208 dni do 40stki

Dzielę się obserwacją momentów kiedy nie chce się wychodzić z domu, czasem jest to dobra decyzja aby w nim zostać, a czasem może to być zbawienne wietrzenie głowy.

Dzielę się obserwacjami własnych ograniczeń, które mnie męczą, zabierają wolność i nie chce ich.

Zacząłem zastanawiać się nad tym, że często rzucamy się w wir działań rozwojowych. Warsztaty, medytacje, retreaty ćwiczenia codzienne itd. Robimy to bo mamy potrzebę zmiany, poczucie dyskomfortu czy żyjemy z jakimś trudem. Mam wrażenie, że rzadko jednak zadajemy sobie pytanie dlaczego to robimy, rzadko nazywamy nasze potrzeby i pragnienia, które podświadomie pchają nas na rozwojowe ścieżki.

Zadawanie pytań ma moc jednoczenia i budowania. Poznawania innych, ich perspektyw na świat czy życie i zbliżania się do siebie. Czy nie zadajemy ich za mało? Czy przekonanie, że nie eleganckie jest zadawanie pytani nie oddala nas od siebie ?

Ze względu na ograniczoną energię fizyczną miałem braki w nagrywaniu odcinków podcastow. Te kilkanaście dni pokazało mi jak ważne, i życiodajne jest codzienne wyrażanie się przed samym sobą, czy to nagrywając czy to pisząc czy używając jakiegokolwiek narzędzia, które raz dziennie przez 20 min daje nam pobyć samej ze sobą i zobaczyć co siedzi w środku.

Zastanawiam się nad ilością różnego rodzaju treści rozwojowych w internecie, i nad tym, że jest ich tak dużo, że trudno je przyswoić i zintegrować. Do tego dokładamy wydatek energetyczny aby używać wielu z naszych zmysłów.

Zastanawiam się nad tym jak to jest, że wszystkie rzeczy w naszych domach mają swoje miejsca, a nasze mobilne ekrany, szczególnie telefony nie mają. Może czas się zastanowić aby odkleić je od naszych ciał i dać im jedno jedyne miejsce na przebywanie w naszych domach.

Zastanawiam się nad dzisiejszym społecznym pojmowaniem słowa relaks, i tym czy faktycznie ten sposób myślenia o relaksie jest relaksujący nasze ciało serce i głowę.

Zastanawiam się nad istotą dbania o własną energię. O wyborach przestrzeni, ludzi, wydarzeń, na których przebywamy. O tym, że warto wiedzieć co nas rozładowuje, a co ładuje i w jakim tempie.

Odcinek o powrotach i emocjach, które występują z powodu zakończenia czegoś czego doświadczyłaś/eś. Co może powiedzieć Ci to uczucie, czy może wprowadzić zmiany w Twoje życie ?

Zacząłem się zastanawiać jak to jest z tym znaniem siebie, i czy to jest w ogóle realne aby siebie znać.

Druga strona medalu po obejrzeniu serialu. Mówię o obserwacji siebie i o tym, że uważność na siebie po zanurkowaniu w serialowy świat, może zaowocować w uzdrawianiu, zbliżaniu się i zdobywaniu nowych perspektyw na siebie czy swoje życie.

Obejrzałem ostatnio serial, zbingeowałem go ( czyli cały na raz prawie ) i obserwowałem w tym siebie, i to jak dałem się wessać w świat bohaterów i uzależnić swoje życie od ich życia na parę dni.

Najbardziej leniwy odcinek ever. Pozwalam sobie na leniwość ( nie mylić z lenistwem ) i polecam też hamak

o niechceniu się, różnych rzeczy i o tym jakie to jest czasem bezsensu to niechcenie, a jaką może być wskazówką gdzie wprowadzać zmiany.

Odłączyło mnie zdrowie na trzy dni od życia i związało z łóżkiem. Moje plany, które miałem od roku, legły w gruzach. O opieraniu się oporowi, o pozwalaniu sobie na zmiane i słabość, o docenieniu innego nie mojego planu.

Odcinek powstał po mojej obecności na weselu kumpla. O tym jak ważne są przemówienia, jak dużą mają moc zmiany, i jak są po prostu potrzebne też na codzień.

Okazało się, że przez moje głupie żarty o kupie pomogłem komuś znormalizować ten temat a to pomogło w dążeniu do zdrowia. O tym jak zamykanie tematów w tabu powoduje, że chorujemy.

Oglądając kwalifikacje formuły 1 zacząłem się zastanawiać, co o by było gdyby nagle ona, ta formuła zniknęła, i czy kogokolwiek by to kogoś obchodziło. Formuła 1 nie sponsoruje tego odcinka.

Zastanawiam się o co chodzi z ideą niezapeszania, dlaczego chowamy przed światem nasze pragnienia czy potrzeby. Czy to faktycznie ma sens ? Czy może jednak warto się podzielić naszymi planami ze wspierającymi ludźmi ?

Odcinek nagrywany na pełnym spontanie, mówię w nim co niesie ze sobą decyzja na takie spontaniczne działanie, i że to niezłe wyzwanie jest.

Opowiadam o tym jak po dłuższym czasie wyszedłem "na miasto" i jakie obserwacje siebie w tej sytuacji poczyniłem. Okazało się, że było to bardzo inspirujące wyjście.

Czy działanie na ostatnią chwilę jest aby na pewno jest tylko "Twoją Winą" ? Zastanawiam się nad tym tematem rozpatrując własną sytuacje, i też emocje pojawiające się przy takim działaniu.

Inspirację tego odcinka był fragment wywiadu z czarnoskórym chłopakiem, który opowiadał o swoich doświadczeniach z policją, w różnych stanach USA.

Dzisiejszy ekstremalny upał dał mi inspirację do pomyślenia o tym jak zmiany napędzają życie, a dotykanie ekstremów poszerza nasze strefy komfortu.