Aşeka

Yıldız Kenter’in eşsiz yorumuyla 'Belki', imkansızlığın sınırlarını zorlayan ama sevmekten asla vazgeçmeyen bir ruhun manifestosu. Bu bölümde, teslimiyetin ve sonsuz sadakatin naif hikayesine ortak oluyoruz."

Ünal Beşkesen’in "Bir Kadın Sevdim" şiiriyle, aşkın en buğulu ve en samimi haline yolculuğa çıkıyoruz. Ruhunuza dokunacak bu eşsiz mısralarla biz yine "aşk" diyoruz. Bakışı ay ısıgondan olan bır sevdayı fısıldıyor şair kulağımıza..

Bazen birini anlatmaya kelimeler yetmez; çünkü kelimelerle sınırlamak, hissin sonsuzluğuna haksızlık etmek gibidir.

Necip Fazıl’ın fırtınalı ruhundan süzülen, her kelimesi sükutun nabzını tutan o dev eserle baş başayız: "Veda". Bazen ayrılık, sadece bir gitme eylemi değildir; arkada kalan gölgenin bile uğurlamak zorunda kaldığı derin bir kopuştur. Bu bölümde, şairin saçlarından tutulup yaşlı gözlerine bakılan o keskin ana, yolun sonundaki o kısa ama sonsuz saniyelik bekleyişi görüyoruz. "Küçülüp küçülüp kaybola...

Bu dizeleri sadece bir sevgiliye değil; hayata, özgürlüğe ve geride bıraktığı tüm güzelliklere bir selam olarak gönderir. Dört duvar arasında, zamanın ağırlığı altında ezilmek yerine, hatırlamanın iyileştirici gücüne tutunur. Hatırlamak, onun için bir kaçış değil, en büyük direniştir.

"Hayata karşı ördüğümüz tüm duvarların ardında, aslında hepimiz o 'cam kırığı' yüreği taşıyan çocuklarız. Murathan Mungan, 'Kırılgan' ile bize sertliğimizin bir savunma, öfkemizin ise aslında incinmiş bir ruhun çığlığı olduğunu hatırlatıyor. Gözümüzdeki ateşten ürkenler, o ateşin içindeki mücevher gözyaşlarını göremiyorlar. Bugün, kabuklarımızı soyup o kırılgan ama bir o kadar da cesur çocukla tan...

Bu eller miydi masallar arasından rüyalara uzattığım...

Sevmek için dokunmak, görmek ya da sahip olmak şart değildir. Bazen bir insanı, sadece var olduğu için, aradaki yollara ve imkansızlıklara rağmen kalbinde taşımak en büyük bağlılıktır. O yüzden “Uzaktan seviyorum seni.”

Bazı sevgiler vardır; kökü çocukluğumuzda, meyvesi bugünümüzdedir. Ceyhun Yılmaz’ın 'Sevdiğim İkinci Kadınsın Sen' şiiri, bir erkeğin hayatındaki en büyük mecburiyeti ve en büyük aşkı arasındaki o ince köprüyü anlatıyor. Bize sevmeyi öğreten kadına bir saygı duruşu, o sevgiyle yeşeren yeni bir aşka ise en samimi itiraf...

Can Yücel bu şiirinde, değişimi bir "başkalaşma" olarak değil, hayatın doğal ritmine uyum sağlama süreci olarak ele alır. Şair, değiştiğini söylerken aslında insan olmanın en yalın halini tarif eder: Herkes kadar kirlenmiş, her şey kadar yorulmuş ve en önemlisi, "sen" kadar eksilmiştir.

Bu şiir, sadece bir evladın babasına duyduğu sevgiyi değil, aynı zamanda bir adamın çocukluğuna duyduğu o dinmeyen özlemi anlatır.

Ben sana gülüm derim Gül sana benzediği için ölümsüz..

Zaman, kimileri için geçip giden bir takvim yaprağı, kimileri içinse sevdaya eklenen bir sabır nişanıdır. Abdurrahim Karakoç’un kaleminden dökülen bu dizeler, vuslatın süresine değil, aşkın sarsılmaz gücüne odaklanır.

Beni sevmiyordun, bilirdim.. Bu cümleyi öyle yakıcı dille kaleme almış ki üstad etkisinden çıkmaya imkan tanımıyor.

Cahit Zarifoğlu, bu şiirinde sevginin hep o parıltılı, hep o enerjik yüzünden bahsetmez. Aksine, sevmenin de bir insanlık hali olduğunu, tıpkı yürümek, çalışmak veya beklemek gibi kalbi yoran bir tarafı olduğunu hatırlatır. "Sevmek de yorulur," dediğinde, o kutsal duygunun bittiğini değil, artık dinlenmeye, sükûnete ve belki de anılmaya ihtiyaç duyduğunu fısıldar.

Bazı aşklar vardır; sizi iyileştirmez, aksine paramparça eder. Attilâ İlhan, bu şiirinde bizleri o karanlık, yağmurlu ve tekinsiz sokaklara davet ediyor. "Aysel Git Başımdan" demek, aslında "Seni o kadar çok seviyorum ki, bu sevginin ağırlığı altında yok oluyorum" demenin en dürüst yoludur.

"İbrahim", sadece bir isim değil; ruhun kendi içindeki karanlığa, kibre ve sahte ışıklara karşı açtığı o büyük savaşın adıdır. Asaf Halet Çelebi, kelimelerden bir balta yapıp uzatıyor bizlere. Kendi ellerimizle diktiğimiz, adına "benlik" dediğimiz o devasa putları yıkmak için...

"Bazen dünya üzerimize gelir, yollar daralır, nefesimiz kesilir ama içimizde sönmeyen o bir tek ateş bizi ayakta tutar. Ahmed Arif’in 'Terk Etmedi Sevdan Beni' şiiri, sadece bir aşkın değil; hayata, onura ve memlekete duyulan o sarsılmaz bağlılığın manifestosudur.

"Akşam Erken İner Mapushaneye" sadece bir şiir değil; parmaklıklar ardında büyüyen bir efkarın, memleket hasretinin ve tütünü bitmiş bir mahkumun vakur duruşunun sesidir. Bu bölümde, Ahmed Arif’in kelimelerle ördüğü o devasa yalnızlığı ve toplumcu gerçekçi edebiyatımızın bu eşsiz şaheserini konuşuyoruz.

"Bazen bir mısra, hiç gitmediğimiz bir sokağın hatırasını bırakır avuçlarımıza. Özdemir Asaf’ın kelimeleriyle, geçmişin o buğulu camına bir nefes üfledik bu bölümde. 'Ne günlerdi' diyerek iç çektiğimiz ne varsa; eksilenlere, değişenlere ve her şeye rağmen kalbimizde kalan o ince sızıya dair... Sesimle hayat bulan bu dizelerde, kendi geçmişinizden bir parça bulmanız dileğiyle."

İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı..." Orhan Veli Kanık’ın Türk edebiyatında çığır açan o eşsiz dizeleriyle şehre bir de benim sesimden bakmaya ne dersiniz? Kuşların kanat seslerinden, Kapalıçarşı’nın uğultusuna; serin bir rüzgârdan deniz kokusuna kadar İstanbul’un tüm renklerini bu kayıtta bulacaksınız. Gözlerinizi kapatın ve kendinizi bu şiirsel yolculuğa bırakın.

Bugün mikrofonun başında sadece ben yokum; yanımda siyah-beyaz filmlerin naifliği, kasketinin altında koca bir yürek saklayan Sadri Alışık var. Onun kaleminden dökülen 'Merhaba İstanbul' şiirini seslendirirken, Galata’nın yorgunluğunu ve Boğaz’ın serinliğini kalbimde hissettim. Bu kayıt, beton yığınları arasında unuttuğumuz o eski, samimi İstanbul’a yazılmış bir aşk mektubudur. Gözlerinizi kapatın...

Çünkü biz birer sarsıntıydık, geçtik. Emperyal Oteli'nde bir gece, her şeyi unutup gittik..

Bazen birini o kadar derinden seversiniz ki, hayatınızdan çıksa bile dünyadaki tüm yüzler ona benzemeye başlar. Başka kollarda huzur ararken, başka gözlere bakarken hep o tanıdık bakışı yakalarsınız. Kaçtığınız her köşe başında, dinlediğiniz her şarkıda ve sevdiğiniz her yeni insanda aslında yine "o" vardır. Atilla İlhan, aşkın bu kaçınılmaz esaretini ve insanı hayretler içinde bırakan o "tekliğin...