" του Νίκολας Ρέι με τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και την Γκλόρια Γκρέιαμ προβάλλεται στα θερινά αυτή την εβδομάδα και οι Έλληνες σινεφίλ θα βρουν την ευκαιρία να το ανακαλύψουν!

Το φαινόμενο Κλιντ Ίστγουντ ακόμη δεν έχει επαρκώς μελετηθεί. Με καριέρα που μετρά σχεδόν 70 (!) χρόνια ζωής και ξεκίνημα που δεν προϊδέαζε για το τι θα ακολουθήσει ο 91χρονος ηθοποιός και σκηνοθέτης δεν είναι απλώς ο "τελευταίος μεγάλος ήρωας του γουέστερν" αλλά κι ένας ζωντανός θρύλος του Χόλιγουντ.

Ένα μικρό αφιέρωμα στον κινηματογραφικό Μπομπ Ντίλαν που έκλεισε πριν από λίγες μέρες τα 80 χρόνια ζωής. Μιας ζωής γεμάτης από γεγονότα και θαύματα, με τον επιδραστικό καλλιτέχνη να περνά στην σφαίρα του μύθου κάνοντας σχεδόν πάντα το αντίθετο από ότι περίμενε (ή προσδοκούσε καλύτερα) το "κοινό" του να κάνει.

Το σινεμά ξαναπαίρνει μπρος με το άνοιγμα των θερινών και το ελληνικό κοινό μπορεί να απολαύσει την ταινία που θριάμβευσε στα πρόσφατα Όσκαρ. Περί "Nomadaland" ο λόγος και η δημοσιογράφος- σινεφίλ Ηλέκτρα Ζαργάνη αναλύει τους λόγους που λάτρεψε την ταινία

Ο Μάης του '68 δεν είχε αντίκτυπο μόνο στην γαλλική κοινωνία. Το 21ο φεστιβάλ των Καννών ξεκίνησε στις 10 Μαΐου του 1968 αλλά δεν τελείωσε ποτέ. Τελικά η πρεμιέρα του φεστιβάλ που δόθηκε με την επετειακή προβολή της αποκατεστημένης κόπιας του "Όσα παίρνει ο άνεμος" τελικά αποδείχτηκε πιο προφητική από ότι φάνταζε αρχικά.

Τα δέκα χρόνια από το θάνατο του Θανάση Βέγγου είναι μια καλή αφορμή για να θυμηθούμε το μοναδικό, ιδιοσυγκρασιακό σύμπαν ενός αξεπέραστου κωμικού και, κυρίως, να εκτιμήσουμε εκ νέου την αξία ενός σπάνιου ανθρώπου.

Τα παραλειπόμενα της ιστορικής ελέω κορονοϊού οσκαρικής τελετής που συνοδεύτηκε από μερικές δυνατές στιγμές όπως ο χορός της Γκλεν Κλόουζ ή η κραυγή λύκου της Φράνσις Μαν Ντόρμαντ. Κυρίως όμως τα 93α Όσκαρ θα μείνουν χαραγμένα στη μνήμη μας λόγω της ανεπανάληπτης επιτυχίας της σκηνοθέτριας Κλόι Ζάο και του "Nomadaland".  

Εξήντα χρόνια συμπληρώθηκαν από τότε που τα «Παιδιά του Πειραιά» χόρεψαν συρτάκι το Χόλιγουντ. Τότε δηλαδή που ο Μάνος Χατζιδάκις κέρδισε το δικό του Όσκαρ (που δεν το ήθελε), που η Μελίνα Μερκούρη το έχασε (παρότι το ήθελε) από την Λιζ Τέιλορ και ο Ζιλ Ντασέν βούταγε για τα καλά στην ελληνική του περιπέτεια με το «Ποτέ την Κυριακή», μια ανάλαφρη κωμωδία που ήταν ολοκληρωτικά φτιαγμένη πάνω στα μέ...

Το χτες ξαναζωντανεύει με ανατριχιαστικά επίκαιρο τρόπο στο φιλμ του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ "Όσο κρατά ο πόλεμος" και το γαλλικό "De Gaulle" με τον Λαμπέρ Ουιλσόν να υποδύεται τον Σαρλ ντε Γκολ. Πρόκειται για δύο ταινίες εποχής που δεν κάνουν θόρυβο αλλά μιλούν ουσιαστικά για την αναγκαιότητα της εκ νέου μελέτης της Ιστορίας και την εξαγωγή κρίσιμων συμπερασμάτων προκειμένου να μην επαναληφθούν τα ολ...

Με αφορμή την επετειακή έκδοση της ΠΕΚΚ για τα σαράντα χρόνια από το θάνατο του σερ Άλφρεντ Χίτσκοκ, εντοπίζουμε ορισμένες χρήσιμες πληροφορίες του βιβλίου σε συνάρτηση με κάποιες ξεχωριστές στιγμές από την γεμάτη σασπένς διαδρομή του πιο επιδραστικού ίσως σκηνοθέτη στην ιστορία της 7ης τέχνης.

Ο Μάρλον Μπράντο δεν ήταν μόνο το μαύρο πρόβατο για το Χόλιγουντ που αρνήθηκε να παραλάβει το Όσκαρ ερμηνείας για τον «Νονό» αλλά κι ένας αντικομφορμιστής και ευφυής ηθοποιός που παρά την έλλειψη μόρφωσης ανέπτυξε δυναμική πολιτική στάση και υπερασπίστηκε με μανία τους αδικημένους αυτού του κόσμου. 

Είκοσι χρόνια πέρασαν από την μέρα που το μεταμοντέρνο υπερθέαμα του «Μουλέν Ρουζ» δια χειρός Μπαζ Λούρμαν άλλαξε μια για πάντα την ιστορία των μιούζικαλ.

Δεν είναι ούτε τα τρία Όσκαρ, ούτε η ερμηνεία του Πεκ, ούτε η εμβληματική θέση που κατέχει στην ιστορία του αμερικανικού κινηματογράφου το φιλμ «Σκιές και σιωπή». Είναι κυρίως ο υπόγειος δυναμισμός και ο επίκαιρος χαρακτήρας του, που προήλθε από το θρυλικό πλέον μυθιστόρημα της Χάρπερ Λι «To kill a mockingbird» που γράφτηκε το 1960, μια εποχή που ο ρατσισμός στις ΗΠΑ έμοιαζε ακόμη ανίκητος.

Η πρώτη γυναίκα σκηνοθέτρια που γύρισε φιλμ νουάρ. Η πρωτοπόρος που άνοιξε το δρόμο για το #metoo. Η καλλιτέχνιδα που επηρέασε τον Μάρτιν Σκορσέζε. Η ηθοποιός που δεν δίστασε να τα βάλει ακόμη και με τα αφεντικά του Χόλιγουντ. Αυτή ήταν η Άιντα Λουπίνο στην οποία είναι αφιερωμένο το σημερινό μας podcast με αφορμή την Ημέρα της Γυναίκας. 

Κανείς άλλος σκηνοθέτης δεν έχει μιλήσει όλα τα είδη κινηματογραφικής γλώσσας με επιδόσεις που αγγίζουν το τέλειο σαν τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Το σημερινό αφιέρωμα του Κωνσταντίνου Καϊμάκη για τον αξεπέραστο Αμερικανό σκηνοθέτη που γύρισε την πλάτη στο Χόλιγουντ και οραματίστηκε το μέλλον της ανθρωπότητας, «ντύνοντας» το με αψεγάδιαστες κινηματογραφικές εικόνες.